hey wij zitten nu al bijna 3 jaar in een rechtzaak dankzij mijn vader. we hebben al met de rechter gepraat en zo, maar ze gelooft als nog mijn vader en negeerd het feit dat hij ons gedumpt heeft toen ik 12 was bij de tweede rechtzaak wouw ze niet eens met ons praten omdat ze ons eerder al had gesproken, maar er was dat jaar heel veel gebeurd. mijn vader heeft mij ook geestelijk mishandeld, maar daar luisert ook niemand naar. inmiddels zijn we al bij kke, de kinderbescherming en wolfert geweest, maar iedereen wil dat we terug gaan naar mijn vader omdat het beter zou zijn, maar ik heb letterlijk aangegeven dat ik me daar niet veilig voel. dus asjeblieft iemand help wat moet ik doen??

Hoe kan je om gaan met een stiefmoeder en een stiefzusje?

Wat moet je doen als je even ouder Mist

Hallo, ik ben Emily van 7 jaar. Ik mis mijn vader voor het naar bed gaan en als ik probeer te gaan slapen. Heeft iemand tips wat ik kan doen om mijn vader minder te missen? Want bellen helpt niet. Ik zie mijn vader op dinsdag, woensdag en zaterdag en ik mis hem elke avond als ik bij mijn moeder ben. Toen ik met mijn moeder op vakantie was, miste ik mijn vader niet. Dat is toch raar? Ik hoop dat iemand reageert en alvast bedankt!

Hoi, Mijn ouders zijn nog niet zo lang uit elkaar. We hebben een schema waarbij ik evenveel bij papa als bij mama ben. Mama gaat vaak leuke dingen doen als we naar papa gaan volgens het schema. Ze vraagt dan of ik mee wil en zegt dat ik zelf keuzes mag maken. Ik heb dan het gevoel te moeten kiezen en vind dit lastig. Hoe kan ik hier mee omgaan?

Ik ga dus met mijn vader 10 dagen op vakantie en ik heb er super veel zin in maar ik ga mijn moeder zo erg missen. Ik ga met mijn moeder ongeveer een week op vakantie maar dan mis ik mijn vader toch wat minder erg dan mijn moeder is dat erg? We vliegen morgen en er zijn nu alvast bij papa maar ik mis mama zo erg dat ik moest huilen en toen ging hij grapjes maken van “oh dus je hebt er zin in” of “wat dramatisch zeg” en dat vindt ik niet leuk. Blijft het de hele vakantie zo moeilijk of niet? Ik mis mama zo

Ik wil graag bij mijn moeder wonen en want mijn vader zijn vriendin komt bij ons inwonen en ik wil dat niet en mijn vader heeft het niet aan mij gevraagd en mijn vader schreeuwt altijd en doet naar tegen mij

Mijn vader vind het heerlijk om naar een naturistencamping te gaan, maar ik niet. Dat had ik vorig jaar ook al gezegt (toen we er ook naartoe gingen) maar natuurlijk heeft hij niet geluisterd. dus nu zit ik op een camping waar ik alleen een beetje kan kletsen met mijn maatje (die ik vorig jaar had ontmoet). en het ergste is nog wel dat hij met zijn VRIENDIN hiernaatoe is gegaan. (WTF). soms vraag ik me eigenlijk wel af of hij weleens naar ons luisterd. hooguit doet hij dat wel, maar doet hij er niets mee. dus nu zit ik een week opgeschept op een naturistencamping, waar ik alleen kan hangen omdat je bij het zwemmen al helemaal geen zwemkleren aan mag hebben. en met dit weer is zwemmen echt geen overbodige luxe. dus................ als hij volgend jaar hier weer naartoe gaan, dan blijf ik gwoon bij m'n moeder, die begrijpt mij tenminste wel.

Ik woon bij m'n vader. Thuis is het heel fijn. Met papa kan ik over alles praten. Ik ga er om het weekend heen. Het lijkt soms alsof mama mij niet eens kent. Mama zegt vaak dingen waardoor ik me verdrietig voel. Als ik dingen wil aangeven dan luistert ze nooit. Ze is gewoon geen goede moeder. Ik voel me hopeloos en boos en verdrietig. Kunnen jullie mij helpen?

Hoi, ik ben Sophie, 20 jaar. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. Vanaf mijn 11e veranderde de sfeer thuis drastisch toen mijn stiefmoeder bij ons introk. Langzaam voelde het huis niet meer als mijn thuis, maar als een plek waar ik eens in de twee weken even mocht zijn. Mijn stiefmoeder bepaalde alles, en mijn broertje, zusje en ik mochten amper iets: geen geluid maken, niet op “haar” plek zitten, geen dingen in de koelkast pakken. Zelfs de badkamer beneden werd haar domein. Uiteindelijk mochten we niet eens door bepaalde gangen lopen of spullen pakken zonder toestemming. Ik voelde me steeds meer buitengesloten en ongewenst, zeker in contrast met hoe mijn stiefmoeder en halfzusje werden behandeld. Op Oudjaarsavond was de maat vol, en ben ik bij mijn moeder ingetrokken—net als mijn zusje daarvoor. Er is een gesprek geweest met mijn vader en stiefmoeder, maar ze wilden niets veranderen. We hebben sindsdien geen contact meer. Ik praat nu wekelijks met de praktijkondersteuner en denk na over verdere hulp, zoals een psycholoog. Ik ben boos, maar wil het contact met mijn halfzusje wel behouden. Het is zwaar geweest, en ik ben op zoek naar rust en advies.