Kan ik niet gewoon doorgaan?

Ik begrijp je gevoel, en ik heb zelf ook een soort dagboek bij gehouden. Maar het is belangrijk dat je met iemand er over kan praten. Ik heb altijd mijn verdriet weggedrukt, en ik heb daar nu problemen mee. Ik kom er nu achter dat ik het nooit goed heb verwerk. Probeer met je ouders er goed over te hebben, en ook met iemand anders. Maar doe niet teveel mensen, iedereen heeft z'n eigen mening en die is altijd anders dan de andere meningen, daar word je nog gekker en verdrietiger van. Ik hoop dat je het een plekje kan geven..

Hi Joséphine, Als je ouders jou vertellen dat zij gaan scheiden en je zag het niet aankomen, dan komt dat inderdaad met een klap binnen als een verrassing. Dat jij nu problemen hebt met slapen is dan ook helemaal niet raar. Juist s avonds wanneer je alleen in bed ligt ga je denken en maken je gedachten overuren, dat je dan niet kan slapen is helemaal niet gek. Ik heb dat ook wel een poosje meegemaakt, dan ging ik maar aan “leuke” dingen denken, hoe gek dat ook klinkt. Even mn fantasie de vrije loop geven en doen dat ik een ander leven had waar wel alles ging zoals ik wilde, dan viel ik vanzelf in slaap. Ook heb ik een poosje voordat ik ging slapen een dagboek bijgehouden, dan had ik al alles van me afgeschreven voordat ik ging slapen en viel ik makkelijker in slaap. Dat jij nu dan ook al een dagboek bijhoudt is hartstikke goed. En dat er verdrietige en depressieve dingen in zijn opgeschreven is ook helemaal niet gek. Zeker niet nu je in deze verdrietige scheidingssituatie zit. Het is alleen maar goed dat je dan je gevoelens opschrijft en ze niet opkropt zoals Laura zegt. Mocht je vragen hebben aan je ouders, dan kun je die geruststellen het is helemaal niet vreemd dat jij vragen hebt over de situatie zoals deze nu is en als jij daarover kan praten met hen, dan helpt dat alleen maar met het verwerkingsproces. Misschien is het soms lastig, maar achteraf is het een hele opluchting. Dat mensen medelijden hebben is inderdaad niet leuk, ik had ook continue dat gevoel. En daardoor trok ik mezelf eigenlijk alleen maar meer terug. Dat je vriendinnen aangeven dat ze je willen helpen is natuurlijk heel lief! En dan hoef je echt niet alleen maar met ze te praten, maar het is ook belangrijk dat zij jou kunnen helpen om je gedachten te verzetten. Jullie kunnen samen leuke dingen ondernemen zodat je weer even een leuke dag hebt en niet aan de scheiding hoeft te denken, dan heb je s avonds met slapen ook weer wat leuks om aan te denken. Kijk naar de dingen waar jij vrolijk van wordt en onderneem die dingen. En wat betreft je cijfers, misschien is het een idee om met je mentor of een andere lieve docent te praten en om even uit te leggen waar je mee zit? Misschien kunnen zij je dan helpen om weer wat vertrouwen te krijgen in je schoolresultaten. Ik wens je heel veel sterkte. Mocht je nog een keer je verhaal willen delen, dan kan dit natuurlijk altijd! Veel liefs, Isabel