Ik ben nu 24 jaar oud, maar er zit mij toch een bepaald dingetje dwars aan de scheiding die mijn ouders ongeveer 12 jaar geleden hebben gedaan. Ik was destijds een knul van tussen de 10 en 12 jaar oud. Wat er gebeurde was dat mijn moeder na 18 jaar huwelijk, geen liefde meer voelde voor mijn vader. (Wat ik daar als kind en nu van vind laat ik achterwege). Mijn moeder is uiteindelijk spanning gaan zoeken buiten het huwelijk om. Iets dat uiteindelijk gevonden is in de vorm van een super leuke vent, die nu al 10 jaar mijn stiefvader is. Wat voor mij destijds zeer lastig was, was het feit dat mijn vader mij erin probeerde te betrekken. Hij zocht mij dagelijks op om te klagen over mijn moeder, en hoe erg hij wel niet in zijn rug gestoken was. Nou had ik op dat moment redelijk veel begrip voor hem, maar toch denk ik dat je een kind van 10 niet moet blootstellen aan zulke volwassen enigszins haatdragende emoties omdat die op dat moment tegen mijn moeder en stiefvader gericht waren.

beste, 4 jaar geleden is mijn vader op een zondagavond zomaar weggegaan. mijn ouders hadden al veel ruzie maar zoiets verwacht je niet. ik was 8. ik snapte er niks van. toen zat ik ik groep 6, was leuk, gezellig en had vriendinnen. ik had veel verdriet. dit heb ik niet gedeeld of erover gepraat. zo is de berg met verdriet en boosheid alleen maar erger geworden. korte uitleg wat er is gebeurt: we hadden een afspraak om 1 keer in de 2 weken een weekend bij hem te zijn. hij woonde in een klein rotflatje bij ons in de buurt. samen met mijn 2 zussen ging ik daar dan heen. vrijdagavond, 6 uur. op de fiets met zn drieen en dan daar aankomen. kwam je daar, was hij er niet, zat hij op zijn laptop, telefoon of ipad of was hij boos. dat je te laat was. op zaterdag moest hij soms volleyballen. dan was hij de hele dag weg. soms ging hij ook met zn team uiteten daarna. als ik een keer een speelafspraak had met mijn vriendinnen werd hij boos. hij dacht dat ik loog en naar mijn moeder zou gaan. soms was dit waar maar meestal niet. ik werd door mijn eigen vader uitgemaakt als leugenaar. nu, 4 jaar later, heb ik het nog steeds niet kunnen verwerken. ik ben een kreng. ik uit mijn boosheid tegen mensen die het niet verdienen. ik heb niet echt vriendinnen meer. iedereen heb ik weggejaagd. door mijn boosheid en verdriet heb ik veel gekrabt aan mijn benen. deze zitten nu vol met littekens en korsten. ze zijn echt lelijk en vies. soms schaam ik me hier ook voor. ik hoef hem niet meer te zien. ik wil hem niet meer zien. ik ben klaar met hem. maar ik krijg hem niet uit mn hoofd. het lukt me niet. mijn moeder geeft allemaal tips voor hulp maar ik wil het zelf doen. mijn tip aan iedereen: probeer niet zelf je problemen op te lossen en gebruik alle hulp die je krijgt. -x- soof

ik ben nu 12 jaar en mag kiezen bij wie ik ga wonen ii wil graag bij mijn moeder want ik wil bij mijn vriendinnen op school en mijn vader in assen is het veel leuoer en gezeliger wat MOET IK KIEZEN??!!

hoi, mijn ouders zitten nog in de scheiding, maar ruim een jaar geleden ging mijn vader al weg uit huis. hij ging toen op een bungalowpark "wonen". in het begin zij hij dat het voor zijn werk was maar later heeft onze moeder( ik heb een zusje van 8) het ons verteld. later ging hij in leiden wonen en vertelde hij ons dat hij een nieuwe vriendin had en binnen 2 maanden woonde ze er al echt. nu wonen ze al een tijdje samen, en gisteren hebben ze verteld dat die vriendin zwanger was! ik hoorde de datum dat ze was uitgerekend en heb gelijk berekend dat ze toen ze net 3 maanden samenwoonden dat "ze" al zwanger was! en mijn ouders zijn nog niet eens officieel gescheiden! what the F@#*CK

Jongens ik heb een probleem mijn ouders zijn sinds twee weken uitelkaar en ik kan het maar moeilijk beseffen em daarom heb ik enorme moeite ermee ik heb daarom geen fut en zin om naar school te gaan. Ik kan me dus ook niet concentreren. Ik hoop dat jullie tips hebben of iets wat ik kan doen. Alvast bedankt, Ivar

Hallo, Wat moet ik doen, ik ben ten einde raad. Mijn ouders zijn sinds kerst 2015 uit elkaar gegaan, tot op de dag van vandaag is de scheiding nog niet rond. Ik woon nu bij mijn vader, want bij mijn moeder wonen is geen optie nu. Er is heel veel ruzie onderling en ze communiceren nu via advocaten. Mijn moeder heeft al een nieuwe vriend en wil daarbij intrekken. Hij woont niet in de buurt bij ons. Grt.

Hey, Ik ben Larissa, ik ben 14 jaar en heb een zus van 17. Toen ik 2 jaar was zijn mijn ouders gescheiden, mijn moeder ging een paar straten verder op wonen en we waren daar altijd en een keer in de twee week gingen wij naar onze vader toe. Omdat we de grootste tijd bij onze moeder doorbrachten hadden bouwden een goede band met elkaar op. Toen ik 4 jaar was kreeg mijn vader een vriendin, zij had een dochter die net zo oud was als mijn zus. Maar iets aan mijn stiefmoeder liet ons merken dat ze ons niet helemaal mocht. Ze schold ons uit voor dingen zoals je bent dik, je eet teveel, idioot en nog meer. Ik had als een kind een normaal figuur maar haar dochter was heel dun dus daar moesten we maar een voorbeeld aannemen. Mijn moeder is pedagogisch medewerker en zij had niet altijd genoeg inkomen om ook nog kleren te kopen en onze sporten te betalen. Dus vroeg ze aan mijn vader als hij meer allimentatie wou betalen want hij betaalde al te weinig. Dat deed hij niet dus kwam er een advocaat bij en betaalde hij meer (maar nog steeds te weinig). Mijn stiefmoeder was het er ook niet mee eens dat hij meer moest betalen want zij had tenslotte ook een dochter en vond dat wij dat van haar afnamen. Elk weekend als we bij onze vader waren geweest waren mijn zus en ik van slag. Met mijn moeder konden we er heel goed over praten en dat hielp. Toen mijn zus in groep 8 zat had zij ruzie gekregen met mijn vader en stiefmoeder en wou daar niet meer heen. Dus zij kwam daar niet meer. Ik wou ook niet meer naar mijn vader toe maar ik vond het zo zielig voor hem omdat het mij verschrikkelijk lijkt als je kinderen niet meer bij je komen. Maar mama zag dat als ik naar papa moest ik die week er van te voren al helemaal van slag was. Daardoor zei ze 2 jaar later ( toen zat ik in groep 7) dat ik er ook niet meer mocht komen. Ik kwam mijn hele leven 's morgens, tissen de middag en 's middags bij mijn opa en oma. Ik kon overal met hun over praten en mijn opa was als een vader voor mij. Toen ik in groep 8 zat overleed hij en mijn wereld stortte in. Een jaar later zat ik in groep 8. Ik had een hele sterke band met een meisje en een jongen en omdat die jongen en ik zo'n goede band met elkaar hadden werden we elk jaar weer naast elkaar gezet! Hij was heel slim en de jongens van de rest van de klas niet dus maakten ze meestal grappen over hem. Alleen toen moest ik naar de middelbareschool en hij ging naar een andere school dat was heel moeilijk. Maar ik had wel een hele leuke klas en een beste vriendin (en dat is ze nog steeds!) gekregen op de middelbareschool :). Papa is gescheiden met zijn vrouw en kreeg een alcoholverslaving. Onze band werd daardoor slechter

Mijn ouders zijn nog niet zo lang geschijden maar bijna niemand van mijn vrienden weet dat hoe moet ik dat aan mijn anderen vrienden gaan vertellen.?

ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan.......of ik wel naar me vader wil gaan andere ook??