MIjn ouders zijn in 2010 gescheiden, ik weet zelf nu niet beter dat mijn ouders niet meer bij elkaar wonen. maar mijn moeder is in 2012 weer getrouwd met haar man. maar sinds Augustus is die mijn stief vader er met de beste vriendin van me moeder er vandoor gegaan. er is huisselijk geweld geweest en 4 man politie en in die korte pireode van 6 weken heel veel mee gemaakt. Ik vind het heel moeilijk om er mee om tegaan. Iemand tips?

hoi ik ben Marjolijn mijn ouders zijn nu 3 jaar gescheiden . mijn vader heeft een nieuwe vriendin die al twee kinderen had een jongen van 6 1/2 en een meisje van 4 en dat zijn nu dus mijn stiefmoeder stiefbroertje en stiefzusje. die ik alle drie echt niet mag. en nu hebben mijn vader en mijn stiefmoeder ook nog een kindje gekregen ,een halfzusje dus die nu 1 is . ik vind het echt niet leuk bij mijn vader maar dat komt door mijn stiefmoeder stief broertje en stiefzusje niet door mijn vader. ik vind het echt allemaal een ramp ,de situatie, bij mijn vader eigenlijk gewoon alles. en elke dag als ik bij mijn vader ben zijn de regels weer anders. mijn stief broertje en zusje die gaan gewoon lekker of mijn bet springen en met mijn kussens gooien en daar zeggen mijn vader en stief moeder dus helemaal niks over. en als ik dan ook eens wat doe dan worden ze meteen weer voos. en we hebben nu een speel kamer en daar mogen we de helft van de tijd niet in omdat mijn zusje dan slaapt dan vraag ik of ik wat mee mag nemen naar de woon kamer mag het ook niet omdat ze dan zegt dat wij een speelkamer hebben. ik vind mijn stief moeder echt een trut. met mijn moeder kan ik wel goed praten en dat lucht dan ook wel op maar ik heb het idee dat het niet helpt heeft iemand een tip? groetjes Marjolijn.

Mijn vader heeft, dankzij mijn stiefmoeder geen contact meer met de familie, zelfs niet met zijn ouders. Heeft iemand anders dit ook?

Hoi! Ik heb een stiefmoeder die de hele tijd de pik op mij heeft. Telkens als ik naar mijn vader moet, wordt ze boos en chagrijnig tegen mij. Mijn vader doet daaraan mee. Ze doen dit steeds zomaar uit het niets, ik weet niet waarom ze dit doen. Ze gedragen zich dan als een soort kinderen inplaats van volwassenen die mij dan pesten. Het voelt ook echt als pesten. Als ik dan thuis kom word ik boos en moet ik huilen omdat ik er zo agressief en verdrietig van word. Ik durf ook niet tegen mijn vader en stiefmoeder te zeggen dat ik het niet leuk vind, omdat ik nogal verlegen ben. Ik ben dan bang dat ze nog bozer op mij worden. Heeft iemand misschien tips? Geen idee of ik er wat aan heb, maar het is in ieder geval goed bedoeld. Groetjes Anoniem.

---

Hoi ik hoop dat jullie mij kunnen helpen Mijn vader is pas Gelden gescheiden met mijn stiefmoeder Mijn Vader zit al op Lexa enzo maar ik wil geen stiefmoeder meer. Als hij weer een vrouw heeft wil ik die liever niet zien maar ik durf dat dan niet tegen hem te zeggen hebben jullie tips?❤️

ik krijg een stief(vader) binnekort wat moet ik doen help me aub.

Ik heb vaak ruzie met mijn stiefmoedder want ik kwam te laat tuis en ze zeurden uuren lang door en toen wert mijn vader boos en ik voelden me enorm schuldig Wat moet ik nou doen?????

hey, Ik heb eigelijk een probleem en weet niet goed hoe ermee om te gaan. Mijn ouders zijn al 9 jaar gescheiden en mijn stiefmoeder was soms leuk, dan weer niet, hing eigelijk af van periodes. Ik heb een stiefbroer (19) en halfbroer (8). 2 maand geleden ging mijn vader en stiefmoeder op verlof vertrekken, het weekend ervoor zei ik dat ik vanaf maandag bij hun ging blijven (voor op de poezen te letten), waarop ik als antwoord van mijn stiefmoeder kreeg: " u stiefbroer wilt ook eens alleen zijn met zijn lief, kan je niet later komen?" dus zei ik:" oke ik zal dan wel vanaf woensdag tot bij jullie komen". Die woensdag ging ik dus naar mijn vader, mijn vader zegt mij dag, niets speciaals, tot wanneer mijn stiefmoeder naar beneden komt en zegt: "wat doe jij hier, da was toch niet de afspraak !!". op dat moment heb ik gewoon mijn valies terug vastgenomen en ben ik kwaad in mijn auto gestapt zonder iemand nog dag te zeggen. Die avond kreeg ik een berichtje:" Ik weet niet wat ik moet zeggen, ik bel je morgen wel". De andere dag... mijn vader heeft mij niet gebeld hoor... 3 weken geleden had mijn vader gebeld om te vragen wanneer ik nog eens langskwam, veel zin had ik hier niet in, maarja ik ben dan 1 nacht daar blijven slapen, het was een dag vol gênante stiltes en raar qua gedrag, ik was blij dat ik terug bij mijn moeder kon zijn. Toen ik vertrok zei mijn vader:" als je nog eens komt voor je op verlof vertrekt zal ik u nog een cent geven" dat is precies een manier om mij tot bij hun te lokken. Klein detail: ik en mijn stiefbroer studeren nu allebei verder, hij leerkracht lager, ik bedrijfsmanagement. Hij wordt met al zijn taken en opdrachten en ook echt serieus ALLE taken en opdrachten geholpen door zijn moeder (mijn stiefmoeder dus), ik kan niet echt om hulp vragen want ik heb niet veel werkjes voor school. Ik vind dat ZO oneerlijk.. hij heeft maar 1 herexamen en ik heb er 7, hierover voel ik mij dus zo slecht omdat hij constant wordt geholpen en ja ik kan niet eens om hulp vragen. Elke keer met de examens hoop ik zo hard dat hij veel herexamens heeft, maarja :/ Hebben jullie enig idee hoe ik dit moet aanpakken met mijn vader..? groetjes M.

Ik heb zo veel problemen met me stiefmoeder. Waar haalt zij het lef vandaan om mij te proberen op te voeden. Ik mag mijn meeding niet gegeven want daar kan ze niet tegen. Ze heb me zelfs een keer dat mijn vader op vakantie was gecontroleerd, of ik de auto niet mee had. Waar slaat dit op? Maar goed mijn vader heb het dus uit gemaakt met der vorige week. En nu is hij weer bij haar en blijft ook slapen. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Dit zuigt al me energie uit mijn lijf waardoor ik mijn werk en alles niet meer kan vol houden. Waarom kan mijn vader niet bij haar weg blijven. Ik weet dat liefde raar is! Maar kom op me stiefmoeder wil heel graag dat hij haar kant kiest en dat hij mij voor komen links laat liggen! Maar ik heb hem nog zo hard nodig! Als dit zo door gaat dan gaat het niet goed met mij en wil ik niet weten wat er dan gaat gebeuren. Ik kan de strijd met haar niet meer aan gaan om mijn vader!

Beste ouders en kinderen van gescheiden ouders, Helaas ben ik 1 van die 70.000 kinderen met gescheiden ouders. Soms stel je jezelf wel eens voor hoe het is om gescheiden ouders te hebben, maar waarom zou je daar aan denken? Het overkomt je toch niet, denk je bij jezelf. Zo begon het bij mij, en omdat ik het zo anders voor mij zag hoe het zou zijn, deel ik nu mijn verhaal om te vertellen hoe ik er nu in sta. Op de basisschool waren er al veel kinderen met gescheiden ouders, 1 van de weinigen die nog een papa EN mama in 1 huis hadden, was ik. Juist ik dacht altijd (ondanks je de struggles wel ziet); ik zal nooit bij 1 van de 2 wonen, tot ik uit huis ga heb ik 2 ouders onder 1 dak. Was het maar waar! in 2014 krijg je dan toch de woorden (die je, hoop je, niet goed verstaat); papa en mama gaan scheiden... Na 3 keer dezelfde zin te hebben doorgenomen in je hoofd, besef je dat het de woorden zijn die je nooit had willen en durven horen. Ineens is het de realiteit, die je altijd door de vingers hebt bekeken. ; Paar maanden later, de realiteit in de ogen van het kind. Wat heb ik het ongelofelijk onderschat, hoe het is om te leven met gescheiden ouders (en dan staat het nog niet eens zwart op wit op papier). De vertrouwde, veilige en sfeervolle omgeving waar je bent opgevoed door papa EN mama, is ineens weg. Na 18 jaar onder 1 dak te hebben gewoond met beide ouders die dik 17 jaar getrouwd waren, waarin je alles met beide ouders deelt veranderd binnen 1 oogopslag. Nu moet je gaan leren leven met 1 ouder, je bouwt een nieuw bestaan op. Want het huis waarin je bent opgegroeid, is niet meer thuis. Thuis is samen met papa EN mama, een thuis waar al je herrineringen liggen en waarin je 's morgens beide ouders gedag zegt en 's avonds beide ouders een goede nachtrust wenst. ; Paar maanden later, het nieuwe leven met mama alleen. Als ik alles zo typ, is het nogal een levensweg... Terwijl het in de realiteit (fysiek) veel te snel gaat. Ik heb mijn herrineringen aan thuis met papa EN mama achter mij moeten laten, het huis, wat mijn thuis was... Is nu van iemand anders. Nooit had ik verwacht dat, dat deel zo'n impect op mijn leven zou hebben. Maar het is waar heel mijn leven ligt, ik neem het mee in hart en nieren. Dan zit je éindelijk op je plek, ben je deels gewend aan het idee dat je vanaf nu door het leven gaat als een kind met gescheiden ouders en juist dan, komt mama met een nieuwe liefde. Wil ik dat weten? Wil ik dat mee maken? Ik heb geen keus, ook voor mama is er een nieuwe wereld open gegaan. 1 ding is zeker; Je papa blijft je papa en je mama blijft je mama. Wat er ook gebeurt! Dan eindelijk wanneer het mentaal weer rustig is, krijg je opnieuw een tegenslag. 'Thuis verlaten' was al 1 groot ding, maar nu moest ik ook nog eens mijn dorp verlaten. Mijn dorp waar ook deels herrineringen liggen, de vertrouwde omgeving waar je al 18 jaar dag en nacht doorbrengt... Mama wil graag bij haar nieuwe vriend wonen (inmiddels man). Kilometers verderop, je kent het niet en weer zal dit een nieuw begin worden in je leven. (en toch heeft een mens maar 1 leven, waar er veel nieuwe hoofdstukken worden geopend). En weer heb je bijna geen keus, dus laat je leven gaan zoals het gaat. Het proces van gescheiden ouders, de periode waarin je je leven geen andere draai kan geven. De periode waarin je machteloos bent en het moeten laten gaan zoals het gaat. 2016; hoe mijn leven er nu uit ziet. Eindelijk heb ik rust, in mijn lichaam en in mijn hoofd. Ondanks ik met mama bij haar man woon, ja ik weet het. Het klinkt raar, maar ik vind het woord stiefvader niet fijn om uit te spreken. Voor allen zijn daar verschillende meningen over, voor mij is er maar 1 vader, mijn bloed verwant. Maar zoals ik al zei, ondanks dat; is het nu fijn zoals het is. Na veel tranen van binnen en buiten, na stress en een gevoel van alleenheid... Heb ik het gered, en jij die dit leest, gaat het ook redden! Misschien komt het verhaal dramatisch over, dat is absoluut niet mijn intentie. Ik schreef vanuit mijn gevoel, daar gaat het immers om. Wat ik wil mee geven aan de kinderen van gescheiden ouders, of dat nog maar net bekend is of dat het al is gebeurd... Hou je zelf omhoog, hou je zelf sterk en blijf vooral dicht bij jezelf. Als je er niet van houd om te praten (zoals ik), schrijf het gevoel dan van je af. Het allerbelangrijkste in dit proces, ben jij zelf. En onthoud altijd; na regen komt zonneschijn! Veel liefs X