Hoihoi, ik ben een 14 jarig meisje. Mijn ouders zijn al gescheiden sinds ik 2 jaar oud ben. Al hoewel ik hier dus we aan gewend ben geraakt vind ik veel dingen nog steeds lastig. Mijn ouders hebben slecht contact met elkaar. Ik wil volledig bij mijn moeder gaan wonen door verschillende redenen zoals: mijn vader en ik hebben alleen maar ruzie, en dan word die heel boos. Ook heb k geen vrijheid hier en kan k dus niet mezelf zijn. Mijn vader heeft zelf ook problemen maar alsnog kan het niet langer hoe hij tegen mij doet als die boos is. Maar ik weet dus niet hoe k dit op tafel moet gaan brengen, vooral door het feit dat hij dus zo snel boos word. Ik dacht misschien heeft 1 van jullie tips voor mij om dit te doen, want ik heb echt geen idee. Ik heb zelf wel een paar x aangegeven dat ik het niet naar me zin heb, tegen allebei mijn ouders maar daar schoot ik niet heel veel mee op.

Heb ik het recht om te beslissen dat ik meer bij mijn vader ga wonen en hoe doe ik dat?

gaat het nog goed komen tussen mijn ouders en ik

Hoe moet ik mijn gevoelens uiten ik ben namelijk vaak verdrietig over het fijt dat mijn ouders nooit meer bijelkaar komen en daar word ik verdrietig van hoe moet ik die gevoelens uiten?

Ik had ook ongeveer het zelfde geweldige stiefmoeder en vader die 8 jaar samen hebben gewoond en nu gaan scheiden .ík heb het al een keer eerder gehad met mijn moeder en vader ík ben de oudste heb 2 zussen die ik voor mijn gevoel moet beschermen soort afleiden. En toen ze gingen scheiden was het alsof alles kapot mijn stief moeder en mijn vader wouden een groot huis met een thuis voor al onze honden en schapen en een varken maar dat is nu gewoon weg hoe ging jij er eigenlijk mee om? En. Ik heb altijd al last gehad van een soort stress ben altijd al een soort ballon die stond op springen hoefde maar iets te gebeuren en ik begon te huilen. Ik weet niet of meer mensen zo iets hebben. Ik schaam me er voor. Doei groette Lieke

Hoii, Mijn vader heeft ongeveer al een half jaar een (nieuwe, 3e) vriendin. Ik vind het sws al lastig dat mijn ouders allebei nieuwe partners hebben omdat het moeilijk is om te zien en ik heb nog moeite met dat ze uit elkaar zijn. Nou komt die vriendin van m’n vader hier wel eens slapen, en dat vind ik echt heel lastig. Ik hoor dingen die ik niet wil horen, voel me niet ‘veilig’ en kan niet slapen. Ik heb al duizend keer aangegeven hoe moeilijk ik dit vind en hoeveel moeite ik met dit idee heb. We hebben hier vaak hele erge ruzie over, en ik weet niet wat ik moet doen. Tuurlijk moet ik het accepteren omdat het nu eenmaal de realiteit is, maar ik kan er gewoon niet goed mee overweg dat zij hier nu deel uitmaakt van het huis. Ik wil graag naar m’n moeder alleen die heeft ook een vriend dus voel me erg alleen. Heeft iemand misschien ervaring/ tips? Ik hoor het graag!:)

Mijn ouders zijn gescheiden, ze hebben als ze elkaar zien meestal wel een beetje ruzie. Hebben jullie dat ook? En hebben jullie dan nog tips voor mij om daar beter mee om te gaan? IK voel me dan meestal verdrietig en denk dan vaak: Ik vind het jammer dat dit soort vervelende dingen bestaan. Ik kan er minder goed mee om gaan dan andere kinderen ( of volwassenen ) . Ik wordt dan vaak boos en moe. Ik heb het niet alleen als mijn ouders ruzie hebben, maar ook als ik er over na denk hebben jullie dat soms ook?

Hoe gaan jullie om met als je helemaal vast zit als je persé mee moet met een van je ouders en je durft niet zoals bij mij groetjes abby!

Hallo, Mijn moeder is sinds de scheiding al met mijn stiefvader. Laatst mocht ik een oude telefoon lenen van mijn moeder. Op deze telefoon heb ik notities van mij moeder gezien waardoor ik zag hoe ze vreemd is gegaan op mijn vader voor 5 maanden en dat mijn stiefvader het wist. Ik wil hier met haar over praten maar ze heeft het nu heel zwaar want haar vader ligt in het ziekenhuis en mijn stiefvader is nooit thuis. Heeft iemand tips wat ik kan doen?

ik wil geen contact meer met mijn vader maar hij weiger dit te accepteren en blijft de schuld geven aan mijn moeder hij denkt dat het allemaal door haar komt. maar ik heb al jaren het gevoel dat hij niets om mij geeft. en ik wil hem niet meer zien maar hij probeer op alle manieren contact te eisen. waardoor ik niet geopereerd kan worden en hij ook niet mee wilde werken aan toestemming voor een andere school. ook daar waar ik hulp krijg voor mijn trauma's is door hem stop gezet. wat moet ik nu doen?