---

Hoi Ik ben martines mijn ouders zijn gescheiden Ik was 2 en nu 11 Mijn vader en moeder woonde 10 jaar samen Daarom had het best wel impact Op dit moment heeft mijn vader 5 kinderen Een maand geleden is zijn nieuwste kind geboren Toen wij daar Af en toe logeerde ik daar Wij kregen een kwart gebakken kamer met lelijke muren Maar nu de baby er is zag ik dat opeens de kamer super mooi was geverfd en ik denk dat mijn vader alleen naar mij omkijkt als het hem uitkomt Ik hoop dat iemand mij advies kan geven

Mijn ouders overwegen om tijdelijk, al dan niet helemaal uit elkaar te gaan. Mijn moeder is erg verdrietig (m'n vader wilt dus misschien bij haar weg), en heeft mij in vertrouwen genomen. Zelf merk ik dat mijn vader erg is veranderd de laatste tijd door zijn nieuwe werk. hij is heel erg op zichzelf en ik snap vaak niks van hem. Ik zou hem zo graag wat beter begrijpen, hem willen vertellen dat ik zijn houding heel vervelend vind en ook ervoor zorgen dat hij niet weggaat. maar ik weet niet goed hoe ik dit moet aanpakken zonder dat het al te grote gevolgen heeft voor hun relatie.

Hallo iedereen. GESCHEIDEN OUDERS, HET IS ERG, GERUZIE GAAT DOOR BEEN EN MERG. OUDERS ZIJN GEKWETST EN MOE, MAAR ZEUREN NAAR HUN KINDEREN TOE. GESCHEIDEN OUDERS HET IS ERG, GERUZIE GAAT DOOR BEEN EN MERG. ZE ZOUDEN ONS MET RUST MOETEN LATEN, NIET DE ANDER NEGATIEF PRATEN. GESCHEIDEN OUDERS HET IS ERG, GERUZIE GAAT DOOR BEEN EN MERG, KINDEREN GAAN ERAAN KAPOT, ETEN NIET MEER, ZIJN ALLEEN MAAR BOT. GESCHEIDEN OUDERS, HET IS ERG, GERUZIE GAAT DOOR BEEN EN MERG, SCHOOL NAAR DE KLOTE, HET LEVEN WORDT EEN HEL KINDEREN, TREK AAN DE BEL! GESCHEIDEN OUDERS HET IS ERG, GERUZIE GAAT DOOR BEEN EN MERG. MAAR NIKS IS ZO ERG ALS HET ZIJN VAN EEN OORLOGSKIND, DOOR ALLES ACHTER TE LATEN DOOR WEER EN WIND. Ik hoop dat jullie het hebben begrepen want ik ben eraan onderdoorgegaan, maar dat ouders scheiden kan soms alleen maar goed zijn.

Wil toch graag mij verhaal doen en misschien herkennen sommige zich hierin wel, laat ik het verhaal doen vanaf het begin. Het was de laatste week van december, mijn moeder had al 2 jaar lang met een vriend van haar, ze wilde hem graag in het echt ontmoeten (toen waren mijn ouders nog samen) mijn vader had akkoord er mee gegeven. Dus mijn moeder ging op 29 december naar hem toe tot 30 december. Aan het begin van 2015 hebben mijn ouders mij en mij broertje bij elkaar geroepen om iets te vertellen, dat was dat mijn ouders gingen scheiden omdat het niet meer ging. vanaf die dag begon het allemaal. Mijn vader wilde het huis niet uit en mijn moeder had geen baan dus die kon eigenlijk nergens heen. Ze hadden wel besloten dat mijn moeder ieder wekend naar haar vriend zou gaan ( wat nu een relatie was geworden) Ik had het daar elk weekend opnieuw erg moeilijk mee omdat al die 14 jaar altijd bij mijn moeder ben geweest. (ik kon nog niet mee naar die vriend) Toen kreeg mijn vader een vriendin en wilde daar ook een weekend naar toe. Toen mocht ik om de week mee met mijn moeder daar was ik heel erg blij mee. Tussen mijn vader en die vriendin was het na een ontmoeting al weer klaar. Gelukkig mocht ik toch om het weekend weer mee met mijn moeder. Met mijn stiefvader kreeg ik ook een steeds betere band. Toen ik zomervakantie kreeg ging ik 3 weken naar mijn moeder toe en 3 weken naar mijn vader. Mijn moeder bleef zolang ze nog geen ander huis hadden gevonden voor mij mijn broertje en haar nieuwe vriend bij haar vriend wonen, Helaas woonde hij heel ver weg en kon ik er alleen heen in het weekend. Mijn vader kreeg in de zomervakantie een relatie. Vanaf dat moment veranderde hij in een totaal ander persoon. Hij begon mijn broertje voor te trekken op mij en gaf hem veel meer aandacht dan mij. Wij moesten in het weekend dat we bij hem waren mee naar het andere kant van het land omdat daar zijn nieuwe vriendin woonden. ik werd steeds ongelukkiger en ik kreeg het steeds moeilijker "thuis" Mijn moeder had nog veel ruzie en kreeg steeds meer haat naar mijn vader toe. Op Rotterdam centraal hebben ik en mijn broertje mijn moeder en vader vechtend uit elkaar moeten halen wat ik echt heel erg vond. Mijn moeder ging ook praten met mijn vader over dat ik meer naar haar toe wilde maar het gevoel had dat ik dat niet mocht. Hij ontkende dat totaal en ging nog meer zijn boosheid afreageren op mij. Mijn vader en die nieuwe vriendin hadden besloten dat zij met haar 3 kinderen in het huis van mijn vader zouden gaan wonen(eigenlijk het oude huis waar ik mijn moeder en vader en mij broertje in hebben gewoond) De twee dochters zouden mijn kamer krijgen had mijn vader zo beslist zonder met mij te overleggen wat mij heel veel pijn gedaan heeft, ik ben voor mijn gevoel gewoon ingeruild. Ik ging ieder weekend en iedere vakantie naar mijn moeder. Op 29 november heb ik het nieuws te horen gekregen dat mijn moeder een huis gevonden had, ik was zo enorm blij. We konden op 10 december in het nieuwe huisje ( waar ik nu 8 weken in woon ongv.) Ik woon nu bij mijn moeder waar ik heel erg blij mee ben, mijn stiefvader is ook heel aardig. Ik heb alleen al 8 weken geen contact met mijn vader meer, hij zegt dat hij me mist maar heeft al genoeg kansen gehad om mij te zien maar dan kom hij niet eens gedag zeggen. En ik weet eigenlijk niet goed wat ik moet doen. Sorry dat heer veel spelling's fouten in staan.

De afgelopen weken zijn vreselijk. 3 weken is er een hele erge spanning tussen mij moeder en mijn vader. Ze hebben al vaker een ruzie maar niet zo erg als deze. Ze hebben niet ruzie, maar ze praten niet met elkaar. Mijn vader probeert soms een gesprek te voeren, maar dan is mijn moeder heel kortaf. Als mijn zusje en ik boven zijn dan hoor ik mijn ouders ruziën. Mijn vader gaat vaak op zakenreis en dat vind ik fijn, want dan is even de spanning weg tussen mijn ouders. Ik kan er ook niet goed met mijn vriendinnen over praten. Mijn beste vriendin weet niet goed wat ze er op moet zeggen. De andere wil ik er niet mee lastig vallen. Ik heb (paar jaar terug toen het ook zo was) het al een keer tegen een docent proberen te zeggen, maar die had gewoon mijn ouders opgebeld! S'avonds lig ik ook huilend in mijn bed. Ik kan het niet goed tegen mijn ouders zeggen, omdat ik niet durf. Ik wacht soms op het moment tot mijn ouders gaan scheiden. Alles zou dan anders zijn en dat wil ik echt niet. Ik ben heel bang. Niemand op school weet wat er thuis speelt. Ik kan best goed mijn gevoelens weg stoppen, maar als ik ga slapen komt het terug. Overdag heb ik het gevoel dat ik niks voel. Op school heb ik echt een afleiding dat is erg fijn. Ik weet niet goed wat ik moet dan?!

Ik red het niet meer op school. Mijn ouders zijn al uit elkaar, mijn moeder heeft een nieuwe vriend en m'n vader doet alles met weet ik veel wie. Wtf moet ik doen

Heey, ik ben Louise en mijn ouders zijn al bijna 10 jaar uit elkaar. Jaren lang heb ik mezelf weggecijferd en afleiders gezocht om maar niet aan de kern te hoeven denken. Ik vind het ook egoïstisch en beschamend om dit hier nu neer te zetten, maar omdat het anoniem kan voel ik me vrij dit toch te doen. De 'afleiders' van het werkelijke probleem heb ik zo goed als verslagen, maar de somberheid kwam steeds vaker terug. Alles kost dan zoveel energie, om door te gaan met het dagelijks leven. Gelukkig ben ik op school gaan praten met een vertrouwenspersoon, die me weer heeft gekoppeld aan een psycholoog. Ze zijn alle twee echte helden! Met de psycholoog heb ik gisteren besproken dat ik me laat opnemen in een instelling om er snel van af te komen. Het verleden een plekje te geven. Met een echte schone lei kunnen beginnen. En dat 10 jaar later. Ik had het nooit verwacht. Vorig weekend voelde het alsof mijn ouders net uit elkaar waren. Dat ik tegen mensen wilde zeggen: Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan. Vooral veel verdriet, pijn, angst, paniek en schaamte komt mee. En daar wil ik vanaf! En dat gaat me lukken.

Hallo ik ben Sebas ik heb het erg moeilijk ik hoop dat iemand me kan helpen

hoi, Ik heb een paar dagen geleden gehoord dat mijn ouders uit elkaar gaan. Ik weet niet waarom maar ik ben niet zo verdrietig. Ik snap het niet! Maar misschien komt dat omdat ik het nog niet helemaal snap en begrijp. Hebben jullie dit ook? Zeg het alsjeblieft.

hey, 3 jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden, het rare was dat ik amper echt verdrietig ben geweest, iedereen zegt altijd dat het een enorm zware tijd is als je ouders uit elkaar gaan nou daar heb ik dus amper iets van gemerkt, ik snap niet waarom ik amper verdrietig ben geweest... ben ik gevoelloos ofzo? boeide me het nx dat me ouders uit elkaar gingen? ik snap het niet!! hebben meer mensen dit ervaren? pleasee zeg het dan xx gevoelloos meisje