Heyy, ik blijf liever anoniem. Maar mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden, en het gaat nogsteeds niet goed. Mijn vader en moeder zijn namelijk heel anders. Mijn vader is altijd wat makkelijker in dingen en mijn moeder is vaak een beetje te overbezorgd. En dat botst dan heel vaak met elkaar. Omdat ik ouder word en voor mijzelf op durf te komen en mijn eigen mening durf te hebben, noemt mijn moeder mij eigenlijk altijd puber. Het is niet erg dat ze dat dan zecht maar omdat ik mijn eigen mening over dingen heb en dan tegen mijn moeder in durft te gaan, vind ze mij al snel 'brutaal' en word ze boos. Meestal gaan die 'discusies' dan over mijn vader. Volgens mijn moeder doet mijn vader nogal veel dingen verkeerd. Mijn vader heeft bijvoorbeeld 2 honden 1tje is over een paar dagen een jaar en de ander is over een maand 1 jaar. Maar haar grootste probleem is het ras. Het zijn 2 Amerikaanse Bulldogs. Alle honden die groot, gespierd en gerimpeld zijn, vind mijn moeder ageressief. Ik ben een hele erge dieren liefhebber, dus mijn moeder denkt dat alle dieren die ik zie lief vind en meteen wil aaien en knuffelen, dus mijn moeder is al snel bang. Ze vind het een slechte keus om dat soort honden te nemen blablabla, en als ik daar dan een beetje geïriteerd van waard omdat het al de 100ste keer is dat ze het gezecht heeft dan zecht mijn moeder altijd "Ik merk alweer dat ik een gevoelige snaar heb geraakt,, Daar word ik dan altijd zo boos om. Ze laat ook veel plaatjes zien mensen die ee keer aangevallen zijn door honden, en dan zecht ze "Kijk dat kan met jou ook gebeuren,, En ze blijft maar alles herhalen. Maar nu weet ik het wel. En ze blijft maar doorgaan. Ook als mijn vader een keer iets vergeet, dan begint mijn moeder tegen mij te zeggen dat hij dat echt niet moet doen, en dat hij daar echt een keer mee moet kappen enz. En ze weet dat ik dat niet leuk vind. Zelf mijn eigen zus ( en ja, ook de dochter van mijn vader!) roddelt over hem. Want volgens mijn zus en moeder, komt mijn vader nooit zijn afspraken na en houd hij niet van ons (wij zijn met 6 kinderen). En als ik dan vraag of ze daarover niet willen praten als ik erbij ben, dan word er gezecht dat ik maar lekker mijn oren dicht moet doen terwijl we gewoon in de huiskamer zitten! Ik was ook een weekje naar mijn vader geweest en ik was vandaag teruggekomen. Toen ik thuiskwam was ze meteen al in niet zo'n goed humeur. Ze werd boos op mij omdat ik niks van me had laten horen en omdat ik niet had laten weten wanneer ik terugkwam. Terwijl mijn broer ook bij mijn vader was en hij kwam tegelijkertijd met mij terug, maar tegen hem deed ze niet zo. Oets later krijg ik uit hadden we weer een discussie over de honden van mijn vader. En toen zei ze inneens "Het zou me niks verbazen als jij bij je vader gaat wonen alleenmaar voor de honden,, Ik schrok er wel een beetje van dat ze dat zei en ik wist niet echt meer wat ik moest zeggen dus ik had gezecht "Oke, als jij dat graag wil,,. Toen zei ze dat ze het niet zo bedoelde. Maar als ze dat zecht dan klinkt het net alsof ze denkt dat ik alleenmaar naar mijn vader toe ga voor de honden en dat ik niet van mijn vader hou. Alles wat ze zecht maakt me zomboos, maar ook verdrietig. Ik hou van mijn vader en moeder evenveel. Maar door mijn moeder voelt het net alsof ik moet kiezen. Het is ook net alsof ze jaloers is op mijn vader ofsowiets. Iedereen doet wel eens iets fout maar het is net alsof ze het erger wil maken. Ik heb vaak zin om helemaal te ontploffen, maar dan denk ik nee dat moet je niet doen. Dus ik zeg niks, ik roep mijn kat en dan ga ik samen met mijn kat naar mijn kamer. En dan van verdriet en woede barst ik meestal uit en begin ik te huilen. mijn moeder klinkt nu net als een heks, maar dat is ze niet hoor. Ik weet alleen niet meer wat ik moet doen. De reden dat ik zo veel van dier er hou is omdat het voelt alsof hun de enige zijn die mij begrijpen. Het zijn gewoon mijn beste vrienden. Kan iemand me misschien wat advies geven?

Pijn doet het wanneer ik het verhaal van Saar lees. Het verhaal waarin zij haar ouders dankt voor het feit dat hun haar op de wereld hebben gezet, en ( in mijn ogen ) een positieve twist geeft aan de scheiding. Maar toen ik het artikel las voelde ik alleen maar pijn. Pijn voor het feit dat ik niet zo blij ben met de scheiding, met hoe het gaat en hoe het voelt. Kon ik ook maar opgelucht adem halen en alles positief zien. Maar dat gaat niet, nu nog niet. Boos werd ik op mezelf. Waarom kan ik verdorie niet zo over mijn ouders denken. Waarom kan ik niet blij zijn om het feit dat ik dankzij mijn ouders besta, of inzien dat ik zonder deze ouders nooit gelukkig had kunnen zijn. Want zodra ik die zin positief wil gaan inzien geeft mijn hoofd er een negatieve draai aan. Want met deze ouders ben ik momenteel ook niet gelukkig. Papa heeft een nieuwe vriendin, en gaat helemaal op in haar. Veranderd totaal, en laat ons, volgens de tekst bij Facebookfoto's 'zijn trots', in de steek. Waarom neemt hij het alleen voor haar op en niet voor mij. Waarom heeft mama eigenlijk gelijk over papa? Waarom wil ik hem zo graag als die slechte man zien maar mis ik hem zo? De man die eigenlijk altijd mijn grote broer was, maar papa werd genoemd, en die altijd bij ons was, maar die ik nu maar 4 dagen per maand zie. Misschien, misschien word ik ooit ook zo positief, en word ik ergens blij wanneer ik over mijn ouders nadenk. Maar tot die tijd overheerst de pijn. Ik zit nog midden in de 'rouw' over het verlies van ons ooit prachtige gezin. Maar ook om het verlies van mijn vader. Want ondanks dat hij nog met mij appt, nog met mij lacht en wij nog het hardste samen om droge grappen kunnen lachen, ben ik hem kwijt. Ooit de papa die veel tijd doorbracht met mij, maar nu met zijn vriendin naar de feestjes gaat waar wij ooit heengingen, met z'n 2'tjes. - A.

Hoi allemaal, Al sinds mijn 5de zijn mijn ouders gescheiden. Sindsdien praten mijn ouders niet meer tegen elkaar en zijn er alleen maar ruzies via mails en brieven. Een paar jaar geleden stuurde mijn vader mij en mijn broer een mailtje dat hij moest worden geopereerd en dat wij niet meer konden komen in de weekenden omdat dat stress leverde. Ik ben daar toen enorm boos om geworden omdat ik het niet normaal vond dat hij dit in een mailtje stuurde en dat wij dus kennelijk stress opleverde. Daarna hebben we nog geprobeerd om weer de weekenden op te pakken maar dit is niet gelukt. Nu wil ik super graag weer contact, maar het is enorm lastig. Ik heb mijn vader meerdere mails gestuurd waarin ik vertelde hoe ik me voel, maar het lijkt wel alsof mijn vader er niks meer voor doet. Ik ben wel een paar keer naar hem toe geweest, maar dan voel ik me daar ook niet meer thuis. Mijn vader reageert wel op mijn mails, maar heel laat. En dan geeft hij als antwoord dat wij het contact weer moeten zoeken. Ik heb al verschillende therapieën gehad en uiteindelijk is er uitgekomen dat ik een post traumatische stress stoornis heb. Mijn broer heeft dit ook en hij heeft zelfs zelfmoordneigingen gehad. Ik weet niet meer wat ik kan doen, en ik wil mijn vader ook niet kwijtraken. Zit iemand in een soortgelijke situatie? of heeft iemand een idee wat ik nog kan doen?

Ik ben heel blij dat ik de naam van deze website heb gekregen van mijn hulpverleenster, want ik moet dit echt kwijt. Mijn ouders zijn gescheiden sinds mijn derde en sindsdien hebben ze altijd ruzie. Over de bezoekregeling, over geld, over alles wat je je maar voor kan stellen. Op zich raakte ik hier aan gewend, maar het ging steeds verder. Mijn vader begon slechte dingen over mijn moeder te zeggen, en andersom ook. Ookal probeerde ik ze te laten stoppen, het werkte niet. Vanaf dat ik heel klein ben sloeg mijn vader mijn broer, waardoor ik bang van mijn vader werd. Hij heeft/had soms driftbuien waarin hij iedereen uitschold, en mijn broer en soms ook mijn zus sloeg. Tegen mij deed hij dat alleen nooit. Ik was 3 weekenden per maand bij hem en op mij was hij bijna nooit boos. Toen ik in groep 6 zat vroeg mijn vader of ik bij hem wilde komen wonen als ik op de middelbare zou zitten, en uit angst voor hem zei ik ja. Na een rechtzaak, en een hoger beroep kregen we het in groep 8 voor elkaar dat ik in de zomervakantie als ik naar de eerste zou gaan naar hem zou verhuizen, en om de week een weekend naar mijn moeder zou gaan. Eerst vond ik het niet erg, want het leek me toch wel leuk. Ik maakte me geen zorgen om dat hij mij pijn zou doen; dat had hij immers nooit gedaan. De eerste weken dat ik in de eerste klas zat gingen wel oke, ik had niet zo veel huiswerk en deed veel in het huishouden. Mijn vader had een tijdelijke baan, dus hij was 's avonds vlak voor het eten thuis, en meestal kookte ik samen met mijn zus. Maar voor mijn zus begon ook het schooljaar weer, en ze vertrok terug naar haar eigen huis. (Mijn broer en zus wonen op zichzelf, ze zijn eind twintig.) Ze kwamen alleen in de weekenden thuis wat ervoor zorgde dat ik meer alleen was met mijn vader, en hij zijn driftbuien ook op mij af begon te reageren. Eerst met woorden, soms met slaan. In februari van dat schooljaar sloeg hij me een bloedneus. Hij deed me heel veel pijn met dingen die hij zei; ik heb het moeilijk gehad op de basisschool en dit hielp daar niet bij. Ik kreeg eetproblemen en begon met extreem afvallen rond november 2012. Ik stopte met eten en begon mezelf te snijden of op een andere manier pijn te doen als mijn vader me ergens de schuld van gaf, ook al wist ik dat het niet mijn schuld was. Ook kreeg ik zelfmoordgedachten door alles wat hij zei/deed. Ondertussen waren er rechtzaken bezig over alimentatie (geld) en bezoekregeling ect. Zomervakantie 2013, na 1 schooljaar, trok ik het echt niet meer, en mijn moeder wist intussen alles omdat mijn beste vriendin, die ik alles pas een week voor de zomervakantie durfte te vertellen, mijn moeder had gewaarschuwd. Ik koos ervoor om niet meer terug te gaan naar mijn vader, en kreeg dit voor elkaar na een kort geding (een soort snelle rechtzaak) maar erg prettig was het niet. Nu is het dus een jaar en ook weer 2 rechtzaken later, de eet/snij/zelfmoordgedachten heb ik onder controle door hulp van een maatschappelijk werkster, maar mijn vader en ik hebben vrijwel geen contact meer en mijn broer, zus en ik ook niet. De enige die me zou kunnen begrijpen is mijn kleine broertje, maar hij is overleden toen hij nog klein was. Ik mis hem heel erg. Ik zou blij moeten zijn dat het jaar bij mijn vader nu al zo lang voorbij is, maar dat ben ik niet. Ik voel me zo erg alleen omdat niemand uit mijn omgeving weet wat ik doormaak, al proberen ze het wel te begrijpen. Ik hoop dat er iemand begrijpt wat ik bedoel of tips voor me heeft hoe ik me weer beter kan voelen, want ik wil zo graag gewoon een keer echt kunnen lachen; niet om mensen te overtuigen dat het goed met me gaat, maar omdat het dan ook echt goed gaat. Alsjeblieft, kan iemand me helpen?

jullie moeten minder ruzie maken waar kinderen bij zijn.Heel veel kinderen worden er verdrietig van en daar door ongelukkig.Wat nooit de bedoeling is van ouders lijkt me.Dus mijn tip maak niet ruzie met je ex waar je kind bij staat.Mijn vader en moeder deden dat ook waar ik verdrietig van werd.Tot dat ze besloten om via e-mail maar te gaan praten.En niet als me vader me trug kwam brengen van het weekend en dan gaan praten en ruzie krijgen.Dus doe dat niet!

Hey allemaal. Ik heb een belangrijke vraag. Ik weet namelijk niet of mijn woonsituatie wel normaal is. Ik ben 13 en ik woon in een samengesteld gezin. We hebben allemaal dezelfde moeder (op mijn pleegbroer na), maar bijna allemaal een verschillende vader. Ik heb 2 zussen, en 3 broers. Mijn oudere zus en broers zijn 10 jaar ouder en ik heb nog een jonger zusje en broertje. Mijn broertje heeft ADHD, woede-aanvallen en autisme. Hij kan niet goed nadenken en is heel erg druk. Mijn broertje heeft altijd ruzie met een van ons. Hij is altijd zo boos dat hij alles vergeet en ons in elkaar slaat. Mijn zusje is heel klein dus die kan zichzelf niet verdedigen, dus doe ik dat. Ik krijg altijd volle klappen in mijn gezicht en buik, maar ook tegen mn pols. (Dat is op zich niet zo erg, maar mijn pols is gehandicapt en daar maakt hij misbruik van.) Ik zit nu op de middelbare en kan mijn zusje dus niet meer altijd beschermen. Maar als ik op school zit en mn broertje slaat mn zusje in elkaar, krijg ik de schuld van mijn ouders. Ik kan er niet meer tegen dat mijn broertje altijd ons pijn doet en er niet eens zelf voor opdraait. Mijn vriendinnen lachen me uit omdat ik mn broertje niet aan kan. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn broertje heeft al alle training gehad maar het helpt niet. Mijn ouders weten ook al niet wat ze moeten doen. Heeft iemand tips?

hallo mijn ouders zijn al een paar jaar geschijden maar ik vind het heel vervelend als mijn ouders iets over elkaar zeggen , zoals dat mn moeder zecht dat mijn vader iets beter niet had kunnen doen . ze bedoelen het waarschijnlijk niet verkeerd maar ik vind het wel moeilijk . \ hebben jullie tips ? liefs nicole

hoi allemaal, mijn ouders zijn sinds mijn 7e gescheiden, mijn broer kom al 2 jaar niet meer bij mijn vader. ik wil eigenlijk ook niet meer maar ik vind het zo sneu voor hem dus ik blijf maar gaan. ik wil eigenlijk ook niet meer komen omdat hij heeft gestolen en naaktfoto's heeft gestuurd naar z'n vriendin... ik zag het per ongelijk op zijn telefoon... ik durfde het niet te vertellen maar ik heb mijn angst overwonnen en heb het hem op whatsapp verteld... hij zij dat hij er niks van wist, en daarna werd ie boos. :( ik denk dat hij zich ervoor schaamt want ik weet 100% zeker dat ik het gezien heb. ik vind het best wel eng want die foto's kunnen ook zomaar op internet komen. ik hoop niet dat ie het met z'n nieuwe vriendin ook gaat doen want dan ga ik niet meer naar hem toe! ik moet binnenkort weer naar hem toe maar dat vind ik heel spannend want ik ben bang dat hij er de hele tijd over begint ook als ik hou op ofzo zeg. kan iemand me advies geven over wat ik moet doen? groetjes, lauren

hoi allemaal, mijn ouders zijn sinds mijn 7e gescheiden, mijn broer kom al 2 jaar niet meer bij mijn vader. ik wil eigenlijk ook niet meer maar ik vind het zo sneu voor hem dus ik blijf maar gaan. ik wil eigenlijk ook niet meer komen omdat hij heeft gestolen en naaktfoto's heeft gestuurd naar z'n vriendin... ik zag het per ongelijk op zijn telefoon... ik durfde het niet te vertellen maar ik heb mijn angst overwonnen en heb het hem op whatsapp verteld... hij zij dat hij er niks van wist, en daarna werd ie boos. :( ik denk dat hij zich ervoor schaamt want ik weet 100% zeker dat ik het gezien heb. ik vind het best wel eng want die foto's kunnen ook zomaar op internet komen. ik hoop niet dat ie het met z'n nieuwe vriendin ook gaat doen want dan ga ik niet meer naar hem toe! ik moet binnenkort weer naar hem toe maar dat vind ik heel spannend want ik ben bang dat hij er de hele tijd over begint ook als ik hou op ofzo zeg. kan iemand me advies geven over wat ik moet doen? groetjes, lauren

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn al heel lang uitelkaar ik weet er niets meer van. Toen ik 3 was kreeg mijn vader een vriendin en kon ik vaker naar mijn vader maar moest ik van mijn moeder nog steeds vaker bij mijn moeder zijn. Ik wil al heel lang meer bij mijn vader zijn maar dat mag niet van mijn moeder als ik het vraag wordt ze altijd erg boos en verdrietig dus toen ging ik het maar niet meer vragen. Mijn moeder is vaak moe en boos we hebben vaak gezeur ik geef haar altijd maar gelijk anders blijft ze boos en soms zegt ze zo de hele dag niets. Mijn moeder is ook altijd boos op mijn vader en zijn vriendin. Maar nu ik 12 ben wil ik bij mijn vader wonen en soms nog naar mijn moeder. Mijn moeder gaat dat nooit goed vinden daarom vind ik het heel moeilijk. Wie weet wat ik het beste kan doen zodat ik bij mijn vader kan wonen en soms nog naar mijn moeder.