Hoi, ik ben melissa, ben 19 jaar, mijn ouders zijn al 9 jaar gescheiden uit een vechtscheiding. Ik heb geen contact meer met de familiekant van mijn vader omdat hij voor mijn stiefmoeder ging ipv voor zijn kinderen en hierdoor ons laten vallen. Terwel mijn stiefmoeder hem helemaal uitbuiten en gebruikte. Laatst had ik weer eens contact met hem en zei dat die het anders wilde gaan doen en ons niet zo had moeten verwaarlozen. Vervolgens gaat die tegen mij liegen en negeert die mij weer dus heb ik het contact weer verbroken omdat ik er gewoon niet tegen kan. Ik woon nu samen met mij moeder en zus en stiefvader samen. Vaak komt ook mijn stiefbroer en stiefzus langs waar ik het heel goed mee kan opschieten. :) Alleen de laatste tijd heb ik heel veel ruzie met mijn stiefvader en word die steeds agressiever om de kleinste dingen:(. Hij gaat dan dingen schreeuwen die mij dan kwetsen zoals: je bent net zo als je vader, als je weg gaat kom je nooit meer terug, het is jij of ik, je verpest mijn relatie, je bent egoïstisch, waardeert niks. Ik ben vaak daardoor van huis weggelopen en kon ik bij vrienden terecht. Maar ik voel me er erg down door. En als ik het goed moet praten geef ik altijd mijn fouten toe en hij doet alles goed. Terwel hij altijd is diegene die agressief word maar dat geeft die nooit toe. Want hij doet nooit iets verkeerd maar ondertussen mag ik van hem tegen geen enkele vriend of vriendin zeggen dat we ruzie hebben. En ik mag ook niet zeggen wat ik vind van de ruzies en dat ik mij hier door niet gezellig en veilig thuis voel als die zon bui heeft. De laatste tijd hebben mijn moeder en stiefvader hierdoor steeds meer ruzie.Ik wil hierdoor steeds meer het huis en als ik het geld er voor had was ik al lang weg.Want de sfeer hier in huis word steeds minder gezellig:/.

Mijn ouders zijn nog niet gescheiden maar gaan het doen, mijn vader woont al ergens anders. Hij gaat ookal met een andere (vrouw) varken. Maar hij maakt de hele tijd foto's van me terwijl ik dat niet wil. En stuurt ze ook de hele tijd naar dat varken. En ik zeg dat hij het moet verwijderen maar dat doet hij niet.... wat miet ik doen?!??

Mijn ouders zijn nog niet gescheiden maar gaan het doen, mijn vader woont al ergens anders. Hij gaat ookal met een andere (vrouw) varken. Maar hij maakt de hele tijd foto's van me terwijl ik dat niet wil. En stuurt ze ook de hele tijd naar dat varken. En ik zeg dat hij het moet verwijderen maar dat doet hij niet.... wat miet ik doen?!??

Hoi, Ik zag toevallig de reclame langs komen op tv en werd wel nieuwsgierig, ik ben al 19 jaar maar ik heb het nog steeds lastig met de scheiding van mijn ouders. Maar dat is niet het enigste waar ik mee loop. Het begon allemaal toen mijn moeder een paar jaar geleden depressief werd en probeerde zelfmoord te plegen, gelukkig is dit haar niet gelukt. Uiteindelijk bleek ze chronisch depressief te zijn (dit houd in dat het een ziekte is waar ze niet vanaf komt). Hierdoor ging de relatie van mijn ouders de verkeerde kant op. Mijn vader begon met andere vrouwen te chatten en mijn moeder kwam daarachter. Zij heeft hem het huis uit gezet maar een paar weken later besloten ze het voor mijn broer en ik nog eens te proberen (ik heb nog een zus maar die woont ergens anders). Dagen lang werd er ruzie gemaakt en om de paar maanden werd mijn moeder weer opgenomen omdat ze terugval na terugval had. Uiteindelijk besloten zij toch te gaan scheiden, toen ze het mij vertelde schrok ik er niet van.. ik zag mijn ouders vaker alleen dan samen en ze hadden meer ruzie dan lief. Hierdoor weet ik ook eigenlijk niet meer hoe oud ik precies was toen ze "officieël" gingen scheiden.. (ik gok 17 jaar). Ik woon nu bij mijn vader samen met mijn broer in het dorp waar we in 2007 kwamen te wonen. Mijn moeder is arbeidsongeschikt verklaard (ze mag dus voorlopig niet meer werken) en woont eindelijk zelfstandig met haar katje in een flat. Ik heb met mijn vader een niet hele fijne relatie. Hij is heel erg bezig met het zoeken naar een nieuwe vriendin waar ik nog niet klaar voor ben.. Mijn vader is gewend dat mijn moeder alles in huis voor hem deed dus hij verwacht nu van zijn kinderen (voor al van mij) dat elke avond wanneer hij thuis komt van werk eten op tafel staat. Over de klusjes hebben we ook ontelbare ruzies gehad waardoor onze band ook verslechtert is. Ik ben hierdoor zelfs een keer uit huis gezet en ben toen 2 weken om de beurt bij mijn beste vriendin, mijn vriend en mijn moeder wezen slapen.. Dat reizen maakte mij zo gestrest dat ik maar besloot om terug te gaan. Ik was kwaad en ben het nog steeds want ik heb nooit een 'sorry' ervoor gekregen. Ik had vroeger ook altijd (en nu nog steeds) het gevoel dat mijn broer (21 jaar) geliefder is bij mijn vader. Dat komt omdat mijn vader meer met hem praat, leukere gesprekken heeft, nooit ruzie heeft en wanneer hij thuis komt hij veel enthousiaster reageerd dan wanneer ik thuis kom. Ook krijg ik het idee dat het komt omdat ik niet een geplande baby was en omdat misschien ook wel omdat ik een meisje ben. Ik vind het niet fijn om hier te wonen maar ik ben dit huis gewend, mijn vrienden wonen hier, mijn vriend, ik heb hier mijn werk, mijn beste vriendin. Ik heb zelf helaas geen rijbewijs dus zo 1, 2, 3 bij mijn moeder aan tafel schuiven kan niet. Met mijn moeder heb ik een geweldige band, wanneer ik met haar praat merk ik gewoon dat er naar mij geluisterd word. Het is een gigantisch lief mens en ze verdiend de wereld.. ook al is dit zo, ze lijd nog steeds onder depressie en wanneer ik een weekend bij haar thuis zit word ik al gek. Het is dan zo'n weekend dat je beide dagen alleen maar tv zit te kijken omdat ze gewoon niet veel kan (door de medicijnen) of simpelweg niet durft. Praten met mijn vader en mijn broer heeft geen nut.. ik houd van ze maar het zijn mannen, die praten niet veel. Met mijn zus (30) heb ik een hele goede band en ik kan net zoals bij mijn moeder alles bij haar kwijt. Het is geen optie om bij mijn zus te gaan wonen want die woont bij haar schoonfamilie best ver weg van mijn leventje hier. Met mijn vriend of beste vriendin heb ik het er liever niet over want ik wil mensen die hier buiten staan er niet bij betrekken. Ik word ook snel emotioneel dus ik wil niet elke keer dat ik wat vertel in tranen uitbarsten. Mensen hebben mij gezegd dat ik dan misschien met iemand moet praten die ervoor geleerd heeft maar ik heb geen zin om mijn verhaal bij iemand neer te leggen die ik niet ken. Ik heb dit namelijk al bij de psychiaters van mijn moeder gedaan maar telkens als ik het verteld had gingen ze opeens weg, kreeg mijn moeder een nieuwe of moest mijn moeder juist naar een andere inrichting. Eigenlijk (zo ver ik kan zien) zie ik geen oplossing waar ik mij goed bij voel.. en moet ik maar wachten tot ik op mezelf kan gaan wonen. Mochten jullie tips hebben zou ik die heel graag willen weten. Sorry voor het lange verhaal! Maar wel heel erg bedankt voor het lezen. Liefs, E.

Hallo allemaal, Mijn ouders zijn ook gescheiden. Bij papa heb ik het altijd lastig, eigenlijk vind ik het ook niet meer zo fijn daar. Ik vind mijn stiefmoeder niet echt heel aardig. Ze is eigenlijk altijd wel boos en irritant. Mijn stiefzus is ook bijna altijd wel chagrijnig. Ik heb er in het begin ook met papa over proberen te praten, maar ik ben er nu mee gestopt omdat hij dan altijd boos werd. Met mijn moeder kan ik het wel goed vinden en er goed over praten. Mijn oplossing nu is dat ik het bij papa laat gaan en dat ik mijn boosheid inhoud, dan als ik weer bij mama ben praat ik er weer over. Dit zorgt ervoor dat het wel altijd lastig is, maar wel fijner. En mijn stiefbroer daar heb ik eigenlijk ook nooit last van, want die zit altijd boven te lezen of op de laptop. Mijn vader die gaat ook altijd mee met mijn stiefmoeder. Vroeger vondt hij dat nooit maar nu ineens wel. Er zijn ook altijd heel erg veel regels, die moet ik allemaal onthouden en daardoor word het best wel druk in mijn hoofd/buik. Mijn broer die blijft heel vaak kalm, dat vind ik ook heel erg fijn. Ooit hebben wij natuurlijk ook wel ruzie, maar dat komt gewoon omdat wij broer en zus zijn. Bij mama heb ik 2 honden als ik dan boos ben knuffel ik er ook altijd mee. Kennen jullie dit misschien ook? En hebben jullie misschien nog tips voor mij? Laat het dan alsjeblieft weten. Groetjes, Anoniem

Hoi, Mijn ouderen liggen in een vechtscheiding en inmiddels 2 jaar later is het nog steeds geen rustige situatie. Ik kan goed opschieten met zowel mijn moeder als mijn vader, alleen mijn zusje heeft ruzie met mijn vader en komt daar ook niet meer. Hier heb ik het heel erg moeilijk mee omdat dus mijn moeder en mijn zusje allebei ruzie hebben met mijn vader en ik er als enige heen ga en er het beste van probeer te maken. Ik woon samen met mijn moeder en zusje en krijg zo dus heel vaak negativiteit mee over mijn vader en de hele situatie. Mijn vader heeft ook dingen gedaan die niet handig waren maar het is en blijft mijn vader. Zijn er meer mensen die in zo'n situatie zitten? Groetjes noor

Alweer twee maanden geleden hebben mijn ouders verteld te gaan scheiden, doordat mijn vader al een jaar lang vreemd gaat met een vrouw in Thailand. Afgelopen drie weken is hij daar weer heen gegaan, terwijl hij ons laat zitten met de pijn en het verdriet. Mijn vader en ik waren altijd de beste maatjes, hij was mijn voorbeeld en mijn grote held. Maar nu krijg ik het niet eens meer voor elkaar om hem aan te kijken in z'n ogen. . .

Hallo ouders, Zou graag mijn verhaal willen vertellen over hoe alles veranderden. Mijn ouders waren bijna 20 jaar getrouwd. Tot dat een oude collega van mijn vader in beeld kwam en mijn vader smoor verliefd werd op haar. Mijn ouders keren ruzie op 1e paasdag. Ik liep s'nachts naar beneden omdat ik niet kon slapen, en vond daar mijn vader slapend, op de bank. Ik vroeg aan m'n vader:"waarom lig jij op de bank?" Zegt hij:"ik kan niet slapen". De volgende ochtend stond ik op en het hield me de hele nacht bezig, dus ik besloot toch om het die volgende dag nogmaals te vragen. "Pap, waarom lag jij vannacht op de bank?" Mijn ouders haalde mijn zusje uit bed, en we zaten aan de ontbijt tafel want het was tenslotte (2e paasdag). Mijn zusje kwam beneden en mijn ouders vertelde dat ze al een tijdje ruzie hebben en dat ze zouden gaan scheiden. Wij natuurlijk helemaal geschrokken want wij zagen dit niet aankomen... Mijn zus kwam ook vanuit haar huis naar ons en die wist het al. We hebben er over zitten praten maat het verdriet van m'n moeder, zusje en zus was ontzettend groot. Mijn ouders gingen in relatie therapie om het nogmaals een kans te geven. Om de dag zeiden ze van: we gaan scheiden, we gaan het toch proberen. En dat "geping-Pong" bleef 2 maanden voortzetten. Mijn zusje en ik werden daar niet goed van, en werden daar ook heel emotioneel van. Tot dat mijn vader (die al een tijdje bij zijn ouders woonde) thuis kwam en zei:"we kunnen het echt niet meer proberen, en gaan echt definitief scheiden". Aan de ene kant was het een opluchting. Want nu was het zeker en duidelijk. Ik dacht dat alles zou gaan veranderen. Mijn vader en ik konden namelijk niet goed door een deur en dit zorgde voor veel dingen (ga liever niet verder hierin). Mijn vader ging op zichzelf ergens anders wonen zonder vriendin. En later met. Hij woond net buiten het dorp. Maar mijn ouders hebben de zelfde baan/passie en dat is namelijk brandweer. Waar ze elkaar veel tegenkomen. Mijn vader gaat nu een andere vrijwilligers post zoeken omdat hij mijn moeder niet telkens tegen het lijf wilt lopen. Nu zijn er al veel strubbelingen geweest in het gezin bij mijn vader, en krijgen mijn zusje en ik veel over ons heen. Veel verwijten: "jullie maken alles kapot, jullie zijn bewust aan het stoken tussen de relatie van mij en m'n vriendin". Dit doet erg zeer!. Mijn vader roept al weken:"je moeder is er al overheen". Maar dat is achteraf helemaal niet waar. Mijn moeder is er nog steeds kapot van. Mijn moeder durfd geen andere relatie aan te gaan omdat mijn vader haar heel veel pijn heeft gedaan. Soms vraag ik me wel eens af van: hoe zou het zijn geweest als ze nog samen waren ?. Ik ben nu 18 en ben bezig met een opleiding en heb mijn rijbewijs en auto op zak. Maar het liefst zoek je zulke dingen uit samen met beiden ouders... maar dat kon helaas niet. De vriendin van m'n vader is oke, maar het is en blijft moeilijk in sommigen tijden. Sommigen mensen zeggen:"als ouders gescheiden zijn is het beter voor het kind(eren)" daar ben ik het niet altijd mee eens. Mijn ouders zijn nu 1,5 jaar uit elkaar. Maar nog steeds blijft het moeilijk. En zou ik het liefst willen dat iedereen gelukkig is, op zijn of haar manier. Dit was mijn verhaal Groetjes lis

Beste allemaal, Ik ben 26 jaar en vorig jaar zijn mijn ouders gescheiden. Mijn vader heeft kanker gehad en is daarna volledig veranderd. Hij raakte in een soort midlife crisis, kocht een motor en wilde vrij zijn. Mijn ouders hadden de laatste 4 jaar al veel ruzies. Het zijn ook twee totaal verschillende personen. Mijn moeder is heel spontaan, enthousiast en open. Mijn vader is meer een gesloten man. Ik houd van allebei heel veel, maar het is echt een vechtscheiding geweest, toen kon ik het niet meer aan. Verschrikkelijk wanneer je ouders elkaar haten. Een paar weken nadat mijn vader besloot ergens anders te gaan wonen, bleek hij een vriendin te hebben van 36 jaar. Maarliefst 16 jaar jonger dan hij zelf is! Anyway, nu wilt mijn vader heel graag dat ik zijn nieuwe vriendin wil ontmoeten. Ik heb het al een jaar uitgesteld. Ze hebben inmiddels een huis gekocht en mijn ouders zijn officieel gescheiden. Ik zie er heel erg tegen op om haar te ontmoeten. Het voelt niet goed tegenover mijn moeder. Het voelt als een officiele beindiging van ons gezin. Van vroeger. En het liefst wil ik dat mijn vader weg gaat bij die vrouw. Maar kerst komt eraan. Ik wil graag bij mijn vaders familie met kerst zijn maar dan is die vrouw er ook. Zal ik niet gaan naar het kerst diner van mijn eigen familie? Of zou ik mijn eigen gevoel weg stoppen en gewoon die vrouw ontmoeten? Mijn vader wilt die vrouw niet thuis laten en zegt dan stellig: Dit is mijn nieuwe leven en daar hoort zij bij. punt. Hebben jullie tips? Groetjes, Tesssa

Hoi ik ben Nina en ik ben 15 jaar. Ik woon samen met mijn broertje, 2 zusjes, mijn ouders en mijn oma in een boerderij. Ik heb in de zomervakantie dit jaar te horen gekregen dat mijn ouders gaan scheiden, alleen dat het niet van beide kanten kwam maar alleen van mijn moeders kant. Ik vind dat super lastig, want mijn zusjes weten wel dat ze gaan scheiden, maar ze weten niet dat mama wilde scheiden. En ik zit nog ergens mee: Mijn ouders zeggen heel vaak tegen mij dat ik niet tussen mijn ouders hoef te kiezen, maar als ik soms een gesprek heb met mijn vader, dan zegt mijn vader dingen over mijn moeder, zoals bij voorbeeld dat zij niet wil overleggen met hem over dingen. Maar als ik dan bijvoorbeeld een dag daarna met mama ga praten, dan zegt mijn moeder ook dingen over papa, en dat is dan het tegenovergestelde van wat mama zegt. Dus nu heb ik alsnog het gevoel als ik moet kiezen. Ik weet niet wat ik moet doen om te zorgen dat dat gevoel weg gaat. Kan iemand mij tips en advies geven hoe ik hier mee om kan gaan????