Lieve pap en mam, Kennen jullie mij nog ? Ik was dat meisje die in jullie ogen veel fout deed, maar wel altijd haar best deed op school. Weten jullie nog hoe ik mij voelde voor dat jullie uit elkaar gingen? En weten jullie nog hoe mijn leven er nu uit ziet ? En hoe ik in jullie ogen nu verandert ben? Hebben jullie al eens gekeken naar hoe het nu gaat met ons ? en hoe wij nu in de scheiding staan? Ik/wij denken van niet. Alles is namelijk verandert nu we 1,5 jaar verder zijn. aan het begon zag het in mijn ogen er allemaal roze kleurig uit bij mijn vader. Mijn vader een nieuwe vriendin, mijn vader in de wolken. Maar mijn moeder oh zo verdrietig, dat was niet zo roze kleurig maar zwart!. Nu zijn we verder en zie ik hoe slecht het gaat met allebei de gezinnen. en hoeveel moeite mijn zusje het er mee heeft. die ik sta te troosten en steunen in deze tijd. omdat jullie druk zijn met jullie eigen bestaan. En nooit aan ons vragen hoe wij er nu tegen aan kijken. Wat ik wil zeggen is, vraag aan je kinderen hoe zij dingen zien? hoe zij er tegen aan kijken? en of er misschien nog een keer iets verandert kan worden ? of besproken kan worden. groetjes liz

Lieve pap en mam, Kennen jullie mij nog ? Ik was dat meisje die in jullie ogen veel fout deed, maar wel altijd haar best deed op school. Weten jullie nog hoe ik mij voelde voor dat jullie uit elkaar gingen? En weten jullie nog hoe mijn leven er nu uit ziet ? En hoe ik in jullie ogen nu verandert ben? Hebben jullie al eens gekeken naar hoe het nu gaat met ons ? en hoe wij nu in de scheiding staan? Ik/wij denken van niet. Alles is namelijk verandert nu we 1,5 jaar verder zijn. aan het begon zag het in mijn ogen er allemaal roze kleurig uit bij mijn vader. Mijn vader een nieuwe vriendin, mijn vader in de wolken. Maar mijn moeder oh zo verdrietig, dat was niet zo roze kleurig maar zwart!. Nu zijn we verder en zie ik hoe slecht het gaat met allebei de gezinnen. en hoeveel moeite mijn zusje het er mee heeft. die ik sta te troosten en steunen in deze tijd. omdat jullie druk zijn met jullie eigen bestaan. En nooit aan ons vragen hoe wij er nu tegen aan kijken. Wat ik wil zeggen is, vraag aan je kinderen hoe zij dingen zien? hoe zij er tegen aan kijken? en of er misschien nog een keer iets verandert kan worden ? of besproken kan worden. groetjes liz

Is het erg dat ik wil dat mijn ouders scheiden? Ze maken heel vaak ruzie en dat heeft een heel zware tol op mij, mijn omgeving en zeker mijn school punten. Net nog zelfs was er laaiende ruzie over het alcohol gebruik van mijn moeder, waardoor ik nu al van deze ochtend zonder eten zit. Ze maken alsmaar ruzie en ruzie en betrekken mij hier vaak ik en ik wil gewoon dat het stopt. Maar ik vind het zo erg als ik eraan denk of zelfs hoop dat ze scheiden. Zou ik me hierdoor schuldig moeten voelen?

Is het erg dat ik wil dat mijn ouders scheiden? Ze maken heel vaak ruzie en dat heeft een heel zware tol op mij, mijn omgeving en zeker mijn school punten. Net nog zelfs was er laaiende ruzie over het alcohol gebruik van mijn moeder, waardoor ik nu al van deze ochtend zonder eten zit. Ze maken alsmaar ruzie en ruzie en betrekken mij hier vaak ik en ik wil gewoon dat het stopt. Maar ik vind het zo erg als ik eraan denk of zelfs hoop dat ze scheiden. Zou ik me hierdoor schuldig moeten voelen?

Beste iedereen, Mijn ouders zijn een aantal jaar geleden gescheiden. Omdat ik in 14 dagen 9 dagen bij mijn moeder en 5 dagen bij mijn vader ben, wilde mijn vader niet alleen zijn of zoiets en nu heeft hij een vriendin. Ik vond het erg moeilijk toen hij het afgelopen zomervakantie vertelde, maar toen we in Griekenland waren (terwijl we normaal nooit verder dan Frankrijk gaan) zat hij elke dag minstens een uur met haar te bellen en zelfs toen we naar een stadje gingen zat hij alleen maar naar cadeautjes voor haar te zoeken, en belde zelfs met haar. Na de vakantie moest ze elk weekend dat we bij onze vader waren komen, en ze maakte hele stomme opmerkingen, zoals, toen we een keer boos waren: "en wie blèrde er het hardst?". Ook scheldt ze erg veel met Oh My God (ze zegt dat ze christelijk is), maar toen ik aangaf dat ik dat vervelend vond werd mijn vader boos en zei dat ik en mijn zus dat ook vaak zouden zeggen. Ik ben zelf christelijk en ik vind het verschrikkelijk dat hij dat beweert. Ik en mijn zus en zusje voelen ons daardoor genegeerd, boos en bang, maar als we er iets van zeggen wordt hij boos en zegt dat hij echt wel rekening met ons houdt. Ik merk er helemaal niks van. Laatst had ik 2 proefwerken op maandag (ik zit in de 3e) en aangezien ik op zaterdag geen tijd had wilde ik op zondag gaan leren. Hij had die ochtend 3 uur met zijn vriendin gebeld, en mijn zusje had er genoeg van en liet dat uiteindelijk aan hem merken ook. Hij was die dag heel chagrijnig, ook omdat we met zijn vriendin en haar kinderen naar de film zouden gaan en dat toch afgezegd was. Steeds als we vragen waarom iets zo gaat of waarom ze iets besluiten krijgen we "dat zijn dingen voor volwassenen" als antwoord. Toen ik zei dat ik heel veel huiswerk had, zei hij dat ik meteen maar moest gaan leren en dat we na het eten dan samen wat konden doen. Dat samen wat doen is meestal zeuren op elkaar en er hangt altijd een gespannen sfeer. Ik werd boos, want met mijn perfectionisme en faalangst (dit klinkt heel erg als vragen om aandacht, maar het is niet heel erg of zo en dat is gewoon een dingetje van mij :)) leer ik het liefst ook na het eten, gewoon omdat ik het dan beter ken. Toen ik dat zei pakte hij mijn mobiel af en moest ik maar gewoon aan één stuk door gaan leren, maakt niet uit dat ik mijn mobiel voor magister, muziek en een pauze tussendoor gebruik. Ik vind het verschrikkelijk dat hij steeds zo doet, want die "gezellige momenten samen" zijn hartstikke stom en we moeten van hem van alles samen doen. Hij zegt van wel, maar ik heb gewoon het gevoel dat hij niet van ons houdt en alleen aan zijn eigen geluk denkt door alleen maar met zijn vriendin bezig te zijn en ons geen tijd en ruimte te geven. Mijn moeder steunt me gelukkig wel heel erg, maar er is ook weinig wat ze aan deze situatie kan doen. Alvast heel erg bedankt en succes met jullie situaties, Danique

Beste iedereen, Mijn ouders zijn een aantal jaar geleden gescheiden. Omdat ik in 14 dagen 9 dagen bij mijn moeder en 5 dagen bij mijn vader ben, wilde mijn vader niet alleen zijn of zoiets en nu heeft hij een vriendin. Ik vond het erg moeilijk toen hij het afgelopen zomervakantie vertelde, maar toen we in Griekenland waren (terwijl we normaal nooit verder dan Frankrijk gaan) zat hij elke dag minstens een uur met haar te bellen en zelfs toen we naar een stadje gingen zat hij alleen maar naar cadeautjes voor haar te zoeken, en belde zelfs met haar. Na de vakantie moest ze elk weekend dat we bij onze vader waren komen, en ze maakte hele stomme opmerkingen, zoals, toen we een keer boos waren: "en wie blèrde er het hardst?". Ook scheldt ze erg veel met Oh My God (ze zegt dat ze christelijk is), maar toen ik aangaf dat ik dat vervelend vond werd mijn vader boos en zei dat ik en mijn zus dat ook vaak zouden zeggen. Ik ben zelf christelijk en ik vind het verschrikkelijk dat hij dat beweert. Ik en mijn zus en zusje voelen ons daardoor genegeerd, boos en bang, maar als we er iets van zeggen wordt hij boos en zegt dat hij echt wel rekening met ons houdt. Ik merk er helemaal niks van. Laatst had ik 2 proefwerken op maandag (ik zit in de 3e) en aangezien ik op zaterdag geen tijd had wilde ik op zondag gaan leren. Hij had die ochtend 3 uur met zijn vriendin gebeld, en mijn zusje had er genoeg van en liet dat uiteindelijk aan hem merken ook. Hij was die dag heel chagrijnig, ook omdat we met zijn vriendin en haar kinderen naar de film zouden gaan en dat toch afgezegd was. Steeds als we vragen waarom iets zo gaat of waarom ze iets besluiten krijgen we "dat zijn dingen voor volwassenen" als antwoord. Toen ik zei dat ik heel veel huiswerk had, zei hij dat ik meteen maar moest gaan leren en dat we na het eten dan samen wat konden doen. Dat samen wat doen is meestal zeuren op elkaar en er hangt altijd een gespannen sfeer. Ik werd boos, want met mijn perfectionisme en faalangst (dit klinkt heel erg als vragen om aandacht, maar het is niet heel erg of zo en dat is gewoon een dingetje van mij :)) leer ik het liefst ook na het eten, gewoon omdat ik het dan beter ken. Toen ik dat zei pakte hij mijn mobiel af en moest ik maar gewoon aan één stuk door gaan leren, maakt niet uit dat ik mijn mobiel voor magister, muziek en een pauze tussendoor gebruik. Ik vind het verschrikkelijk dat hij steeds zo doet, want die "gezellige momenten samen" zijn hartstikke stom en we moeten van hem van alles samen doen. Hij zegt van wel, maar ik heb gewoon het gevoel dat hij niet van ons houdt en alleen aan zijn eigen geluk denkt door alleen maar met zijn vriendin bezig te zijn en ons geen tijd en ruimte te geven. Mijn moeder steunt me gelukkig wel heel erg, maar er is ook weinig wat ze aan deze situatie kan doen. Alvast heel erg bedankt en succes met jullie situaties, Danique

Ik woon bij mijn moeder en kom al een paar jaar niet meer bij mijn vader. Nu ik net 18 jaar ben geworden heb ik mijn vader gevraagd om mijn spaargeld dat op de spaarrekening "stond" over te maken naar mijn eigen privé bankrekening. Nu blijkt dat mijn vader mijn spaargeld (van verjaardagen, zakgeld, communiegeld etc.) zelf van mijn rekening heeft afgehaald en besteed heeft...... Mag dat zomaar zonder mijn medeweten? Ik heb destijds de bankrekening samen met mijn vader geopend om mijn naam. Nu ik 18+ ben kan ik elke euro goed gebruiken en nu blijkt mijn spaargeld zomaar "op" te zijn...... wat kan ik doen om alsnog aan het geld te komen? Mijn vader werkt natuurlijk niet mee.... graag hoor ik wat ik kan doen. Gr. Julia

Ik woon bij mijn moeder en kom al een paar jaar niet meer bij mijn vader. Nu ik net 18 jaar ben geworden heb ik mijn vader gevraagd om mijn spaargeld dat op de spaarrekening "stond" over te maken naar mijn eigen privé bankrekening. Nu blijkt dat mijn vader mijn spaargeld (van verjaardagen, zakgeld, communiegeld etc.) zelf van mijn rekening heeft afgehaald en besteed heeft...... Mag dat zomaar zonder mijn medeweten? Ik heb destijds de bankrekening samen met mijn vader geopend om mijn naam. Nu ik 18+ ben kan ik elke euro goed gebruiken en nu blijkt mijn spaargeld zomaar "op" te zijn...... wat kan ik doen om alsnog aan het geld te komen? Mijn vader werkt natuurlijk niet mee.... graag hoor ik wat ik kan doen. Gr. Julia

Hai,

Ik heb me op dit moment opgesloten in de badkamer. Ik heb heel erg ruzie met mijn vader gehad. Het ging over iets heel kleins, namelijk of ik hielp koken. Ik was heel moe van hockey vandaag dus ik vond dat ik met de dieren voeren en de tafel dekken genoeg had gedaan, maar hij werd super boos. En ik vermoedde dat hij eigenlijk zo boos werd omdat mijn moeder bij een vriendin is gaan eten. Ik wist zeker dat hij meer boos op mijn moeder was dan op mij toen ik een vriendin belde (ik was al op de badkamer) en hij meteen boos riep: 'Ja, bel mama maar weer!'. Het is al vaker gebeurd dat hij boos op me werd vanwege iets wat mijn moeder had gedaan, helemaal sinds zij heeft gezegd dat ze bij hem weg wil. Ik voel me verschrikkelijk en ik weet niet wat ik moet doen. Ik durf nu echt niet uit de badkamer. Heeft iemand tips? Ik weet het echt niet meer... Liefs, J.

Hai,

Ik heb me op dit moment opgesloten in de badkamer. Ik heb heel erg ruzie met mijn vader gehad. Het ging over iets heel kleins, namelijk of ik hielp koken. Ik was heel moe van hockey vandaag dus ik vond dat ik met de dieren voeren en de tafel dekken genoeg had gedaan, maar hij werd super boos. En ik vermoedde dat hij eigenlijk zo boos werd omdat mijn moeder bij een vriendin is gaan eten. Ik wist zeker dat hij meer boos op mijn moeder was dan op mij toen ik een vriendin belde (ik was al op de badkamer) en hij meteen boos riep: 'Ja, bel mama maar weer!'. Het is al vaker gebeurd dat hij boos op me werd vanwege iets wat mijn moeder had gedaan, helemaal sinds zij heeft gezegd dat ze bij hem weg wil. Ik voel me verschrikkelijk en ik weet niet wat ik moet doen. Ik durf nu echt niet uit de badkamer. Heeft iemand tips? Ik weet het echt niet meer... Liefs, J.