Hoi, ik ben ..... mijn ouders zijn al 3 jaar gescheiden ik heb een moeder en een vader mijn vader heeft een vriendin en ik en mijn broertje (7) wonen daar, bij mijn moeder heb ik een stiefvader en die stiefvader heeft een jongen (13) en een meisje (16) stiefvader en moeder hebben een kindje (1) mijn stiefzus (16) en mijn zus (14) wonen bij mijn moeder, ik wil ook graag bij mijn moeder wonen want, ik heb een mobiel bij mijn vader en altijd heb ik ruzie en dan gaat jij gelijk dreigen met dat hij hem gaat afpakken en ik mag geen instagram en snapchat omdat er foute mensen op zitten alleen iederee heeft instagram en snapchat en hij geeft iets op mijn mobiel gezet waardoor hij alles kan zien wat ik erop doe en hij kan zelfs mij afluisteren en ik kan de gezinsvoogd niet meer appen al is er wat en ik kan ook niet meer prive met mijn moeder appen en ik heb superveel ruzie met mijn broertje en dan krijg ik de schuld en al weet de vriendin van mijn vader de waarheid zegt ze het niet eens en ik kan nu niks meer al is er wat gebeurd kan ik niet appen naar de gezinsvoogd en mijn vader heeft toen mijn stiefvader er nog nii was heeft mijn vader mijn moeder gestalkt hij ging haar in de nacht bellen en er werden rare mails gestuurd en ze wist dat hij het was. Maar ik durf niet te zeggen tegen hem dat ik bij mijn moeder wil gaan wonen tegen mijn vader. Heb je tips voor me? Zeg maar je helpt me er echt mee♥♥♥♥♥

hoi, ik ben elisabeth Mijn vader en mijn moeder zegen soms stomen dingen. Mijn vader zegt dan iets. En dan gaat mijn moeder ook iets stoms zeggen. Want dat gaat weer over dingen die ik neit mag weten. hebben jullie mog tips voor mijn en hoe ik er mee om moet gaan? groetjes Elisabeth

Hoi allemaal, ik wil een paar dingen even opschrijven: 1) dat ik het heel vervelend vind als mensen positieve dingen over scheiden zeggen. Ik lees vaak reacties als: ''oh maar dan kan je 2x op vakantie, 2 kamers, 2x je verjaardag vieren, dat is best leuk''. Maar dt vind ik dus helemaal niet! Mijn ouders zijn nu ongeveer een jaar uit elkaar en in de zomervakantie ging ik wel twee keer op vakantie, een keer met mijn vader en een keer met mijn moeder. Ik ben heel blij dat dat kon, want ik weet dat er veel mensen zijn die niet op vakantie kunnen. Maar dan nog ga ik zo veel liever met mijn hele gezin op vakantie. Het is echt geen voordeel dat ik nu twee keer op vakantie ga. Ik ben het denk ik ook nog niet zo gewend om dingen met zn drieen te doen (ik+ouder+zusje), dus voelt het een beetje kaal. Ook is er veel minder geld, dus krijg je toch een ander soort vakantie. 2) ik word zo moe van twee huizen hebben. Op zich heeft het voordelen, want ik heb nu een huis in de stad, erg klein maar ik vind het wel leuk om in de stad te wonen, en ik heb een huis in een dorpje, waar we een grote tuin hebben en waar ik mijn eigen kamer heb, en waar het huis groter en steviger en rustiger is. Toch kan ik me zo irriteren, als ik belangrijke spullen vergeten ben en ook als ik dan heen en weer moet fietsen om het op te halen. Het kost me veel tijd die ik liever aan andere dingen besteed, maar ik moet wel die tassen inpakken. Als ik iets kwijt ben denk ik vaak dat het bij de andere ouder ligt, en dan is het daar niet, en dan moet ik weer terug fietsen, en ik frustreer mezelf dan, want ik ben het zelf vergeten in te pakken. 3) verder ben ik bang dat ik psychische problemen krijg. Dat klinkt raar, maar ik heb een aantal jaar geleden een klein eetprobleem gehad, en ik voel soms ineens weer een beetje zoals toen. En ik heb denk ik een dwangachtig ding waarbij ik heel veel aan mijn huid pulk, waardoor die er niet zo mooi uitziet. Ik heb er al een tijdje dingen over opgezocht, en het heeft een naam, dermatillomanie. Soms kan ik me echt niet beheersen, en het kost ook veel tijd, vooral voordat ik naar bed ga sta ik soms nog drie kwartier te pulken terwijl ik in mijn hoofd zeg: je moet stoppen je moet stoppen ik wil slapen. verder is het gewoon heel raar dat mijn ouders uit elkaar wilden. Vooral mijn vader wilde het, omdat hij het niet een leuk genoege relatie vond. Er is eigenlijk nooit ruzie geweest, en scheiden was voor mij echt iets dat alleen bij anderen gebeurde. Het kwam zomaar uit de lucht vallen voor mijn gevoel (ook al voelde ik de paar dagen voordat ze het vertelden wel een afstand en spanning tussen ouders), en misschien is het daarom ook zo raar in mijn hoofd. Mijn hele leven waren ze bij elkaar, en nu plotselimg niet meer. Ik heb geen aanleiding kunnen vinden waar het scheidem door kwam, wel gevraagd aan ouders, maar daar kwam geen antwoord uit dat voor mij voldoenend was. Ik heb best wel behoefte aanvergalen van andere mensen van ongeveer mijn leeftijd met hoe hun scheiding preces verliep, want soms heb ik het idee dat acheidingen niet gebeuren met ouders van jongeren boven 15. Is daar al een pagina voor waar ik verhalen van mensen lezen? Vraag: hebben mensen ervaring met twee fietsen, bij allebei je ouders 1?

He, M'n ouders zijn sinds een maand officieel gescheiden, maar m'n vader is al ruim een jaar t huis uit. Sinds dien heb ik weinig tot geen contact met hem gehad, alleen als we moesten praten bij een meneer. Ik ging daar zeker niet graag heen, maar ik moest, en op het gegeven moment zat er niet eens meer een richtlijn in, ik begon me steeds meer af te vragen waarom ik perse moest van mijn vader. Blijkbaar om afspraken te maken; m'n vader had tijdens zo'n gesprek verteld hoe hij de bezoek regeling wilde, en later waren we er uit gekomen. De dag erna werd ik (weer) gespamd met boze mails, dat wij, zijn kinderen, die hem ontzettend missen, geen respect, medeleven liefde etc. tonen. Na hier genoeg mails van gekregen te hebben, heb ik besloten niet meer naar die meneer te gaan. Later heb ik uitsluitend alleen maar meer boze berichten gekregen, terwijl hij in het echt dus niks durft/kan zeggen. Hij schreef dat hij geen contact meer wilt. We hebben met de hele familie het gevoel dat hij een affaire heeft met een vrouw die niemand mag, en die ten opzichte van zijn kinderen, te veel aandacht krijgt. Zo kwam m'n vader laatst al zijn spullen ophalen, maar drie keer raden wie er mee was; die vrouw met haar zoon. Ze hielp niet, d'r tasje bleef om de schouder maar was alleen m'n moeder aan t commanderen. Gelukkig was ik op school, anders had ik haar wat aangedaan denk ik. Al deze dingen zijn een grote stapel geworden, deze stapel is uiteindelijk omgevallen, het werd me veel te veel. Slechte cijfers etc. Ik kan niet goed praten met m'n mentrix, ze zet me heel erg onder druk. Het is ook heel ingewikkeld allemaal, want dit is niet(eens) het enige. Ik heb ook geen idee waarom ik dit bericht schrijf, maar ik moet het gewoon even kwijt, denk ik. -M

wat kan ik tegen papa zeggen als papa ,mama zondag boos op bel over te wijnig kleding.(op zondag ga ik nar papa)

Hoii, Mijn ouders zijn nu al bijna 10 jaar gescheiden. Vaak heb ik het er nog erg moeilijk mee, omdat mijn ouders soms heel raar met elkaar omgaan. Vooral mijn vader is heel erg veranderd nadat hij een nieuwe vriendin kreeg. Ik was destijds 5 en toen ik 7 was kwam zij, maar ik weet gewoon dat mijn vader heel anders was toen hij nog met mijn moeder was. Nu zit het zo dat ik vaak het idee heb dat de vriendin van mijn vader het soms zelfs vervelend vind dat ik daar ben. Ik voel me als ik alleen met haar (en mijn kleine halfbroertje van 2) ben, niet altijd welkom in mijn eigen huis. Ik ben ongeveer de helft van de week bij mijn vader en de andere helft van de week bij mijn moeder en soms wil ik eigenlijk liever wat langer bij mijn moeder zijn, maar dan zou ik mijn 'hele' broertje van 9 dus voor mijn gevoel in de steek laten en mijn halve broertje veel minder zien, Ik weet echt niet meer wat ik moet doen...

hoi ik ben Iris, ik heb het de laatste tijd er erg moeilijk mee dat ik de hele tijd heen en weer moet van mijn moeder naar mijn vader en weer terug. ik voel me dagen van te voren soms niet lekker omdat ik weet dat ik weer heen en weer moet. kan iemand mij helpen?

Hallo Ik ben ook een kind van gescheiden ouders, namelijk al 15 jaar... Mijn ouders zijn beide opnieuw gelukkig én getrouwd. Wat ik uiteraard geweldig vind voor mijn ouders en mezelf. Mijn vader heeft van bij het begin ervoor gekozen om de volledige voogdij bij mijn moeder te laten. Wat ik eigenlijk altijd heel jammer heb gevonden. Want tot op heden, na 15 jaar, voel ik mij nog steeds een vreemde tussen de nieuwe familie van mijn papa. Ik zou graag willen oproepen aan gescheiden ouders dat het niet na een aanvaardbare lange periode, plots allemaal gemakkelijker is voor de kinderen. Er zit inderdaad slijt op maar het blijft moeilijk en af en toe moet er weer even de nodige aandacht aan gegeven worden. X

---

Ik heb een vraagje, wat kun je doen wanneer je niet goed met een ouder kan opschieten en graag allen bij de andere ouder wil zijn? Heeft iemand hier ervaring mee?

Heey ik heb een probleem nou ja eigenlijk me vriendin maar ik weet niet wat ik er mee moet want kijk we zijn al 6 jaar beste vriendinnen en haar ouders zijn nu al 3 jaar in een scheiding en dus hun maken de hele tijd ruzie en alles en me vriendin die gaat het daardoor dus ook steeds slechter mee vooral op school daar haalt ze bijvoorbeeld lagere cijfers en alles en dan krijgt zei weer ruzie met haar ouders als ze weer een onvoeldoende heeft enzo maar kijk het probleem is dus ik wil haar heel graag helpen maar ik weet niet hoe want kijk mijn ouders zijn nu ongeveer een half jaar gescheiden en ik had het er heel moeilijk mee nu nog steeds wel maar toen mijn ouders gingen scheiden was het anders dan bij haar want ik wil haar helpen maar weet nii hoe want ik kan niet tegen die ouders ruzie gaan maken of er iets van gaan zeggen want het zijn niet mijn ouders ik vind het gewoon moeilijk en ook echt super stom voor haar maar weet iemand misschien wat ik wel kan doen om haar te helpen??