Vandaag had ik een gesprek met mijn moeder waarin ze aangaf dat er verschillende momenten zijn geweest waarop ze mijn vader het liefste had willen vermoorden. Ik gaf in dat gesprek aan dat ik het moeilijk vond om dat te horen en dat ik me zorgen maak over verjaardagen in de toekomst, of als ik ooit een kind krijg. Of ze dan wel komt, enzo. Ze zei van wel, maar zei ook dat ze dan heel erg hoopte dat mijn vader er niet zou zijn. Ik zei daarop dat het voor mij juist mijn allergrootste wens is dat mijn ouders er op zo'n momenten allebei zijn. Dat ik niet verwacht dat ze vrienden worden of gesprekken met elkaar hebben. Maar dat ik niets liever wil dan dat ze er gewoon allebei zijn. Ze zei dat ze hoopte dat er weinig momenten waren dat ze er allebei zijn. Dat ze nooit zal vergeten wat hij haar doelbewust heeft aangedaan. Dat hij haar kapot heeft gemaakt. En meer haat. Ik voel me zo intens verdrietig. Ik wil gewoon dat de haat stopt, maar ik ben bang dat dat nooit gaat gebeuren.

Ik zie mijn vader bijna nooit, alleen om het weekend, dat vind ik erg lastig. Soms vraag ik dan om ik een dag of 2 bij papa mag zijn en online les mag doen, maar dan gaat mijn moeder door het lint. Ze denkt gelijk dat ik voor altijd bij papa wil wonen maar dat is niet zo. Dan blijft ze maar zeggen dat ik bij hem wil wonen. Uiteindelijk geef ik op omdat ik geen zin heb in een discussie, maar dan ga ik niet naar mijn vader. Kan ik misschien een tip krijgen?

Weten jullie mischien waarom ik steeds moet huilende en zenuwen adrealine want me ouders zijn vandaag ge scheiden

Hoe kan ik afleiding zoeken als ik papa mis