Sinds mijn ouders zich momenteel midden in een scheiding bevinden nadat mijn vader is vreemdgegaan, geloof ik niet meer in liefde. Mijn ouders kennen elkaar al sinds hun 15e, dat is ook hoe oud ik nu ben. Mijn ouders zijn altijd onafscheidelijk geweest, en wat er ook gebeurde, ze blijven van elkaar houden. Op het eerste gezicht zou je zeggen dat ze allesbehalve perfect voor elkaar waren. Ze waren totáál anders, maar dat vulden elkaar schijnbaar perfect aan. Ze hadden weleens kleine discussies, maar na een uur was alles weer goed. Sinds mijn geboorte was ik altijd al gelukkig met hoe het thuis ging. Ik ging graag naar school, en kwam natuurlijk graag thuis omdat ik mama en papa had gemist. Al mijn vriendinnetjes hadden gescheiden ouders. Toen der tijd kon ik me niet voorstellen hoe dat zou zijn. Tot aan deze week. Sinds deze donderdag is alles veranderd. Mijn moeder kwam erachter dat mijn vader haar heeft bedrogen. Momenteel weet ik niet meer dan dat, want dat wil ik ook niet. Diep van binnen weet ik de waarheid, ik wil het gewoon niet van de personen horen waarvan ik het meest in mijn leven houd. Ondanks alles gaat het me na heel wat tranen toch goed af. Ik heb het geluk dat mijn ouders zo vriendschappelijk mogelijk met elkaar proberen om te gaan. Op het begin stort je wereld misschien in, maar alles komt goed, je gaat er niet dood van. Je weet wat ze zeggen; ''what doesn't kill you makes you stronger'', en dat is ook zo. Je wordt er alleen maar sterker van, en je leert hoe je moet omgaan met moeilijke situaties. Onthoud dat je niet de enige bent, en dat je er altijd over kunt praten, want praten is heel belangrijk. Voor diegene die zich in dezelfde rot situatie bevinden: ik wens jullie heel veel sterkte, en ik vind het tof dat jullie je verhalen durven te delen! Emilia

Ik zie mijn vader nooit meer en weet ook niks meer van hem ik weet alleen zijn naam en verder niets toen ik jong was zijn mijn ouders gescheiden... ik was 3 jaar nu ben ik 14.. mijn vader heet S.keulens.. heeft iemand tips om me te helpen mijn vader te vinden? Ik zou echt blij zijn als ik hem eens terug zag

Beste, Mijn ouders zijn nu ongeveer 11 jaar gescheiden, en van de scheiding zelf heb ik niks meegekregen wat misschien ook maar goed is. Ik ben nogal onzeker en durf niet echt te zeggen wat ik denk. Mijn ouders hebben elk jaar ruzie en elk jaar wordt het steeds maar weer erger. Ik zit er altijd tussen in want mijn ouders ( met name mijn vader ) vertellen mij ook alles. Ik durf niet echt te zeggen dat ik er last van heb en dat ik niet wil dat ze niks zeggen want ik ben bang voor mijn vader... Hoe zou ik dit het beste kunnen zeggen en ervoor zorgen dat ik het toch durf?

Hoi, ik ben Fleur en ben twaalf jaar mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was mijn vader wil het liefst co ouderschap ik heb me er denk in laten praten dus nu heb ik gezegd dat ik dat wil om gezeik de voorkomen maar nu ik dat heb gezegd is er juist meer gezeik mijm moeder wil geen co ouderschap alleen ik durf mijn vader niet teleurtestellen nu weet ik echt niet wat ik moet doen dus vraag ik het aan iemand anders

Beste, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 10 jaar was. Dat is ondertussen dus al 10 jaar. Mijn mama heeft het huis verlaten en is bij haar nieuwe partner gaan wonen. Deze partner bleek een vriendin van haar te zijn. Mijn mama bleek dus lesbisch te zijn. Dit was de eerste moeilijke confrontatie. Nu ben ik natuurlijk al ouder en speelt dit helemaal geen rol meer. Wat wel een rol speelt is mijn stiefmoeder. Er is natuurlijk wel het een en ander gebeurt tussen ons. Ik heb bijvoorbeeld per ongeluk een grote vaas van haar omver geduwd die tegen de deur stond zodat de katten niet weg zouden kunnen. De vaas op zich was niet zo erg, maar deze vaas bleek van haar moeder te zijn die al enkele jaren overleden was. Ik heb hier meerdere malen mijn excuses voor aangeboden, maar dat bleek niet genoeg te zijn. Volgens haar speel ik 'spelletjes'. Wanneer ik per ongeluk mijn bus mis, dan is dat volgens haar gepland. Toen ik 12 jaar was, wou ik naar een verjaardagsfeestje van een vriendin omdat dit eigenlijk ook een beetje afscheid nemen was van de kinderen van de lagere school. Nee, dit was een spelletje want mijn papa was daar ook en ik had dat zogezegd gepland. Terwijl ik hier helemaal niets mee te maken had. ZO zijn er allerlei dingen gebeurt. Nu ik lig nog steeds op de kamer met mijn stiefzus, die by the way ook nog eens autistisch is. Dit maakt het niet makkelijker. In de week is ze niet thuis en heb ik de kamer voor mij. Wat positief is volgens mijn stiefmoeder. (De bed is dat van vroeger van mijn stiefbroer, de kast daar heb ik drie schapjes die volsteken en waardoor ik gewoon geen orde meer heb in mijn kast. De armoire staat vol met haar spullen en de enige opslagruimte die ik heb is die onder mijn bed en één bak naast het bed) Vorig jaar, 1 november (2013), was er een vergadering over de slaapkamers... Ondertussen is er nog niets veranderd... De badkamer is gerenoveerd, de slaapkamer? NIETS. Wanneer ik 's avonds vraag om mijn feuilleton te kijken (Familie). Dan mag dat niet, want zij volgen dat niet. Enkel als er voor hen niets op televisie is mag ik hiernaar kijken. Gisteren vroeg ik om SYTYCD te kijken. Dit antwoord kreeg ik van mijn mama: 'Seg, wij volgen dat niet. En het is zondag en we moeten morgen gaan werken eh ...' HALLO, en ik dan? Ok, mama doet haar best en we gaan de week dat ik bij haar ben één keer zwemmen. Ik mag ook bij mijn vriend gaan slapen maar de sfeer thuis en met mijn stiefmoeder zit helemaal niet goed. Mijn broer is al vertrokken naar mijn papa en eerlijk gezegd ik twijfel er al zeer lang over om dit ook te doen... Het leven hier gaat gewoon niet meer... Ik help ook mee in het huishouden.. Ik doe de afwas zoals gevraagd, ik ruim mijn materiaal op, ben vriendelijk en zeg iedere keer dag en slaapwel ... Wat krijg ik terug van mijn stiefmoeder? 'Hallo, tot straks'... Ze is jaloers wanneer ik even alleen ben met mama en komt er dan tussen... Wanneer ik een verhaal vertel, vertelt zij het verder... Ik moet 'bijna' alles vragen wat ik thuis doe... Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen ... Ik wil mama ook niet kwetsen, maar op deze manier is het leven voor mij ook niet altijd makkelijk .. Kan iemand mij raad geven of vertellen wat jij zou doen? Groetjes, Melissa

Beste ouders, Mijn ouders zijn zelf gescheiden en ik heb gezien en gevoeld hoeveel pijn een scheiding kan opleveren. Zowel mijn ouders, mijn broertje en ik waren er kapot van. Ik snap wat voor vreselijke periode dit voor u moet zijn. Ik wil een advies geven: laat de kinderen erbuiten. Mijn ouders hebben dit meestal redelijk goed gedaan, maar ik heb vrienden bij wiens ouders dit anders ging. De hoogste prioriteit moet altijd het welzijn van uw kind zijn. Probeer om nooit iets gemeens over uw ex (of de nieuwe vriend/vriendin van uw ex) tegen uw kind te zeggen, want ik weet uit eigen ervaring hoe ongelofelijk veel verdriet dat doet. Het maakt niet uit wie er verkeerd zit, voor een kind blijft deze persoon altijd zijn/haar papa/mama. Realiseer dat woorden heel veel schade kunnen doen bij een kind. Veel steun bij uw scheiding en geluk in uw verdere leven (alles wordt echt beter)

mijn ouders gaan scheiden. als mijn ouders gaan scheiden dan moet ik ook uit dit huis en dat vind ik niet leuk want dit is een hele fijne buurt. hoe voelt dat met gescheiden ouders? groetjes lissa.

Ik heb mijn vader verdorie al sinds december niet gezien ik krijg 1 f*cking kaart van hem met dat het allemaal mijn fout is! Ik wil gewoon een kaart met maar 3 woorden erin. Ik. Mis. Je.

Hoi, ik ben Sharifa en bijna 21 jaar oud. Ik woon al 19 jaar in een pleeggezin, omdat mijn ouders vroeger veel foute keuzes hebben gemaakt. Ik zoek eigenlijk iemand waarmee ik dit soort ervaringen mee kan bespreken. Hoe ouder ik word hoe moeilijker ik met alles kan omgaan.

Ik probeer mijn vaders vriendin te accepteren, ik probeer het zo hard maar het is zo lastig als zij mij niet accepteert. Ik en mijn broertje worden echt helemaal gek bij mijn vader, je kan namelijk niks goed doen bij zijn vriendin. Ze zijn nu 3 jaar samen, hebben samen een kind en een heel huis gebouwd. Ja dat lijkt mij ook heel vermoeiend, maar het was niet mijn idee. Mijn vaders vriendin heeft mijn broertje en mij nooit geaccepteerd, ze is altijd chagrijnig naar ons, ze beledigd mijn moeder tussen de regels door (alsof we dat niet merken) en ze claimt mijn vader het hele weekend als wij er zijn. Tegelijkertijd maakt ze constant ruzie met mijn vader, dat probeert ze dan te doen als wij niet in de zelfde kamer zijn (alsof we het dan niet horen) en grotendeels gaan die ruzies dan over ons en onze opvoeding, om gek van te worden. Ik en mijn broertje hebben al twee brieven naar mijn vader en haar gestuurd en al drie keer met ze gepraat, het werkt allemaal niet. Aangezien dit alles en mezelf zijn niet werkt om haar aardig te laten doen, heb ik een paar weken geleden een nieuwe tactiek bedacht: Ik probeer alles goed te doen, ik dek de tafel, ik ruim de tafel af, ik kook zo af en toe, ik probeer extreem aardig te doen en ik speel met en zorg voor mijn kleine baby broertje. Dit heb ik nu 4 weekenden volgehouden en mijn vaders vriendin is niks verandert, er kan geen lachje van af, ik heb nog geen bedankje gehoord, alleen maar dezelfde chagrijnigheid en boosheid. Ik trek het niet meer, wat moet ik doen? Ik hou heel veel van mijn vader en wil wel graag bij hem zijn in het weekend maar met zijn vriendin hou ik het geen dag meer mee vol, over anderhalf jaar kan ik het huis uit om te gaan studeren, maar ik weet niet hoe ik het in de tussentijd aan moet pakken, iemand tips?