Hoi, ik ben Stefan en heb een vraag/probleem. Mijn ouders zijn gescheiden. Ik en een van mijn broertje gaan niet naar papa toe, omdat hij te veel schreeuwt. Mijn ander broertje en zusje gaan daar wel naartoe en komen niet fijn thuis. Telkens al zie ik dat schrik ik zelf van en moet ik bijna huilen. Wat kan ik doen. Groetjes Stefan

De afgelopen anderhalf jaar heb ik in een pleeggezin gewoond maar hoop snel naar huis terug te kunnen. Nou zoek ik een maatje (persoon/gezin) of vertrouwenspersoon waar ik zo nu en dan naar toe kan gaan om mijn hart te luchten of gewoon even kan zijn. Kunnen jullie mij daarbij helpen. Groetjes, Cari

Mijn moeder nodigt haar nieuwe vriend vaak uit voor verschillende dingen terwijl ik hem echt niet mag als ik naar dingen uit kijk en ik hoor dat hij er bij is heb ik geen zin als ik hem zie word ik boos van binnen iemand tips ? Ik weet niet wat ik moet doen want ik ben bang dat als ik zeg dat ik hem niet mag en nooit wil zien mijn moeder gekwetst word . Door dit alles kijk ik vaak ook uit om naar mijn vader te gaan zo dat ik hem sws niet hoef te zien

Mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden. Ze maken non stop ruzie en ik wil bij mijn moeder wonen. De rechter had het namelijk verpest en het lukte gewoon niet. Mijn ouders zijn momenteel aan het praten en ruzie maken. Ik kan de laatste tijd niet stoppen met huilen. Wat moet ik doen?

Hoi, mijn naam is Britt en ik ben 15 jaar. Mijn ouders zijn al 12 jaar gescheiden. Int begin had ik er nooit echt heel veel last van, omdat ik natuurlijk nog erg klein was en er (vaak) niks van meekreeg. Naarmate ik ouder werd, werd ik er steeds meer tussenin gezet en dat zit mij erg dwars. Mijn vader en moeder zitten totaal niet op 1 lijn, en volgens hun heb ik daar mee te maken. Zelf is mijn thuissituatie ook erg slecht sinds 1,5 jaar. Ik woon bij mama en kom eens in de 2 weken bij papa. Sinds een lange tijd kunnen mama en ik niet meer met elkaar over weg, natuurlijk word ik ook ouder en tuurlijk kunnen er spanningen ontstaan tussen moeder en dochter, maar dit is niet goed voor mijn mental health en ik word er steeds ongelukkiger van. Het begint meestal met iets waar we t niet met elkaar over eens zijn, en t eindigt in letterlijk vechtend met elkaar over de grond. Meestal word ik dan weer op straat gegooid en moet ik t maar uitzoeken. dan word ik meestal opgehaald door papa en zit ik daar weer voor een aantal dagen, totdat t weer voorbij is. Maar meestal duurt dat maar 4 dagen en dan begint de boel weer opnieuw. Als ik maar iets zeg wat mij dwarszit, wat ik niet leuk vind, onzeker over ben, word het altijd tegen me gebruikt en. Vooral dingen over depressie, en daar ben ik echt klaar mee. Maar ik wil t liefst gewoon bij mama wonen maar t werkt niet zoals t nu is. Wat moet ik doen? Ik weet me echt geen raad.

Hee iedereen! mijn ouders zijn al 9 jaar gescheiden en ik heb er eig sinds een paar maanden het er heel moeilijk mee. ik besloot 2 weken geleden om niet meer naar me vader toe te gaan maar dat heeft een hoop gezeik opgeleverd ik voel me zo schuldig dat ik me moeder dit allemaal aan doe, van haar moest ik ook op deze app. ik ben niet meer welkom op het familie feest van de kant van me vader volgende week en het lijkt alsof ze me allemaal haten na me beslissing. ik wil niet dat ik me opa en oma door dit nooit meer ga zien. iemand tips?❤️

Hoiii, mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden of zoiets, maar ik blijf de wisseling moeilijk vinden.. vooral omdat het niet de zelfde slaapkamers zijn. ik heb altijd als ik bij me moeder ben dat ik niet naar me vader wil.. ik ben het nog steeds niet gewend die wisselingen.. natuurlijk wel een beetje maar nog steeds niet veel. Ik vind het best wel irritant want ik heb dan ook vaak dat ik dan bij de een te weinig kleren heb en dan bij de ander juist veel.. of dat ik dan precies weer dat ene vergeet.... ik zou het ook zo fijner en makkelijker vinden als mijn ouders bij elkaar waren.. maar ja daar is helaas niks aan te doen. ik zou wel graag willen dat ik veel minder moeite zou hebben met de wisselingen.. duuus hebben jullie tips? :)

Mama verhuisde steeds naar plekken die 50-70 minuten rijden waren. Als er dan eens file was of ze waren door omstandigheden te laat (wat natuurlijk vaak gebeurd over zo grote afstanden) bleef ik wachten en wachten….. ik begon me te vervelen maar liet daar niks van merken omdat ik wist dat het mijn vader zou ambeteren. Papa begon dan altijd aan mij te vragen hoelaat mama er was, waar mama zat,…. Als ik dat dan niet wist werd hij heel boos. Hij begon mama uit te maken voor trut, troella,…. En schreeuwde waarom ze nooit op tijd kon zijn en dat hij ook plannen had. Dit is vandaag nog steeds hetzelfde, ik ga nu op mijn kamer zitten tot mama er is en verstop me van papa. Daardoor vind ik de dagen dat mama me moet komen halen ook totaal niet meer fijn en kijk ik hier niet naar uit. Hetzelfde geldt voor als mama te laat is met me terug te brengen, dan blijft hij de hele avond boos tegen mij. Weekendwissel naar mama is nu eerder een ervaring van angst dan dat ik blij ben mama terug te zien.

Hee allemaal, ik heb advies nodig, ik en me vader hebben geen goede band met elkaar, en me vader heeft een tijdje terug een psychose gekregen en daardoor vertoond me vader ook raar gedrag, ik voel me niet fijn bij me vader, vanwege wat hij tot nu toe gedaan heeft, ik heb daarom iemand nodig om mee te kunnen praten, me advies of tips kan geven en me kan helpen als het nodig is, Groetjes xx

1,5 jaar geleden heeft mijn mama moeten beslissen om te scheiden na veel gedoe met vreemdgaan van papa. Dit was heel zwaar. Het is beland in een vechtscheiding met politie tussenkomsten/rechtszaken/straffen tot gevolg. Ik ben 18 jaar dus van mijn wordt verwacht hiermee te kunnen omgaan en dat heb ik ook geprobeerd maar ik heb een enorm groot schuldgevoel over alles. Niet enkel over de scheiding maar over alles in het leven. Het contact met papa is volledige weggevallen en gaat nooit meer kunnen worden hersteld. Moet ik als 18 jarige mij daar zorgen over maken voor de toekomst en me daar dus ook schuldig over voelen? Iemand tips