Hii, Ik heb eigenlijk niet echt een vraag, maar meer iets waar ik mee zit.. Sinds ik 3 jaar ben zijn mijn biologische ouders al uit elkaar. Mijn vader heeft toen een nieuwe vriendin gekregen en zij zijn inmiddels 13 jaar getrouwd. Helaas heeft zij aangegeven dat ze wilt gaan scheiden. Mijn vader snapt hier niks van en doet er alles aan om haar besluit te laten veranderen. Het moment waarop zij aangaf te willen gaan scheiden, hebben mijn zus en ik mijn vader enorm getroost en gesteund. We deden er alles aan om onze vader er doorheen te slepen. Soms ging dit ten koste van onze eigen behoeftes.. Maarja het verdriet van mijn vader was voor mij een enorme impact en daarom probeerde ik er alles aan te doen om de situatie voor mijn vader toch een beetje rustiger te maken. Ik had het er erg moeilijk mee om hem zo verdrietig te zien en dat heb ik nu nog steeds. Al gaat het nu wel een stuk beter dan in het begin. Wat ik erg lastig vind is dat mijn vader aan ons vraagt of we normaal kunnen doen als zij er is en of we het zo leuk mogelijk voor haar kunnen maken. Soms lijkt het alsof hij alles voor haar doet en ons dan maar een beetje aan de kant schuift.. Terwijl wij hem juist zo enorm hebben opgevangen! Ik vind het lastig als ik hier over na denk, want aan de ene kant voelt het soms echt niet oké, maar aan de andere kant snap ik ergens ook wel dat hij er alles aan wilt doen om haar besluit te laten veranderen.

Hoe krijg ik een betere band met mijn vader nu dat mijn stiefmoeder er bij is? Sinds mijn stiefmoeder 3 jaar geleden bij mijn vader is komen wonen is de band steeds slechter. Hij is het vaak eens met alles wat ze zegt en is best wel een ander persoon geworden. Ik mis hoe we vroeger konden praten. Iedere keer dat ik nu beneden kom zitten, krijg ik alleen maar te horen wat ik fout doe in het leven. Daarom zit ik veel op mijn kamer. Nu helpt het ook niet heel erg dat ik een tiener ben en ik redelijk snel geïrriteerd ben. Iemand tips?

Haaiii, ik ben Lieke ik ben 13jaar oud en zit in de 2e! Een halfjaartje terug zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, m’n moeder is snel verhuist en m’n vader is in het ouderlijk huis blijven wonen! Hij heeft wel alweer een nieuwe vriendin en die woont gelijk ook al bij ons, ze is niet onaardig ofzo alleen ik heb gewoon echt veel moeite met haar. Bij mijn moeder trek ik me graag terug in m’n kamer, ik zit dan dagen in m’n bed te huilen of op m’n telefoon te niksen. Sinds mijn ouders uit elkaar zijn ben ik gevoelig geworden voor alcohol en sigaretten. Mijn vader is altijd kwaad op mij en slaat mij of mijn broer ook wel is.. Dit weekend is het weer fout gegaan ik ben nu voor een tijdje bij mijn moeder omdat mijn vader mij niet meer wilt zien/spreken… Ik heb geen idee wat ik kan/moet verwachten van t aankomende jaar en in gesprek gaan met m’n ouders werkt niet echt, hier een paar vraagjes! 1. Mag/kan ik zelf beslissen hoelang ik bij mijn vader of moeder ben? 2. Ik zit al een tijdje niet goed in m’n vel en therapie helpt niet… Kan dat een depressie zijn? 3. Mijn stiefzusje heeft zich gesneden in haar polsen moet ik hulp voor haar zoeken? 4. Is dit kindermishandeling, en moet er professionele hulp komen hiervoor? liefsss lieke

Ik woon bij mijn moeder en ik ga om het weekend naar mijn vader maar ik wil dat niet meer omdat ik iedere keer ruzie met hem heb. Hij zegt dat ik verplicht ben om te komen. Maar ik wil dat echt niet. Ben ik dit echt verplicht?

Help!!! ik zit in een niet zo leuke sitiuatie. ik ben 12 en ga naar de brugklas. maar ik weet niet bij wie bij papa of mama. en zit tussen mijn vader en moeder 84,69 km!! dus ik kan niet zo ff heen en weer. bij mijn vader heb ik het wel veel leuker. maar ik wil me moeder en vader niet verdrietig maken. wat moet ik nu!??!?!? pls geef tips voor de mensen die tips geven: <3

Hoi! Binnenkort ga ik op kamers en ik twijfel over waar ik dan in het weekend wil zijn. Afgelopen tijd woonde ik bij mijn moeder en niet meer bij mijn vader. Dit heb ik samen met mijn psycholoog besloten omdat mijn vader er eigenlijk niet voor mij kan zijn op een manier die ik nodig heb. Hier heb ik het met mijn vader over gehad, maar hij zegt dat het vooral goed is voor hem dat ik bij mijn moeder woon (dan hij heeft geen last van mijn “gedoe”) en ziet niet in dat het voor mij ook even beter is. Nu ik op kamers ga wil hij dat ik om het weekend bij hem kom. Eigenlijk zie ik dit niet zo zitten, als ik hem nu een dagje zie weet mijn vader me (onbewust) al vaak op pijnlijke punten te raken en voel ik me weer even een "slecht" kind. Hier werk ik wel aan in therapie, maar die weekenden bij mijn vader lijken me nog te lastig. Liever ga ik elk weekend naar mijn moeder en soms een avond naar mijn vader, maar dat voelt dan zo lullig. Mijn vader en ik houden namelijk echt wel van elkaar, hij is zich alleen totaal niet bewust van hoe zijn acties mij kunnen raken. Het is moeilijk om hier met elkaar over te praten, maar hij doet (op zijn manier) wel zijn best om een goede vader te zijn. Ik twijfel dus over wat ik wil; elk weekend naar mijn moeder wat mijn vader kwetst en onze relatie misschien nog ingewikkelder maakt, of wel weekenden naar mijn vader en dan gewoon dealen met dat dit niet altijd fijn voelt. Zijn er anderen die dit herkennen en tips hebben om hier mee om te gaan? Thanks!

Mijn ouders zijn al heel lang gescheiden maar toch maken ze ruzie over de alimentatie, mijn moeder vindt dat mijn vader niet genoeg bijdraagt en wilt dat ik hier ook wat van zeg tegen hem. Alleen, ik wil hier niet tussen zitten. Toch is het oneerlijk voor mijn moeder omdat zij toch wel meer bijdraagt aan mij dan mijn vader. En mijn moeder kan dit niet alleen. Zij is al in jarenlange strijd over de alimentatie zonder succes. Ze gelooft erin dat als ik er wat van zeg dat hij dan de alimentatie zal verhogen, of meer zal bijdragen. Ze zegt dat als ik me hier niet over uitspreek dat ik beter bij hem kan wonen maar dat wil ik niet. En als hij het niet verhoogt ik beter hem niet kan zien omdat hij toch niet bijdraagt. Maar m’n vader gelooft erin niemand onrecht aan te doen. Elke keer als ik het woord ‘mama’ bij mijn vader hoor of het woord ‘papa’ bij mijn moeder moet ik bijna overgeven en voel ik me de rest van de dag onwel. Ik weet nu niet wat ik moet doen. Help?

mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden maar had er een jaar geleden echt pas last van toen ging ik naar een kinder coach en me beste vriend me half broer van 20 dat heeft heel geholpen vooral me broer die was er altijd voor me me ouders hebben het ook heel goed gedaan

Hey, Paar maanden geleden ben ik erachter gekomen dat mijn papa seks had met een andere vrouw. Hij gign al jaren vreemd maar alleen ik vermoedde dat maar nu is het dus duidelijk Hij ging dus vreemd. Mijn mama is tijdje boos geweest en wist geen blijf met haarzelf en mijn vader is 1 week ergens anders gaan wonen om beetje af te koelen. Toen hij terugkwam wilde hij nog een kans ook al zag mama het niet zitten, hij had nog een kans nadat papa maa kon overtuigen en mama teveel twijfelde. De tijd gign verder met veel ruzie discussie maar volgens papa is alles Toppie en leuk . Tot gisteren mama besliste dat het niet meer kan, mama is ongelukkig, niet meer verliefd, depressief. Mama wilt scheiden. Volgenden week gaat ze aan mijn vader vertellen maar ik ben zo bang! Want vorige keer was hij woedend en kregen we heel de familie tegen ons langs zijn kant maar deze keer moeten we stand houden, het wordt een lood zware periode voor mijn broer mijn mama en mezelf. Ik ben verdrietig, bang, en echr totaal gebroken. Heb je tips? Of kent iemand deze situatie? Help me aub want ik zit echt heel diep in de put. Mijn familie gaat uit elkaar vallen op het moment dat ze er moesten staan voor ons maar volgnes hun treft mijn vader geen schuld, zei vinden dat iedereen fouten maakt , ik snap het niet echr niet.

Oke, hoi allemaal. Dus, ik zit een beetje vast in mijn familiesituatie. Mijn ouders waren altijd gescheiden, sinds ik 4-5 was. Alleen is mijn vader vorig jaar overleden, door suïcide. Sindsdien heb ik echt héél slecht contact met de familie van mijn vader, omdat ze me eigenlijk negeren en heel egoïstisch bezig waren/zijn. Alleen weet ik nu niet echt wat ik moet doen, want ik zit er echt mee dat ze me zo vergeten. Iemand tips?