Mijn vader wordt snel boos

Hey Prive,
Thanks voor jouw vraag op het forum. Super moeilijk, om iets aan te geven aan je vader en hij dan misschien boos kan worden. Dit is voor mij heel herkenbaar, toen ik 14 was wilde ik ook niet naar mijn vader en dat durfde ik niet aan te geven want dan was ik bang dat hij boos zou worden. Eerst had ik dit ook al vaker bij mijn moeder aangegeven dat ik niet naar mijn vader wilde, maar pushte ze me toch om naar hem toe te gaan. Maar toen ik bij haar aangaf dat ik bang was dat hij anders boos zou worden en ik heel gespannen was als ik naar hem toe moest en bij hem was (ook dit heb ik een paar keer moeten herhalen) begreep op een gegeven moment mijn moeder het dat het echt niet zo verder kon. Toen heeft mijn moeder dit aan mijn vader aangegeven en heeft zij (denk ik) de boosheid van mijn vader 'opgevangen'.

Ik denk dat mijn moeder vooral dacht dat ze mij moest pushen mijn vader te blijven zien, maar dat ze pas na een tijd kon begrijpen dat dit voor mij echt niet fijn was. Ik zou je dus vooral willen meegeven het te blijven aangeven en te blijven opkomen voor jezelf <3

Groetjes,

Lara

Hoi Prive,

Wat lastig voor je om in deze situatie te zitten. Maar wat goed van je dat je aangeeft wat je prettig vindt en dat je dit ook herhaalt. Ouders denken vaak dat schema's werken, maar dit hoeft helemaal niet altijd zo te zijn. Heel goed dat je opkomt voor jezelf.

Daarnaast is het belangrijk dat je merkt dat je vader en moeder er voor je zijn. Soms is even rust ook nodig om de situatie beter te maken. Ook is het belangrijk dat iedereen op een respectvolle manier met elkaar omgaat en dat als er dingen gebeuren, er ook ruimte is voor jouw gevoel. Soms is het fijn om iemand in vertrouwen te nemen, ook ouders kunnen iemand inschakelen om te bemiddelen. Daarnaast is het ook goed om te vragen wat maakt dat er zoveel boosheid is. Zelf heb ik meegemaakt dat 1 ouder de andere ouder overal de schuld van geeft en nog altijd boos is over dingen/situaties. En dit is niet helpend, dan moet een ouder eerst zelf kijken naar wat hij/zij zelf anders kan doen. Daar mogen ze jou niet mee belasten en dat moeten ze samen uitzoeken. Daar ben jij niet verantwoordelijk voor. Jij hoeft dat niet alleen te dragen, belangrijk dat jij je verhaal ook kwijt kan. Mijn ervaring is dat er over praten erg helpt. Fijn dat je het bij je moeder naar je zin hebt. Stel ook grenzen aan je vader, dus hoe jij behandeld wil worden. Vraag hier anders hulp bij, want dit hoef je echt niet alleen te doen!

Ik vind het heel dapper van je dat je bij je gevoel blijft!