Eetstoornis

Hi Laura, Dankjewel voor je berichtje! Ik vind het heel vervelend om je verhaal te lezen. Je hoort vaker dat kinderen van gescheiden ouders een eetprobleem, of iets anders ontwikkelen. Zelf heb ik hier geen ervaring mee, maar uit mijn omgeving weet ik wel dat het bij iemand anders is gebeurd. Eigenlijk is het helemaal niet zo gek, want jij hebt een manier gevonden waarop je zelf invloed kan hebben. Ik vind het dan ook hartstikke knap dat jij hard aan het werk bent om je eetstoornis te verslaan. Natuurlijk is het daarbij van belang dat jij gesteund wordt door de mensen om je heen en bovenal je ouders. Dat zij in eerste instantie hebben beloofd jou te helpen is natuurlijk al een belangrijke stap, maar daarna moet die steun ook daadwerkelijk worden gegeven en dat is dus niet het geval. Is het misschien een idee dat jij samen met je ouders een soort contractje opstelt waarbij wordt afgesproken hoe jullie met elkaar omgaan? Wat zou jou allemaal helpen om je eetstoornis te verwerken (en daarnaast ook de scheiding)? Praten is namelijk een van de belangrijkste dingen in het verwerken, dus als daar een stap in kan worden gezet met je vader dan is dat al heel goed. Heb je een coach vanwege je eetprobleem? Misschien kan je bij diegene dan aangeven dat je graag ook een keer een gesprek met diegene en je ouders wil? Wat zou je van je moeder willen? Wil je weer wat vaker iets met haar ondernemen? Plan eens een moeder-dochter dagje. Ondanks dat je moeder verliefd is op dr nieuwe vriend, betekent dit nog niet dat jij opeens geen aandacht meer nodig hebt. Dit mag je best tegen haar zeggen en als jij aan kan geven op welke manier je samen dingen kan ondernemen, dan kan je moeder zich dit misschien ook beter voorstellen. Maar als jij voor jezelf duidelijk hebt dat je haar even niet meer wilt zien en dat ze voor jou teveel energie kost, terwijl jij die energie nodig hebt voor je eetstoornis, dan is dat natuurlijk ook goed. Misschien helpt het voor jou zelf ook om zelf een dagboekje bij te houden? Dan kun je in ieder geval je gedachten van je afschrijven. Waar kreeg jij vroeger energie van? Misschien kun je weer eens zoiets ondernemen? Of juist iets nieuws? Dat kan een beetje eng zijn vanwege het onbekende, maar vaak geeft het wel nieuwe energie dat je het hebt gedaan. Veel sterkte Laura! Liefs, Isabel

Beste Laura, Wat ontzettend heftig! Ten eerste wil ik zeggen dat je geen schuld bij jezelf neer moet leggen. Van hoe je hier schrijft lijk je dit al wel goed door te hebben, maar ik vind het nog steeds belangrijk om te zeggen. Vooral met dit soort problemen is het namelijk niet ongewoon dat mensen zichzelf de schuld geven, met de redenering dat ze niet sterk genoeg waren om zulke problemen (eetstoornis) te weerstaan. Het feit dat jij door blijft gaan, en blijft proberen maakt jou sterk, vergeet dat niet. Ook al gaat het weer mis, ook al val je weer even terug, dat jij zo ver bent gekomen is al knap. En eht is niet jouw schuld dat het je overkomen is. Maar het is wel aan jou om te proberen een normaal leven terug te krijgen, omdat jij dat verdient. Verder is het natuurlijk belangrijk dat jij support van je ouders krijgt, dat je dit niet krijgt ligt waarschijnlijk in hun onwetendheid en onmacht. Het zijn je ouders, dus ze houden van je, maar het is best begrijpelijk dat ze misschien niet weten wat ze moeten doen (het is dan makkelijker om er niet mee te dealen). Mijn advies is dan als volgt: probeer te formuleren naar hen wat ze beter naar jou kunnen doen, waarom hun acties jou nu alleen schade toe doen. Probeer jouw belevingen uit te leggen, zo kan je ze helpen om jou te helpen. Dit kan je doen door met ze praten, maar ook door het uit te schrijven en ze een brief te geven/email te sturen. Zoek iets waarbij jij je het fijnst voelt. Hiernaast is het belangrijk dat je steun hebt, dus vindt misschien ook iemand anders om mee te praten. Een vertrouwenspersoon op school bijvoorbeeld. Zo’n persoon kan dan ook helpen als het met je schoolwerk een keertje misgaat (dat je een toets later mag nemen bijvoorbeeld). In elk geval is dit dan iemand die er alleen voor jou is. Hoe goed je ouders het ook zouden doen, blijven ze wel deel van het probleem, het is dus goed om iemand te hebben die er buiten staat. Ik hoop dat dit een beetje helpt, veel sterkte!