hallo, ik hoop het kort te uitleggen. Ongeveer anderhalf jaar geleden besloten mijn ouders uit elkaar te gaan, wat ik wel al had zien aankomen. In het begin trok ik heel er naar mijn vader, maar omdat ik meer bij mij moeder woonden, veranderende dat. Dit kwam ook doordat mijn zus dit al altijd was. Maar toen mijn ouder ong een jaar uit elkaar waren, ging het fout. Ik wilde niet meer bij mijn vader zijn en was vaak in paniek. Ik kwam bijna niet meer bij mijn vader. Maar deze zomervakantie gingen mijn zus, mijn vader en ik op vakantie, en toen viel op hoeveel mijn vader eigenlijk rookte. Hij rookte al sinds mij geboorte en heeft veel geprobeerd te stoppen, maar altijd te vergeefs. Toen na een gesprek samen met ons 3en en mijn nicht, zei mijn vader:'als je ooit wil blowen weet je met te vinden'. Ik vond dat best wel raar, ik bedoel hij is 45. Een paar weken later had ik het daarover met mijn moeder en mijn zus. Toen zei mijn moeder dat mijn vader vroeger veel drugs gebruikte samen met vrienden. Op zich vind ik dat prima, maar nu gewoon niet meer, ik bedoel hij is mijn vader. Vader. En nu heb ik niet een goed genoegen band om dit te bespreken. E

Hallo, mijn ouders hebben ongeveer 6 maanden geleden aangegeven te gaan scheiden. Ik heb mij toen der tijd afgesloten van het verdriet. Maar ik merk nu sinds 2 maanden pas dat ik er eigenlijk wel echt super verdrietig over ben. Laatste tijd huil ik veel en heb nergens meer zin in. Is dit normaal ? hebben jullie ook na 2 maanden nog verdriet ? hoe lang doe je hierover om alles te verwerken?

Hallo. Een maandje geleden kreeg ik het stomme nieuws te horen. Sindsdien ben ik zo enorm moe en het maakt niet uit wat ik doe, ik blijf moe. Hoort dit bij het proces van alles? Zijn er meer mensen die dit hebben gehad? Iemand tips?

Hi! Ik ben Femke en mijn ouders zijn een half jaar gescheiden... Mijn ouders hebben zoals je dat noemt een vechtscheiding. Mijn vader heeft zelfs de politie gebeld toen mijn moeder weg ging! Ze hebben het met mij en mijn broertje en zus ook de hele tijd over elkaar. Vader: "ja en je moeder steelt spullen uit het huis" Moeder: "en je vader zegt wel dit maar hij doet eigenlijk dat!" Ik was het een keer HELEMAAL zat dus heb ik mijn oortjes in gedaan! Het is echt gewoon.. Erg! Zeg dat niet tegen je kinderen! Praat maar met je vrienden ofzo!

bah! is het nou zo moeilijk om normaal te doen?? dacht het niet! mijn vader en moeder zijn 7 jaar geleden gescheiden. het klikte niet echt tussen mijn vader en mij, en uiteindelijk heb ik het contact verbroken na een heftige ruzie, tussen zijn vriendin, inmiddels verloofde (waar wij niks van vermeld krijgen!!!!),hij, en mijn zusje en ik..... Hij blijft maar dreigen en verminderd zelfs nu de alimentatie!! bah bah bah! hij informeert ons nooit! en vervolgens elke keer maar op de ouderavonden komen! ik word daar zo enorm boos van!! zo moeilijk is het toch niet om te zeggen, ik kom niet op een ouder avond. en dan vervolgens tegen iedereen een ander verhaal gaan vertellen! val dood ofzo!! bah bah bah!! en dan al die kinderen dan alleen maar gaan van, 'maar hij komt teminste op een ouderavond, hij geeft dus nog om je!' of 'maar hij stuurt je nog brieven dus houd hij van je!' alsof dreigbrieven de nieuwe vorm van liefde zijn??? Dan heb ik iets gemist hoor!! Daarom vind ik het suppperrr fijn dat iedereen hier gewoon begrijpt hoe alles zit, en wat voor lullen ouders soms kunnen zijn! Dus Bedankt ;) dat ik mijn verhaal kwijt ben, en dat jullie het begrijpen :) haha eind goed al goed...... hoop ik.

Hee ik ben Melissa. M'n ouders zijn al sinds m'n 2e gescheiden, maar naar mate ik ouder word merk ik dat ik er steeds meer last van krijg. Ik wil allebei m'n ouders gelukkig zien en woon nu om de week bij ze. Ik word er zelf alleen niet gelukkig van. Elke week sjouwen met spullen en eer dat ik gewend ben moet ik alweer weg. Het liefst woon ik gewoon vast bij mijn moeder, maar dan zie ik m'n vader en stief broertje zo weinig. Iemand die hetzelfde probleem heeft of tips heeft?

Mijn ouders zijn nu 5 jaar uit elkaar maar mijn moeder die heeft het zo erg verknalt dat ze er nu voor heeft gezorgt dat we haar niet meer mogen zien mijn twee broertjes dus ook. Maar ik ben voor afleiding gaan zoeken het is nu 4 jaar geleden dat ik contact had met mijn moeder ik kon er niet tegen ik ben verder voor afleiding gaan zoeken tot dat ik op een idee kwam ik begin een YouTube kanaal het was uiteindelijk opgelopen tot 9000 abonnees toen ben ik gestopt voor een tijdje ik miste het wel die aflijdin dus zo 5 maanden geleden ben ik weer begonnen met yt nu heb ik pas 32 maar dat is ook leuk zo kun je je zien op groeien met YouTube . Ik word volgens jaar januari 14 en nu moet ik zelfs soms huilen dat maakt niet uit vrienden komen je helpen in zulke momenten gooi het er maar gewoon er uit dat is het beste. En het belangrijkste: blijf jezelf dat is echt het beste.

hallo ik heb gescheiden ouders en ik heb daar ook een verhaal over: mijn ouders zijn drie maanden geleden gescheiden,of beter gezegd, mijn moeder wou drie maanden geleden scheiden.ik ben daar heel verdrietig over. mijn vader wil niet scheiden maar mijn moeder wel. dat vind ik heel zielig voor hem. daardoor doet hij nu ook bozer dan vroeger. dat vind ik heel erg. maar het verhaal begint pas nu: het begon allemaal toen mijn moeder en vader een (klein) ruzietje hadden.het werd steeds erger en op een moment liep mijn vader boos weg en hij ging half huilend half boos op zijn hurken in het processieparkje zitten. wij (ik en mijn zusjes) hadden het meegemaakt en kwamen naast mijn vader zitten. wat is er papa? vroegen we. nou ik weet het niet zei hij een soortvan. wij(ik bedoel ik) ging naar mama toe en vroeg of ze nu gaan scheiden. ze zij ja. ik schrok heel erg en werd vreselijk boos! ik ging naar de ouders van m'n beste vriend toe en zei met een brok in mijn keel ik...ik... mijn ouders gaan scheiden. zei schrokken heel erg en zeiden: zullen we er beneden over praten ? (we waren boven) oké zei ik toen huilend. ik haalde mijn kleinere zusje en samen gingen we erover praten. allemaal op zondag. mijn moeder had haar halve familie meegenomen en mijn tante die ging toen praten met mijn vader. zei was de enige die dat wou doen. de volgende dag ging ik het direct op school zeggen. nee,niet huilend voor de klas. mijn vrienden die ook gescheiden ouders hadden troosten en hielpen me. superaardig! en dat is het verhaal dus.het vervolg is ongeveer nu. het is nu de ene week papa ,andere week mama dan weer papa,mama,papa enz. ik ben nu iets minder verdrietig dan 3 maanden geleden. als papa en mama echt gaan scheiden, dan maak ik een verhaal hoe het dan gaat.

mijn ouders hebben net voor de zomervakantie verteld dat ze uit elkaar gaan, alweer. Mijn ouders zijn namelijk ongeveer 2 jaar geleden ook al gescheiden. Mijn vader was vreemdgegaan en mn moeder was daar achter gekomen. Mijn vader ging hier een uur van daan wonen en zijn 'nieuwe' vriendin kwam regelmatig langs of we gingen ergens heen met hun. T was opeens heel erg wennen, Je ouders gaan scheiden, je vader gaat ergens anders wonen. Toen was ik nog 10, mijn zusje 8 en mijn broertje 4. Ik probeerde het voor mijn gevoel wel te begrijpen maar dat is moeilijk als je 10 bent. Na een tijdje zonder m'n vaders nieuwe vriendin zijn mn ouders t weer gaan proberen en zijn we weer samen gaan wonen. Voor ons was dat toen een hele fijne gebeurtenis want natuurlijk is het veel fijner als je ouders nog bij elkaar zijn en wonen... Ik heb nooit een hele goede band net mn vader gehad. Hij deed ook nooit leuke dingen met ons, alleen als mama erbij was. Ik was en soms ben vaak jaloers op mijn vriendinnen die met hun vader weg gingen of iets anders leuks gingen doen of gewoon samen koken. Ik heb dat nooit echt gehad. Hij werkt sinds 4 jaar ofzo ook in de plaats waar hij toen woonde dus elke dag was hij om 8 uur tegelijkertijd met mij weg en kwam hij om 9 uur ongeveer weer thuis. Maar sinds een half jaar geleden was dat niet meer. Hij ging om half 7-7 uur weg en kwam rond half 11 thuis. Ik wist dat het op zn werk niet heel gemakkelijk was en dag hij veel te doen had maar dit vond ik wel overdreven ondat dat nooit zo was geweest. Hij was daardoor nog minder thuis en doordat hij in de weekenden ook moest werken was hij er helemaal niet. Ik had 1 week voor de vakantie een afsluiting van het hockeyseizoen en ik heb een hele gezellige avond gehad. Toen ik thuis kwam zag in mama met een vriendin van haar op de bank zitten en papa was ook niet thuis. Dan schieten er al meteen een heleboel dingen door je hoofd heen. Als je moeder je dan verteld dat ze weer uit elkaar gaan stort je wereld in. Alles gaat door je hoofd heen. Gaan we verhuizen? Bij wie ga ik wonen? Wat is eigenlijk de reden?!? Die avond heeft mn moeder me veel verteld over wat er gebeurd is. Hij was weer vreemdgegaan. Ik was meteen superboos en kon het niet geloven. S' avonds kon ik niet slapen dus ging ik bij mama op de kamer liggen. Daar heeft ze me alles verteld waar ze achter is gekomen. Hij is niet 2 maar wel een stuk of 6 keer vreemdgegaan en is al 3 jaar daarover aan t liegen, al voordat ze voor de eerste keer uit elkaar gingen. Ik was gelijk zo boos op papa. Hoe kun je iemand zo in de steek laten. Ik praatte de eerste 4 weken helemaal niet tegen hem. Hij was hier in een ander pand van ons gaan wonen en was dus gelijk bij ons uit huis. Ik heb hem niet eens aangeken toen hij langsliep. De vorige keer had mama het 'echte verhaal' tegen iedereen verteld, maar daardoor gingen er niet normaal veel roddels door heel ons dorp. Zelfs bij de jumbo kwamen er mensen naar ons toe die we niet eens kenden met verhalen die helemaal nergens op sloegen. Daarom hebben we nu tegen bijna niemand de waarheid verteld. Dat voelt heel raar omdat je elke keer het geboel hebt dat je aan het liegen bent. nu ongeveer 1,5 maand later ben ik nog steeds boos op papa. Ik moet van veel mensen met hem praten maar dat wil ik echt niet. Ik heb hem een brief geschreven omdat ik het hen gewoon niet kon zeggen. Omdat ik het echte verhaal tegen niemand heb verteld is het voor hun ook moeilijk te begrijpen dat ik nog steeds zo boos ben. Maar ik weet dat als ik het ze zeg dat iedereen weer roddels gaat bedenken. We gaan ook verhuizen met mijn moeder wel in hetzelfde dorp. Ik zit op tweetalig vwo in de tweede klas nu en heb net mn eerste week school achter de rug. Papa was ook altijd chagrijnig als ie thuis was en ik deed het altijd fout. Dat is weer een van de redenen waarom ik hem niet wik spreken. Ik weet niet precies wat ik moet doen maar ik sta wel achter mn beslissing. Ik wil ook niet bij hem wonen of in het weekend daarheen. Mijn kleinere broertje en zusje doen dat wel. Iedereen zegt je kan niet altijd boos blijven maar dat is wel wat ik voorlopig ben. Mama zegt ook dat z ene te veel verteld heeft waardoor ik met mama meeloop door haar boosheid maar dat is niet. Hij is mij ook die 3 jaar vergeten. Dat is mijn verhaal

Hoi! Ik ben Sam en in de laatste week van de vakantie hebben mijn ouders verteld dat ze gaan scheiden, ik vind dit extra moeilijk omdat ik PDD-NOS (autisme) heb. Ik ben dan ook erg verdrietig.... Heeft iemand wat tips voor mij? :(