mijn moeder heeft een vriend en ik vind hem niet aardig maar mijn moeder wil dat ik veel met hem doe maar dat vind ik echt niet leuk. hij woont in *** en dan gaan we daar af en toe naartoe maar ik wil gewoon liever thuis zijn ik heb het al tegen mijn moeder gezegd maar ze heeft er niks aan gedaan. wat moet ik doen???

Waarom bepaalt de vriend van mijn moeder alles voor mij ?

Ik vind het lastig als ik bij mijn vader ben. Ik heb het gevoel dat hij mijn broertje voortrekt. Kan iemand mij tips geven hoe ik hiermee om moet gaan?

Mama zegt dat ik bij haar wil wonen, maar eigenlijk wil ik bij mijn ouders allebei wonen. Ik zou willen dat het blijft zoals het nu is, dat ik 1 week bij papa woon en 1 week bij mama.

hoi ik heb een vraag want ik weeet niet meer zo goed wat ik moet doen mijn ouders zijn 6 maanden geleden gescheiden en mijn vader had toen gelijk een nieuwe vriendin en mijn zus vind dat niet leuk maar daardoor komt ze ook niet meer naar mijn vader toe waardoor ik haar 2 weken mis

Hallo, mijn ouders zijn al heel mijn leven uit elkaar. Ik woon bij mijn moeder en ga om het weekend naar mijn vader. Mijn vader is een (geen officiële diagnose) verborgen narcist, wat het soms moeilijk maakt om met hem om te gaan. Ik heb steeds vaker afspraken in het weekend dat ik bij mijn vader ben, waardoor ik soms niet kan komen. Dat betekend dat ik hem dan soms meer dan een maand niet zie. Ik vroeg daarom of hij soms weekend wilde ruilen, waarop hij stug nee beantwoordden, omdat zijn vriendin dan zonder haar kinderen langskomt. Nu voel ik me daarom best wel vervelend over, want nu lijkt het net alsof hij zijn vriendin over mij kiest. Ik heb dit ook tegen hem gezegd, maar hij deed net alsof ik alles verzon en verkeerd had begrepen. Na dit hele gedoe voelt het ongemakkelijk als ik bij hem ben en is het niet meer zo gezellig als hiervoor, wat moet ik doen???

Hoi! Ik heb niet zoveel contact met mijn vader. Mijn ouders zijn gescheiden en ik zie hem soms een paar uurtjes per week. Verder belt hij mij wel een paar keer per week. Mijn vader is vrij snel met zijn nieuwe vrouw getrouwd na de scheiding van mijn ouders. Bij deze bruiloft ben ik niet geweest, omdat ik dit veel te vroeg vond. Met zijn vrouw kan ik het niet heel goed vinden. Ik kom dus ook amper bij hun thuis, ook niet met feestdagen en verjaardagen. Ik woon volledig bij mijn moeder die in het dorp is blijven wonen waar wij ook voor de scheiding woonden. Mijn vader is verhuisd naar een dorp zo'n 60km verderop. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend waar ik het wel goed mee kan vinden. Nu was de vader van haar vriend plotseling overleden en waren ik en mijn broertje ook uitgenodigd voor de uitvaart en een herdenking met de familie. Ik vond het wel zo netjes om deze uitnodiging te accepteren. Toen mijn vader hier lucht van kreeg belde hij mij en vroeg mij waarom ik daar heen ging. Toen ik zei dat ik dat wel zo netjes vond om de uitnodiging aan te nemen verweet hij mij dat ik wel vaker voor iets werd uitgenodigd en niet heen ging. Daar bedoelde hij zichzelf mee. Daarna zei hij dat het "keuzes" waren die ik maakte en hing op. Ik ben er niet perse verdrietig om, maar zit hier wel mee. Heeft iemand tips om hier mee om ge gaan of heeft iemand iets vergelijkbaars meegemaakt?

Ik weet niet wat ik kan doen mijn vader doet super irritant en gemeen

Hey Lieverds! Ik heb zelf al bijna 10 jaar gescheiden ouders, in het begin vond ik het super moeilijk om daar mee om te gaan. En daar heb ik nu nogsteeds moeite mee hoor! Maar in die tijd dat mijn ouders uit elkaar zijn heb ik wel veel dingen geleerd, hier heb ik een paar tips voor jullie! Als je ouders ruzie hebben ga dan wat doen wat je leuk vind! Doe ik ook! Als ik dan iets ga doen wat ik leuk vind, heb ik even wat afleiding! Dan kan ik die ruzie gewoon even lekker kwijt! Het is ook super ontspannend! En praat erover met je ouders! Kan ook heel erg opluchten! Ik hoop dat jullie er wat aan hebben! Liefs van mij!

Hi allemaal, Mijn ouders zijn al heel lang uit elkaar. Er is veel gebeurd en ik heb daar altijd al last van maar er was thuis geen ruimte voor mijn gevoel. Sinds ik therapie heb komt alles omhoog en gaat het minder goed met mij. Mijn ouders proberen soms wel te vragen naar hoe het gaat en hoe therapie gaat, maar als ik er iets over zeg probeert mijn vader alleen maar het positieve te zien en mijn moeder begint over zichzelf. Mijn emotionele deurtje voor hen is dicht. Mijn contact met hen wordt steeds oppervlakkiger en het kost me steeds meer energie. Vaak zie ik er zelfs tegenop. Ik heb nog heel veel boosheid. Als ik alleen ben en ik denk over alles na voel ik de boosheid, maar als ik bij hen ben lijkt het alsof de boosheid plots weg is. Eigenlijk zou het er een keer uit moeten, maar ik ben bang om ze te kwetsen en ik ben bang dat ze zullen zeggen dat het allemaal niet waar is wat ik zeg. Hebben jullie ervaring met dat je emotionele deurtje dicht is? En is die nog open gegaan? Hoe? En hebben jullie ervaring met het moeilijk uiten van opgekropte boosheid omdat je bang bent ze te kwetsen? Ik wil eigenlijk niet dat het contact zo oppervlakkig is, maar open zijn lukt niet omdat er dan altijd een reactie op komt waarbij ik me niet gehoord en gezien voel. Iemand tips? Dankjewel alvast! Groetjes Anoniem