Het voelt als pesten

Hey Anoniem, ik vind dit echt heel erg naar voor je. Je zei zelf dat je een beetje verlegen bent, maar ik denk dat ik mischien wel een kleine oplossing heb:

1. Praat erover met je moeder, die heeft mischien wel een goede oplossing.
2. Praat erover met je ooms of tantes of opa en oma van je vaders kant. Die zijn volwassen en begrijpen je vast wel. Mischien kunnen zij gaan praten met je vader en je stiefmoeder?

Hallo, Wat naar dat je vader en jouw stiefmoeder zo doen. Ik heb het zelf nooit zo erg gehad maar ik kan me heel goed begrijpen hoe je je voelt. Ik kan ook heel goed begrijpen dat je niet durft te zeggen dat je het niet leuk vindt, dit heb ik zelf ook heel erg. Wat mij heel erg geholpen heeft is praten met andere mensen. Zelf heb ik een broer en zus tegen wie ik alles kan zeggen en over alles kan praten, dat help heel erg. Je kan het tegen iemand vertellen die jou er mee kan helpen of die jouw vader aan kan spreken bijvoorbeeld. Misschien een goede vriend of vriendin, je moeder, een coach van je sportclub of misschien een leraar. Wat je ook zou kunnen doen is een briefje of een berichtje sturen naar jouw vader, je hoeft ze zo niet in persoon aan te spreken maar je kan nogsteeds laten weten hoe jij je voelt. Sommige mensen vinden het fijn om dingen op te schrijven of een dagboekje bij te houden wanneer ze verdrietig/boos zijn, Dit zou je ook kunnen proberen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt, je kan natuurlijk altijd nog een berichtje achterlaten.

Hoi Anoniem, Wat rot dat je dit meemaakt! Het klinkt echt heel kinderachtig. Heb je er al met je moeder over gepraat? Misschien heeft zij een oplossing voor jou. Ik denk dat zij het ook heel rot vind om te horen dus wie weet gaat zij zelf wel praten met je vader. Als je het eng vind om je vader en stiefmoeder te vertellen dat je het vervelend vind, kun je misschien ook een gesprek met alleen je vader of stiefmoeder hebben. Ik hoop dat het snel goedkomt. Liefs Pascalle

Beste Anoniem, Zelf heb ik precies in hetzelfde schuitje gezeten en weet ik dus hoe jij je voelt. Altijd voelde ik een bepaalde angst om mijn verdriet te uiten bij mijn vader omdat ik geen flauw benul had van hoe hij daarop zou reageren.. Dan nog niet over mijn stiefmoeder gesproken te hebben. Gelukkig had ik heel veel lieve vrienden om mij heen die wel raad met deze situatie wisten. Zij vertelde mij om het tegen mijn moeder te vertellen (die dit al door had omdat ik altijd na het weekend bij mijn vader chagrijnig thuis kwam) en om eventueel hulp te zoeken bij iemand die mij bijstond bij een 1 op 1 gesprek. Met beide tips heb ik zeker wat gedaan. Uiteindelijk heb ik samen met een psycholoog om de tafel gezeten en deze heeft mijn vader en ik uitgenodigd voor een gesprek. Het voelt veel fijner om jezelf te uiten met iemand erbij die er verstand van heeft dan alleen (als je dit natuurlijk niet durft). Ik raad je dan ook aan om daar eens naar te kijken! Liefs,