Hoiii, ik ben Julia en mijn ouders zijn vorig jaar gescheiden. Ik was toen 13 jaar. Voor iedereen was het erg schokkend want niemand had iets door. Ik merkte al snel dat mijn upders vaker ruzie kregen, dan zei ik : "Hebben jullie ruzie?" En dan zei mijn moeder : "Nee gewoon een felle discussie". Maar ja dat is toch bijna hetzelfde? Toen mijn moeder niet meer bij mijn vader ging slapen wist ik dat er iets mis was. Er was heel veel spanning in huis en ik wilde eigenlijk niet meer thuis komen uit school. Mijn ouders waren ombestebeurt weg, dan zei mijn vader bijvoorbeeld: "ik ga met collega's iets drinken in de stad" en dan was hij de hele avond weg. Toen vertelde ze het. Ik wist niet zo goed waar ik me gevoelens moest laten en ik belde eigenlijk meteen mijn beste vriendin. Ze vond het super goed dat ik het aan haar vertelde, en ook zij was erg geschrokken. Mijn ouders gingen nog steeds vaak weg en ik mocht uiteindelijk niet meer op mijn moeders mobiel kijken, terwijl ik dat altijd mocht. Mijn vader had opeens allemaal selfies met een andere vrouw. En ze dachten allebei dat ik niets door had. Volgens mij denken ouders altijd dat kinderen niks doorhebben. Ze hadden dus allebei een nieuwe partner. Het was voor mij nog zo kort geleden dat ze vertelde dat ze uit elkaar gingen en nu zijn ze al met iemand anders. Ik dacht dat dit normaal was en omdat ik toch niet wist wat ik anders zou moeten doen vond ik het allemaal maar gewoon prima. Mijn ouders gingen gewoon goed met elkaar om, ze hebben geen vechtscheiding gehad. Eerst wisselden mijn ouders van een klein appartementje naar ons huis. Alleen dat was uiteindelijk heel vervelend dus toen moesten mijn broertje en ik maar gaan wisselen. Ik voelde me al snel heel erg verantwoordelijk voor mijn broertje. Ook omdat ik niet wist wat er met hem omging, hij is erg introvert. Mijn moeder ging meteen samen wonen met haar nieuwe vriend in een ander huis. Mijn vader ging ook samen wonen met zijn nieuwe vriendin in ons ouderlijk huis. We wisselen week op, week af.Het was dus best even wennen om opeens te leven met een vreemde. Ik was nooit even echt alleen met mijn ouders. Ik merkte al snel dat mijn ouders allebei verschillende personen zijn en dat ze alles verschillend doen. Dus bij mijn vader was het anders dan bij mijn moeder. Dat gebeurde rond november 2016 en sinds nu doen we dat zo. Ik ben natuurlijk mijn "stiefouders" (wat ik echt een heel stom woord vind) beter leren kennen en ze zijn heel lief. Alleen de laatste paar maanden merk ik dat ik maar niet kan wennen aan hoe het bij mijn vader gaat. Ik erger me mateloos aan hem terwijl hij eigenlijk niks fout doet. Hij doet te erg zijn best om het goed te doen en ik erger me er heel erg aan. Als ik even verdrietig ben en naar boven ga om even tot mezelf te komen, loopt hij achter me aan. Hij vergeet alles wat ik zeg. Als ik een orthodontist afspraak heb vergeet hij dat. We hebben vaak ruzie en dat zegt hij: "Ik ben wie ik ben, en ik ga niet veranderen" of "Ja ik doe weer alles fout natuurlijk". Laatst toen we moesten wisselen met mijn broertje toen was ik best wel belangrijke dingen vergeten, mijn vader werkt tot heel laat dus hij kon niet bij het inpakken van onze tassen zijn dus ik moest ook mijn broertje helpen. Ik raakte helemaal in de stress en het was echt niet leuk. We moesten namelijk eerst naar training en daarna zouden we meteen doorgaan. Toen was ik zo boos dat we alles alleen moesten doen. Toen ik later weer bij mijn vader was, zei mijn "stiefmoeder": "Ja je vader voelde zich erg schuldig". Toen dacht ik bij mezelf, ik moet mijn vader niet zielig vinden, want ik ben hier het kind hij niet! En daar heb ik nog wel moeite mee, hij gedraagt zich als een kind, als we ruzie hebben is het nooit zijn schuld maar de mijne. Mijn moeder en ik zijn echt beste vriendinnen. We dragen zelfs elkaars kleding, ik kan hier met haar over praten alleen het is mijn moeder en omdat het nog best vers is kan zij eigenlijk niet echt helpen. Want dan denkt mijn vader weer dat mijn moeder mij bij haar wilt. Ik heb zelfs geschreeuwd :"Ik ga bij mama wonen!" Alleen omdat het de snelste en makkelijkste uitweg is. Ik probeer me best te doen om lief te doen en aardig alleen ik vind het zo niet fijn bij mijn vader. We krijgen altijd ruzie en jij bezorgt mij ene schuldgevoel. Ik schaam me ook altijd als ik boos ben of huil of ruzie heb als mijn "stiefouders" er zijn. Ik heb het idee dat ze me echt heel vervelend vinden ookal zeggen ze van niet. Ik weet dat dit een heel lang verhaal is , echt heel lang maar het moest er allemaal even uit. Groetjes Julia

Mijn ouders zijn nu 3 jaar uit elkaar. In die tijd heeft mijn moeder een nieuwe man gevonden (ze zijn getrouwd) en mijn vader een nieuwe vriendin. Het probleem is dat mijn vader en moeder niet normaal kunnen praten met elkaar. Ik ben al 2 keer naar de rechter geweest hierdoor. Ook heeft mijn vader problemen om zich te beheersen. Hij word vaak boos uit het nies en dan vooral op mijn jongere broertje. De enige tijd dat ik me echt veilig voel bij hem is als zijn vriendin er is want dan word hij nooit boos. Ook wil hij de hele tijd mijn telefoon controleren of mijn moeder mij berichten heeft gestuurd. Een keer zag hij dit en heeft hij een foto gemaakt en is er mee naar de rechter gestapt. Ik vind het juist fijn als mijn moeder mij berichten stuurt want mijn hele jeugd is ze er voor mij geweest terwijl mijn vader heel vaak weg was enzo. Mijn vader stuurt mij trouwens nooit een bericht en dit vind ik vervelend ik heb het namelijk al een paar keer gezegd en hij zegt altijd dat hij me berichten zal gaan sturen maar dat doet hij nooit. Bij mijn moeder mag ik mijn vader appen en bellen zo vaak als ik wil maar andersom mag dat niet. Ook heb ik mijn whatsapp meldingen uit gezet en die van mijn broertje ook omdat ik hem gewoon niet meer vertrouw. Conclusie ik voel me niet veilig bij mijn vader hij is altijd boos en ik mag geen contact hebben met mijn moeder. Ik vind dit heel vervelend ik wil het liefste weg. Een keer heeft hij me tegen een muur geduwd en mijn broertje pakt hij soms bij de nek vast. Toen dit gebeurde ben ik samen met mijn broertje weggegaan. Ik weet nu niet wat ik moet doen ik heb het al zo vaak gezegd tegen mijn vader en hij zegt altijd dat hij niet meer boos word en zal opletten maar het is nog nooit gebeurd. Wat moet ik doen ik vertrouw en voel me gewoon niet meer veilig. (mijn moeder weet hiervan btw)

Hoi allemaal ik moest al wennen toen ik 5 was ik voelde me nooit fijn ik kon nachten niet slapen mijn vader en moeder ruziede de hele nacht. Nu gaat het wat beter maar ik mis me vader/opa en oma soms best erg maar het kan ook wel meevallen. Maar weer een voordeel ik heb een hele leuke stiefvader en broertje GR.Milan

Hoi ik wil niet bij papa thuis slapen want ik heb daar niet me spullen allemaal en is mo rommelig nog huis is nog niet af ik had het papa vertelt toe. Moest hij een beetje huilen wat kan ik nu doen

Hoi, laats aan is een van mijn ouders naar de rechter geweest om de tijden te regelen voor de hoeveelheid ik en mijn broertje bij welke ouder moeten zijn. dit ging al niet helemaal zoals ik het fijn zou vinden. uit het rapport bleek ook nog dat ze mij een kiestraining zouden adviseren (kies: kinderen in echte scheidingssituaties). mijn vader had een soortgelijke situatie als ik en hij zegt tegen mij dat het beter voor me zou zijn als ik mee zou doen met de kiestraining, hij zou het vroeger ook graag zelf willen hebben gehad. maar mijn moeder vind het juist niet zo'n goed idee, de precieze reden(en) van mijn moeder weet ik niet echt. ikzelf kan hierdoor moeilijk kiezen of ik nu wel of niet mee wil, omdat ik niet graag met andere mensen over mijn situatie praat, maar aan de andere kant, als het goed voor me is en het me als het ware van zou zuiveren zou dat wel weer fijn zijn. kunnen jullie als lezers daarom misschien laten weten wat jullie zouden doen en wat een kiestraining precies inhoud. alvast bedankt voor jullie reacties!

Hoi ik ben een meisje van 13 jaar, mijn ouders zijn nu 2,5 jaar gescheiden. Mijn vader woont nu 80 kilometer van me vandaan. Ik heb vaak gezeur met mijn stiefmoeder omdat ze zich met heel veel dingen bemoeit... mijn vader komt niet voor mij op. Ik wil niet meer naar mijn vader toe maar ik ben bang dat als ik niet heen ga ( een weekend in de twee weken) dat ze dan weer een heel probleem er van maken ik wil dat dit stopt. Ik wil jet liefst helemaal geen contact met Mn stiefmoeder hebben, maar ze is er altijd. Ik had zelf bedacht dat ik niet meer er naar toe wou maar alleen nog maar 1 x permaand met Mn vader afspreken.. maar hoe pak ik dit aan? Help me asjeblieft

Ik heb een hele tijd geen contact met mijn moeder gehad. Ik woon nu al een hele tijd bij mijn vader. Ik heb met mijn moeder gepraat en het voelde weer goed en ik wil eigenlijk wel weer naar haar toe maar toen ik vertelde dat ik dat wou werd mijn vader boos. Ik weet nu zelf niet meer zo goed wat ik moet doen

In huis is er al een tijdje een spanning tussen kijn ouders. Maar die is sinds gister meer een ruzie geworden. Mijn moeder geeft mijn vader ook vaak een dodelijke blik en geeft hem van de kleinste dingen de schuld die nergens op slaan. Toen mijn vader naar bed ging kwam mijn moeder nog beneden bij mijn broers en ik zelf zitten en zei ze tegen 1 van mijn broers dat ze niet meer weet of ze wel verder wilt met mijn vader. Ik ben maar boven gerend zonder iets te zeggen. Vandaag probeer ik beide ook zoveel mogelijk te ontwijken. Ik vind het heel erg voor mijn vader, natuurlijk ook wel voor mijn moeder, maar in mijn ogen is zij de boosdoener. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Heeft iemand tips voor me? PS: ik praat er ook niet over met mijn broers. Groetjes

Hallo allemaal, Mijn vader en moeder zijn gescheiden en mama heeft een vrien en papa heeft net een nieuwe vriendin. De nieuwe vriendin van papa is wel aardig maar ik ben bang dat ik er nu niet meer bij hoor. Ik woon bij mijn moeder en ga 1 avond per week naar papa. Mijn vraag is nu als ik er achter aan loop, kan ik dan ook zeggen dat ik niet meer/ niet meer zo vaak naar papa wil op mijn 14e?