Wat doen jullie / deden jullie als jullie gebeld werden door 1 van je ouders wat je eigenlijk niet wou maar als je diegene niet opneemt je een probleem heb maar als je diegene zelf belt die zoiets heeft je kan me ook gewoon appen hoeft niet bellend. Waardoor ik nu niet weet wat ik moet doen. Iemand tips?

Hee allemaal, Sinds kort woon ik samen met mijn vriend en we zijn nu samen op vakantie. Mijn moeder heeft een nieuwe man, maar mijn vader is nog alleen. Mijn broertje woont veel bij hem. Ik vroeg me af wanneer papa weer op vakantie zou gaan. Ik woon nu op mezelf waardoor het niet meer zo vanzelfsprekend is dat we samen gaan en mijn broertje gaat denk ik niet met hem mee. Alleen gaan doet hij niet zo snel denk ik en dat zou ik ook niet leuk voor hem vinden. Mijn vriend en ik willen misschien vragen of hij een paar dagen naar ons toe komt de volgende keer dat we op vakantie gaan. Dan zijn we een deel van de vakantie samen en een deel met papa erbij. Zo heeft papa ook nog een vakantie en wij vinden het ook gezellig. Alleen waar ik mee zit is dat mama zich dan waarschijnlijk achtergesteld gaat voelen en jaloers wordt. Ik verwacht een vervelende reactie als ik zou vertellen dat papa dan naar ons zou komen op vakantie. Sowieso praat ik bij mama thuis nooit over papa, want dan voel ik meteen de spanning bij haar. Het duurt denk ik nog lang, maar ik denk er al wel over na. Hoe zouden jullie hiermee omgaan?

hey iedereen, ik ben via Google deze site tegengekomen. en omdat ik best met sommige dingen zit. dacht ik: “nou dan kan ik ze gelijk even stellen hierzo😊”. Mijn ouders zijn uit elkaar sinds dat ik 12 ben. met 1 van mn ouders heb ik helemaal geen contact meer. Ik zou dat niet Perse meer willen. maar ik heb wel nog heeeeeel veel vragen waar ik mee zit en waardoor ik heel vaak aan deze situatie denk. En veel minder mezelf ben dan anders. ik wou een soort brief schrijven en sturen via Whatsapp. maar ik weet niet zo goed wat ik er in moet zetten. nou dat wou ik dus even vragen. xx Lisa

Wat moet je doen als je vader boos op je is en je eigenlijk niet meer in het huis wil .

Hii, Ik heb eigenlijk niet echt een vraag, maar meer iets waar ik mee zit.. Sinds ik 3 jaar ben zijn mijn biologische ouders al uit elkaar. Mijn vader heeft toen een nieuwe vriendin gekregen en zij zijn inmiddels 13 jaar getrouwd. Helaas heeft zij aangegeven dat ze wilt gaan scheiden. Mijn vader snapt hier niks van en doet er alles aan om haar besluit te laten veranderen. Het moment waarop zij aangaf te willen gaan scheiden, hebben mijn zus en ik mijn vader enorm getroost en gesteund. We deden er alles aan om onze vader er doorheen te slepen. Soms ging dit ten koste van onze eigen behoeftes.. Maarja het verdriet van mijn vader was voor mij een enorme impact en daarom probeerde ik er alles aan te doen om de situatie voor mijn vader toch een beetje rustiger te maken. Ik had het er erg moeilijk mee om hem zo verdrietig te zien en dat heb ik nu nog steeds. Al gaat het nu wel een stuk beter dan in het begin. Wat ik erg lastig vind is dat mijn vader aan ons vraagt of we normaal kunnen doen als zij er is en of we het zo leuk mogelijk voor haar kunnen maken. Soms lijkt het alsof hij alles voor haar doet en ons dan maar een beetje aan de kant schuift.. Terwijl wij hem juist zo enorm hebben opgevangen! Ik vind het lastig als ik hier over na denk, want aan de ene kant voelt het soms echt niet oké, maar aan de andere kant snap ik ergens ook wel dat hij er alles aan wilt doen om haar besluit te laten veranderen.

Hoe krijg ik een betere band met mijn vader nu dat mijn stiefmoeder er bij is? Sinds mijn stiefmoeder 3 jaar geleden bij mijn vader is komen wonen is de band steeds slechter. Hij is het vaak eens met alles wat ze zegt en is best wel een ander persoon geworden. Ik mis hoe we vroeger konden praten. Iedere keer dat ik nu beneden kom zitten, krijg ik alleen maar te horen wat ik fout doe in het leven. Daarom zit ik veel op mijn kamer. Nu helpt het ook niet heel erg dat ik een tiener ben en ik redelijk snel geïrriteerd ben. Iemand tips?

Haaiii, ik ben Lieke ik ben 13jaar oud en zit in de 2e! Een halfjaartje terug zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, m’n moeder is snel verhuist en m’n vader is in het ouderlijk huis blijven wonen! Hij heeft wel alweer een nieuwe vriendin en die woont gelijk ook al bij ons, ze is niet onaardig ofzo alleen ik heb gewoon echt veel moeite met haar. Bij mijn moeder trek ik me graag terug in m’n kamer, ik zit dan dagen in m’n bed te huilen of op m’n telefoon te niksen. Sinds mijn ouders uit elkaar zijn ben ik gevoelig geworden voor alcohol en sigaretten. Mijn vader is altijd kwaad op mij en slaat mij of mijn broer ook wel is.. Dit weekend is het weer fout gegaan ik ben nu voor een tijdje bij mijn moeder omdat mijn vader mij niet meer wilt zien/spreken… Ik heb geen idee wat ik kan/moet verwachten van t aankomende jaar en in gesprek gaan met m’n ouders werkt niet echt, hier een paar vraagjes! 1. Mag/kan ik zelf beslissen hoelang ik bij mijn vader of moeder ben? 2. Ik zit al een tijdje niet goed in m’n vel en therapie helpt niet… Kan dat een depressie zijn? 3. Mijn stiefzusje heeft zich gesneden in haar polsen moet ik hulp voor haar zoeken? 4. Is dit kindermishandeling, en moet er professionele hulp komen hiervoor? liefsss lieke

Ik woon bij mijn moeder en ik ga om het weekend naar mijn vader maar ik wil dat niet meer omdat ik iedere keer ruzie met hem heb. Hij zegt dat ik verplicht ben om te komen. Maar ik wil dat echt niet. Ben ik dit echt verplicht?

Help!!! ik zit in een niet zo leuke sitiuatie. ik ben 12 en ga naar de brugklas. maar ik weet niet bij wie bij papa of mama. en zit tussen mijn vader en moeder 84,69 km!! dus ik kan niet zo ff heen en weer. bij mijn vader heb ik het wel veel leuker. maar ik wil me moeder en vader niet verdrietig maken. wat moet ik nu!??!?!? pls geef tips voor de mensen die tips geven: <3

Hoi! Binnenkort ga ik op kamers en ik twijfel over waar ik dan in het weekend wil zijn. Afgelopen tijd woonde ik bij mijn moeder en niet meer bij mijn vader. Dit heb ik samen met mijn psycholoog besloten omdat mijn vader er eigenlijk niet voor mij kan zijn op een manier die ik nodig heb. Hier heb ik het met mijn vader over gehad, maar hij zegt dat het vooral goed is voor hem dat ik bij mijn moeder woon (dan hij heeft geen last van mijn “gedoe”) en ziet niet in dat het voor mij ook even beter is. Nu ik op kamers ga wil hij dat ik om het weekend bij hem kom. Eigenlijk zie ik dit niet zo zitten, als ik hem nu een dagje zie weet mijn vader me (onbewust) al vaak op pijnlijke punten te raken en voel ik me weer even een "slecht" kind. Hier werk ik wel aan in therapie, maar die weekenden bij mijn vader lijken me nog te lastig. Liever ga ik elk weekend naar mijn moeder en soms een avond naar mijn vader, maar dat voelt dan zo lullig. Mijn vader en ik houden namelijk echt wel van elkaar, hij is zich alleen totaal niet bewust van hoe zijn acties mij kunnen raken. Het is moeilijk om hier met elkaar over te praten, maar hij doet (op zijn manier) wel zijn best om een goede vader te zijn. Ik twijfel dus over wat ik wil; elk weekend naar mijn moeder wat mijn vader kwetst en onze relatie misschien nog ingewikkelder maakt, of wel weekenden naar mijn vader en dan gewoon dealen met dat dit niet altijd fijn voelt. Zijn er anderen die dit herkennen en tips hebben om hier mee om te gaan? Thanks!