Moed krijgen

Hoi Britney, Dankjewel voor je berichtje op ons forum. Wat een nare situatie waar je in terecht bent gekomen! Je geeft aan dat je graag aan je ouders wilt duidelijk maken dat je het niet prettig vindt hoe ze met elkaar omgaan en dat je graag zou willen zien dat ze daar mee ophouden. Ik kan me goed voorstellen dat het eng is om hierover te beginnen. In je berichtje lees ik dat je bang bent voor je vader. Dit vind ik heftig, wat naar dat je je zo voelt. Heb je de behoefte om aan mij te vertellen waarom je bang bent voor hem? Als je dit niet met mij wilt delen, hoeft dat natuurlijk niet. In dat geval is het misschien een idee om na te gaan denken op welke momenten het wel (redelijk) goed gaat tussen je vader en jou. Is de angst bijvoorbeeld minder groot als jullie samen iets leuks doen of als je aan de eettafel zit. Als je zo'n moment voor jezelf hebt uitgekozen, als die er is, dan kan je proberen om op zo'n moment een gesprek met hem aan te gaan. Mijn tip is om vanuit de ik-vorm te praten. Vertel je vader hoe jij je voelt en waardoor dat komt. Op deze manier is de kans groter dat jouw vader zich minder aangevallen voelt omdat je vanuit jouw gevoel praat. Als je zo'n gesprek niet ziet zitten dan is een ander idee om een brief te schrijven aan je vader. Op deze manier kan je alles rustig op papier zetten en kan je de tijd nemen om na te denken hoe je dingen wilt opschrijven. Jouw vader kan na het lezen van de brief ook de tijd nemen om er over na te denken. Wat betreft je moeder is het misschien ook een idee om aan te geven dat je je niet goed voelt door de ruzies die steeds erger worden. Uit je berichtje lees ik gelukkig niet dat je bang bent voor je moeder. Is het voor jouw gevoel mogelijk om met je moeder te praten over de situatie? Zo niet, dan kan je ook mijn tip van de brief gebruiken. Lieve Britney ik hoop dat je iets met mijn advies kan. Als je het fijn vindt om met ons te delen hoe het is gegaan of als je nog vragen hebt dan kan en mag dat hier altijd! Groetjes, Nina

Hi Britney, Ik begrijp het volkomen. In die situatie zou ik het ook niet durven. Ik zou praten met iemand die je vertrouwd en die jou kan helpen. Het is heel dapper dat je VillaPindedo hebt durven vragen om advies. Je hebt je verhaal durven delen. Ik denk dat je dan ook tegen je ouders kan zeggen hoe je je voelt. Het zou erg opluchten. Groetjes Rachel

Bedankt voor de tips, Nina je vroeg me waarom ik bang was voor mijn vader, Dat komt omdat ik een keer bij hem ben weggelopen en hij me achterna kwam en mijn moeder beschuldigde hiervan en soms kan die me zo erg aankijken dan ben ik bang dat hij me iets wilt doen. ( heeft hij niet gedaan )

Hey Britney:-) Wat een moeilijke en vervelende situatie voor je. Ik weet nog goed dat ik boos was op mijn vader en dat ik veel tegen hem wilde zeggen/vragen, maar ik durfde mijn gevoelens niet helemaal te uiten. Ik wist niet hoe ik dat moest aanpakken. Totdat ik bij de psychologe de opdracht kreeg om een brief aan hem te schrijven. Maar het grappige was dat ik hem (nog) niet naar hem opstuurde. Ik moest hem hardop voorlezen aan mijn vader die onzichtbaar op de stoel voor me zat. Ik vond dat lachwekkend en vroeg aan de psychologe wat dat voor zin had. Uiteindelijk begon ik de brief voor te lezen aan m'n vader, die er dus eigenlijk helemaal niet bij was. En toch heeft het mij enorm geholpen! Ik merkte ineens dat ik voel opgekropte gevoelens had en dat ik veel emoties voelde die er toen pas uitkwamen. De gesprekken met de psychologe hebben me erg geholpen. Ik kon de situatie beter begrijpen en alles kwijt aan iemand die ik helemaal niet kende, die er geen mening over had. De woorden die ik zelf schreef in de brief kwamen pas echt aan toen ik het hardop voorlas. Nu zeg ik niet meteen dat je naar psycholoog moet. Dat is een stap die je altijd nog kunt maken en misschien heb je die wel helemaal niet nodig! Je kunt ook gewoon een brief schrijven aan je vader. Misschien is dat een mooie eerste stap voor je. Dan weet je een beetje hoe hij reageert. Want bang zijn voor je vader is wel heftig. Dat gun ik je niet, niemand niet. Je mag best tegen hem zeggen dat je het best vervelend vind als ze ruziemaken waar je bij bent. Jij hoort alles en dat is heel irritant, het maakt je verdrietig. Ik heb precies hetzelfde gevoeld;-) Het beste is om te blijven praten met je ouders. Geef eerlijk aan hoe je erover denkt en hoe je je voelt. Zij begrijpen dat en staan echt wel open voor je gevoelens, jij bent immers hun kind! Als je die stap te groot vindt, kun je altijd eerst een brief sturen aan je moeder en je vader. Veel succes Britney, je mag altijd terugkomen met nieuwe vragen op het forum:-) Yannick