Ik wil niet naar mijn vader maar ik moet en ik ben bang. Help mij en mijn mama

Hoi, mijn ouders zijn al bijna 2 jaar uit elkaar. Al bijna aan het begin heb ik stiefouders, maar mijn moeder en de vriendin van mijn vader, en mijn vader en de vriend van mijn moeder hebben elkaar nogsteeds niet ontmoet. Ik weet niet hoelang het nog moet duren. En wilde graag weten hoelang het bij jullie duurde totdat ze elkaar hadden ontmoet.

mijn vader slaapt bij mijn opa en van mijn moeder mag ik niet bij mijn opa /vader slapen omdat ik het snachts niet tegen mijn vader durf te vertellen als ik een ongelukje heb gehad. de vorige keer was ik ziek en toen vroeg ik aan mijn vader of hij mij kon komen maseren en toen zei hij nee ik ben moe.

2 jaar geleden moest ik van mijn zusje horen dat papa en mama gingen scheiden . Ik had het echt helemaal niet zien aankomen . Mijn vader wou het helemaal niet en daarom hebben we een jaar een vechtscheiding gehad. We zijn nu dus ongeveer 2,5 jaar verder en mijn ouders scheiding is nog steeds niet rond . Wel zijn ze nu aan het afwisselen . Mijn zusje en ik wonen thuis en mama is er de ene helft van de week en papa de andere . Dit is nu ongeveer een jaar . Maar er lopen nu nog steeds rechtszaken . Papa en mama kwamen er niet uit met een mediator over het huis en nu heeft mijn vader een rechtszaak aangespannen tegen mijn moeder . Papa is werkloos al 10 jaar . Heb ook heel veel loyaliteit naar papa en mama dus vind dat heel lastig . Dit heeft er bij mij voor gezorgd dat ik zoveel stress had en een burn-out heb gekregen . De psycholoog vindt het belangrijk dat ik met papa en mama makkelijker moet gaan praten zonder constant alle ruzies thuis . Daarom heeft ze ons laten starten met gezinstherapie . Afgelopen dinsdag was het eerste gesprek en papa en mama waren er allebei . Toen werd gevraagd aan papa of hij mijn moeder kon omschrijven en hij zei letterlijk dat hij dat niet kon. Ik voelde zoveel haat van mijn vaders kant. Ik weet dat ze er allebei zijn voor mijn herstel van de burn-out ,Maat ik wer er heel verdrietig door thuis en vertelde het mama en die moest er ook om huilen. Ik vind het heel erg voor mama, ookal vind ik het zelf echt super verdrietig . Hoe kan ik hiermee omgaan?

Ik moet waarschijnlijk een jeudcoach, maar mijn ouders kunnen het niet eens worden over of het wel of niet moet en als ik ja zeg stel ik de ene teleur en als ik nee zeg doe ik de andere weer teleur:( Tips?

Ik heb gescheiden ouders, daar heb ik niks tegen.Mijn vader heeft een vriendin en die heeft ook kinderen. Ik vind haar en de kinderen heel aardig maar we gaan vaak iets met z’n zevenen doen : papa, ik , die vriendin, de drie kinderen en mijn broertje. Het gebeurt alleen wel vaak dat we iets met z’n zevenen doen, daar heb ik niet altijd zin in😤. Soms vind ik het wel leuk maar niet altijd. We doen het bijna elk weekend als we bij papa zijn. Daarom heb ik bijna geen tijd om met mijn vader alleen of met mijn vader en broertje te zijn dat vind ik erg jammer 😢. Heeft iemand tips voor mij hoe ik dit tegen mijn vader kan zeggen???

Ik wil op een of andere manier wil ik niet dat mijn vader een nieuwe vriendin krijgt. Dit is niet omdat ik het hem niet gun maar omdat wij met z’n alle na de scheiding zo hecht en close zijn geworden, dat ik dan bang ben dat dat nooit meer hetzelfde zal zijn. En wat als ik haar niet leuk vind? Of als ik haar juist wel leuk vind, is dat dan oneerlijk tegenover mijn moeder? Want met mijn moeder hebben we ook een super goede band. Die keuze is natuurlijk niet aan mij maar omdat het zo nieuw voor me is, weet ik niet zo goed wat ik er nou precies van moet vinden en hoe ik erop moet reageren.

Hoi, ik ben Annelot en ik ben 17 jaar oud. Ik heb een enorme frustratie. Ik woon nu bij mijn vader en ik wordt binnen kort 18 en dan mag ik zelf gaan beslissen of ik bij Mijn vader blijf wonen of dat ik bij mijn moeder ga wonen ( wat ik heel graag zelf wil ) nu heeft mijn vader gezegt dat als ik de beslissing maak om bij mijn moeder en ik gaan wonen dat ik nooit meer terug bij mijn vader mag gaan wonen. Ik voel me hier heel verdrietig over. Het voelt alsof ik gemanipuleerd wordt om bij hem te blijven wonen. Wat kan ik doen? Want ik wil al zo lang bij mijn moeder kunnen wonen.

Mijn vader heeft een zware vorm van autisme. Ik kan me ook niet herinneren dat mijn ouders daardoor ooit geen ruzie hadden. Mijn broertje(9) heeft waarschijnlijk ook autisme en ik ben hoogbegaafd. Misschien is er wel iemand die weet dat dat geen goede combinatie is. Mijn moeder is nou al anderhalf jaar longcovid en is in de tussentijd nog in een auto-ongeluk terecht gekomen en nog een keer besmet. Mijn ouders zeggen dat ze nog wel van elkaar houden, maar ze gaan nou wel scheiden, omdat dat beter is volgens hen. Mijn vader slaapt nou al een paar jaar drie nachten in de week bij mijn grootouders. Het gevoel van scheiden voelt zo anders en heftiger dan dat het over een paar jaar zal zijn. Mijn broertje heeft dus ook vaak uitbarstingen waar ik ook al slecht tegen kan. Zodra ik met mijn moeder ben, zeurt zij over dingen die mijn vader heeft gedaan(goed bedoeld) en andersom is het precies hetzelfde. Omdat ik hoogbegaafd ben, is het voor mij ook veel lastiger om vrienden te maken, dus heb ik in mijn omgeving niemand waarbij ik mijn verdriet en vragen over hoe het later zal zijn, kwijt kan. Ik heb altijd het gevoel al gehad dat niemand mij snapt, en daarom heb ik het gevoel dat ik alles alleen moet doen. Ook komt daar de boosheid van mijn broertje over mijn ouders ook nog bovenop. Ik zit nu in de eerste klas en op school heb ik 1 vriendin, maar die vertrouw ik voor dit ook niet goed genoeg. Ik heb 1 andere hoogbegaafde vriendin, maar die zie ik bijna nooit, omdat zij altijd druk is

Hoi, ik ben 14 jaar en mijn ouders zijn vorig jaar gescheiden. Ik woon 3 dagen bij mijn vader en 4 dagen bij mijn moeder. Ik vind het heel vervelend om steeds te verhuizen, ik wil graag 1 plek. Mijn zusje wil niet bij mijn vader slapen en gaat maar 1 middag in de week. Dat vind ik niet eerlijk, want ik moet wel steeds heen en weer. Hebben jullie tips om het makkelijker te maken?