Ik hou niet zo erg om te praten over al het gedoe met mijn ouders, maar ik heb nooit echt het gevoel dat mensen mij begrijpen als ik zeg hoe moeilijk het af en toe kan zijn en hoe een klap het is voor jou als kind om een scheiding van je ouders mee te maken. Daarom plaats ik dit hier waar ik denk dat mensen het wel begrijpen, ik moet gewoon even mijn verhaal kwijt. Je hoeft het niet te lezen ik wil gewoon dat ik het verhaal eens in het kort heb opgeschreven. Ik was een jaar of 4 jaar oud toen mijn eigen ouders uit elkaar gingen. Dit was voor mij en mijn zussen in die tijd erg verwarrend. Maar gelukkig ging de scheiding niet met teveel ruzie. Maar het zorgde er wel voor dat ik en mijn zussen wat minder zelfverzekerd waren. Het ergste was dat met mijn ex-stiefvader waarmee me moeder later een reactie kreeg. Mijn moeder had nog een kind met hem gekregen ze was een jaar of 3 (ik toen 10) toen we naar Noorwegen emigreerde. Dit vond ik toen de tijd al niet te leuk omdat ik natuurlijk alles moet achterlaten in Nederland. Maar een maand of 5 later toen ik de ik me daar thuis begon te voelen ging het helemaal mis tussen mijn moeder en mijn stiefvader. Hij was vreemd gegaan en wou me moeder verlaten. mijn moeder was er kapot van. 1 maand lang hebben we iedere dag ruzies moeten aanzien, dingen die kapot worden gegooid, mijn zusje was vreselijk aan het huilen. We wisten echt niet wat we moesten doen als kind zijnde. Na deze tijd zijn wij weer terug verhuist naar Nederland en kon ik weer alles achterlaten wat ik daar had opgebouwd Ik ben zelf niet het persoon dat graag zijn gevoelens uit over dit soort dingen maar ik kan toch wel zeggen dat door deze ervaring ik een moeilijke tijd heb gehad die ook erg mijn sociale leven beïnvloeden. Gelukkig ben ik er door positief te denken gewoon weer overheen gekomen zonder hulp. Ik heb mijn plezier gevonden in spontaan zijn. Ik hou er van om andere mensen te laten lachen. Ik sta nu ook heel positief in het leven maar toch zullen de herinneringen mij wel blijven achtervolgen (zoals ik al zei, ik wou gewoon even mijn verhaal in het kort kwijt. Maar bedankt als je het toch hebt gelezen)

hoi ik heb er nog veel last van mijn thuis is alles anders mijn vader werkt allen maar en mijn zusje heeft nooit zin in iets daarom doe ik alles in huis hij krijgt alleen maar telefoontjes ik heb ook veel stemmen in mijn hoofd en vaak hoofdpijn en buikpijn en ik slaap niet mijn moeder is daar best onrustig over daarom ga ik naar iemand die met mijn gaat praten hoop dat het werkt misschien hebben jullie hier wat aan :):(:):(

moet morgen een dyslexie test doen, mijn vader beloofde mee te rijden maar na heel veel mailtjes en sms'jes van mijn moeder naar mijn vader blijkt dat hij ons keihard laat vallen voor een andere vrouw die niet wil dat we contact hebben! met kerst en oud en nieuw is hij mij ook al niet komen halen... in plaats daarvan heeft hij scarface op zijn arm laten tatoeëren pff ... waarom moet ik hem vader noemen?? ik weet alleen dat ik een moeder heb die alles alleen moet doen...

hoi mijn ouders hebben alle bij een nieuwe vrienden-vriendin ik heb er geen last van mijn moeder houd het rustig maar mijn vader wat minder want mijn moeder facetime met haar vriend en mijn vader laat haar al slapen en eten nou ja mijn moeder haar vriend komt elke dinsdag eten . mijn moeders vriend heeft een zoontje en mijn vaderś vriendin heeft een zoontje en een dochtertje dus dat is dan ook heel leuk . ik zou zegen probeer leuken dingen te doen met je stief ouders :):):)

Hoi allemaal, Het gaat allemaal al een stuk beter,vooral omdat ik op zondag avond al naar mijn moeder ga in plaats van maandag middag ik ben veel gelukkiger Sneeuwwitje

Hoi, Mijn ouders zijn al bijna 10 jaar gescheiden en ik woon bij m'n moeder. Ik ga om het weekend 2 dagen naar m'n vader, de laatste tijd is die regel iets versoepeld en kom ik soms een dagje later of sla ik een keer over. Nu wil ik aankomende zomer een week met vrienden op vakantie en moet de rest van de vakantie werken. Hiernaast wil ik best tussendoor mijn vader wat zien, maar m'n moeder wil mij minimaal 3 weken (de helft van de vakantie) niet zien. Ze wil zelf 'rust' en niet de verantwoordelijkheid over mij. Ik heb haar al uitgelegd dat ik met mijn 17 jaar prima voor mezelf kan zorgen en dat ik toch veel aan het werk zal zijn, maar ze vindt dat ze dan toch teveel rekening met me gaat houden. Aangezien mijn vader 2,5 uur reizen van ons vandaan woont, wordt van zijn huis naar m'n werk reizen een beetje lastig. Daarnaast is mijn vader zeker 2 weken met m'n zusje op vakantie dus is hij ook niet thuis. Ik kan niet met hen mee, omdat zijn financiële bijdrage aan mijn vakantie dan komt te vervallen. Ik heb dus geen plek waar ik die 3 weken kan wonen. Dat is toch ridicuul? Mijn moeder verbant mij gewoon voor 3 weken uit m'n eigen huis! Overigens vind mijn vader het prima als ik hem niet zo heel veel zie in de vakantie gezien ik toch over een jaar volwassen ben. Wat moet ik doen? Kan mijn moeder me zomaar verbieden thuis te zijn?

Hoi allemaal! Ongv een maand of 2 geleden heeft mijn moeder verteld dat ze wil scheiden van mijn vader, het ergste is dat ze al 23 jaar getrouwd zijn! Ik heb het er erg moeilijk mee mijn moeder gaat 25 km verderop wonen en ik weet niet zo goed bij wie ik wil wonen, mijn ouders hebben veel ruzie maar mijn vader heeft het er moeilijk mee ik zie elke dag dat hij tranen in zijn ogen heeft en dat raakt mij. Ik weet niet wat ik wil, ik ben maatjes met mn vader maar mn moeder is een meisje die mij beter begrijpt! Help?! Ik kan niet 3 dagen bij mn moeder wonen en de rest bij mijn vader omdat ik dan met school zit.. Help me!

Hoi allen, Ik weet niet hoe ik alles precies moet verwoorden maar ik ga het proberen. Mijn ouders zitten in het begin van een scheiding, de brief is er en het hoge woord is eruit. Mn moeder is verliefd op een ander. Ik heb hier erg veel moeite mee en daarom heb ik geen contact meer met haar. Ik woon op kamers, en mn ouders wonen nog onder een dak. Daarom kom ik niet meer vaak thuis. De band met mijn vader is erg sterk en ik spreek hem vaak. Momenteel zit ik in het eerste jaar van de opleiding hboV. En dan nu... Ik voel me gewoon elke dag heel verdrietig, boos, somber en ik heb nergens meer zin in. Echt gewoon nergens. School deed ik altijd met plezier, en nu begint mijn interesse, motivatie en werk ook de dupe ervan te worden. Ik vind het lastig om met iemand erover te praten.. Omdat ik ssimpelweg het gevoel heb dat niemand het oprecht snapt, en snapt hoe ik me voel. Mijn vriend waar ik bijna 3 jaar een relatie mee heb, is er wel voor me maar ook die sluit ik buiten.. Ik klink misschien heel depressief of zielig, wat ik (hopelijk) niet ben! Maar ik merk gewoon aan alles dat ik eraan onderdoor ga en niks meer goed voelt.. Misschien dat een van jullie mij wel echt snapt. Ik hoop het.. Debby, 19.

Mijn ouders zijn 2,5 jaar gescheiden en ik dacht altijd dat ik het een plekje heb kunnen geven.. Maar helaas. Ik heb doordat mijn ouders alleen maar problemen met elkaar hadden en ik alles moest regelen voor hun, het niet goed kunnen verwerken, daardoor is er nu bij mij een eetstoornis vastgesteld. Ik ben daar nu hard mee aan het werk dat ik weer gewoon normaal kan leven, en me ouders hadden beloofd dat ze mij samen zouden steunen en mij niet meer met hun problemen zouden lastig vallen. Alleen ze doen dus precies het tegenovergestelde, me moeder kiest voor haar vriend en is dus nooit meer thuis en als ze thuis is hebben we alleen maar ruzie over de stomste dingen. Me vader doet aardig z'n best maar wilt niet over m'n eetprobleem praten. Ik merk dat doordit alles me leven soort van op z'n kop staat, ik eet minder, ik merk dat ik te weinig energie heb om een dag door te kunnen komen. Ik wil me moeder niet meer zien.. Weet iemand een oplossing? Alsjeblieft..

Mijn ouders hebben net een maand geleden aangegeven dat ze gaan scheiden. Ze hadden niet eens erge ruzie of zoiets! Daardoor kwam het echt als een verrassing. Ik heb moeite met slapen, maar ik durf het daar echt met anderen over te hebben. Ik ben bang dat ze me niet begrijpen, of dat ze me niet geloven. Mijn school resultaten gaan achteruit, en hoewel ik weet dat het normaal is, word ik daardoor echt boos op mezelf. Kan ik niet gewoon doorgaan met mijn leven? Ik heb aan een aantal vriendinnen verteld dat mijn ouders gaan scheiden. Ik waardeer het echt dat ze me echt willen helpen enzo, iedereen trouwens, maar toch, ik haat het als mensen continu medelijden met me hebben en continu dingen zeggen zoals 'als je wil praten, ben ik er voor je'. IEDEREEN zegt dat en het wordt ronduit vermoeiend. Ik houd een dagboek bij, waarin ik al mijn zorgen en gedachten opschrijf, wat opzich goed is, maar ik ben zo bang dat mijn ouders het vinden en omdat de meeste stukjes die ik schrijf depressief zijn, dat ik dan naar een psychiater moet of zoiets en dat wil ik echt absoluut niet. Er zijn nog wel wat meer dingen aan de hand, maar voor nu: Heeft iemand alsjeblieft nog tips? Ik zit een beetje in de knoop met mezelf zal ik maar zeggen. groetjes, Joséphine