Hallo allemaal, ik ben een meisje die net 18 jaar geworden is en mijn afkomst is Litouws. ik ga hier mijn verhaal met jullie delen over mijn leven want ik ben ten einde raad en ik weet niet meer zo goed wat ik moet doen. Mijn moeder heeft een ziekte dat heet Manisch depressief, dit heeft zij al toen ze 16 was ze heeft dan ook vaak dingen geprobeerd om een einde aan haar leven te maken. toen mijn moeder erachter kwam dat zij zwanger was, is zij weggerend van huis toen zat zij in een cafe en kwam zij iemand tegen uit Nederland, zij heeft tegen hem verteld wat er aan de hand was en vervolgens heeft hij aan haar aangeboden om mee te gaan naar Nederland en dat is dus ook wat zij heeft gedaan ze was des tijds 20/21 jaar dat ze zwanger was van mij en met die meneer mee ging naar Nederland. en in die tijd was het nog sovjet-unie dus het was moeilijk om in Nederland te komen maar het was wel gelukt, toen ik geboren werd in Nederland heeft mijn moeder mijn achternaam verandert in die van die meneer die haar heeft mee genomen dit heeft zij gedaan zodat wij in Nederland konden blijven (althans dat is wat mij werd verteld) , deze meneer was en is een hele goeie vriend van mijn moeder en ik zie hem als mijn soort van vader. maar wat er was gebeurd is mijn opa en oma hadden de buitenlandse politie ingeschakeld voor mijn moeder omdat ze dachten dat het een ontvoering was maar nadat mijn moeder en die meneer met de politie had gepraat was alles goed. mijn oma en opa wisten pas dat mijn moeder zwanger was op de dag zelf dat ik werd geboren dus zij waren pis nijdig in die tijd maar nu is alles goed ik heb contact met mijn famillie ik ga elke zomer een maand lang naar Litouwen all vanaf ik geboren was, alleen mij zit een ding dwars mijn echte vader , ik snap niet echt hoe alles tussen hem en mijn moeder is gelopen, ze hadden wel een relatie maar ik krijg daar nooit wat van te horen want mijn moeder heeft vaak paniekaanvallen en is dan zwaar depressief maar ik kan haar gewoon echt niet lastig vallen met deze vragen ik vraag het wel soms en dan gewoon op een manier waardoor zij niet depressief ervan word, maar oke ik heb mijn vader best vaak gezien tot ongeveer mijn 9e 10e daarna heeft mijn moeder contact met hem afgebroken want ik heb een broer en een zus die niet weten van mijn bestaan en hij wilt het ze ook niet vertellen ik weet al hun namen achternamen en heb mijn broer en zus ook gevonden op facebook en ik wil ze vaak een berichtje sturen maar ik weet gewoon niet hoe want ik wil niet de relatie tussen mijn vader en hun verpesten. mijn vraag aan jullie is dus hoe moet ik contact opnemen met mijn vader? hij heeft geen facebook helemaal niks en ik weet alleen zijn naam en achternaam maar ik kan gewoon echt niks vinden behalve zijn kinderen maar het liefste wil ik eerst contact met hem opzoeken en daarna die van mijn half broer en zus, zouden jullie mij tips kunnen geven op wat ik nu moet doen want ik ben echt ten einde raad . dankjullie wel dat jullie mijn verhaal hebben gelezen groetjes !

hoi allemaal ik heb ruzie met mijn moeder om haar nieuwe vriend ze zitten elkaar elke keer onder te lebberen BLEEEE! ik weet niet wat ik moet doen ze wijst mijn gevoelens af en denkt (voor mijn gevoel) dat ze niet meer van me houd :(( wat moet ik doen help me alsjebliefd -XXX- evi

Op een avond kwam moeder huilend naar me toe en zei; het gaat niet zo goed met mij en papa... Mama vertelde hoe ze zich voelde, en we moesten alle 2 huilen. Niet veel dagen later vroeg ik aan m'n vader wat zijn verhaal was. Hij zei tegen mij dat hij niet meer gelukkig was met mama en dat zo al een langere tijd aan de gang was. Ook vertelde hij dat hij een tijdje ergens anders naar toe zou gaan, om mij, mama en natuurlijk zichzelf een beetje rust te gunnen. Na 8 weken zou hij weer terug naar ons komen. Die 8 weken waren best vervelend. Mijn moeder moest de hele tijd huilen, en ik was daar om haar te troosten. Het aller ergste vind ik om de verhalen van m'n ouders aan te horen. Het is (bijna) altijd negatief over de andere ouder, en dat is echt heel vervelend. Maar voor mij was het het ergst toen m'n moeder dingen ging vertellen over m'n vader tegen vriendinnen, terwijl ik boven zat en alles kon horen. Het was altijd negatief en papa had alles maar gedaan, hij had mij en m'n moeder in de steek gelaten. En dit deed mij pijn. Die avond heb ik jankend op bed gelegen en m'n vader gebeld. Ik voelde me echt rot. Gelukkig heeft hij me getroost. De 8 weken zijn nu voorbij en m'n vader woont voor een paar maanden bij mij en m'n moeder in het huis waar we altijd met z'n 3en hebben gewoond. Ook dit is een hel voor mij. Mijn ouders hebben soms ruzie, en dat vind ik heel vervelend. Kan iemand mij zeggen wat ik in deze situatie het best kan doen? want ik wil absoluut geen kant kiezen.

Heee, Ik ben een meisje van 14 En mijn ouders zijn gescheiden, nu heb ik bijna elke dag wel ruzie met me moeder.Ik kan echt geen dag langer met me moeder.Daarom wil ik weglopen van huis maar waar moet ik heen? Vrienden?stiefvader? Vader? Kan iemand me helpen hoe ik ergens heen kan en naar wie. X Nikki

Mijn vader was al een tijdje sip en ik vroeg aan mn moeder wat er was, ze zei dat mijn ouders gaan scheiden. Daarna heeft ze het verteld aan mn broertjes en zusje waar mn vader bij was, en daarna wilde mijn vader liever niet meer tegen haar praten en wil zo snel mogelijk verhuizen. Het was helemaal de keus van mn moeder, wat een kutkeuze! Zo ging het een maandje geleden... Nu zijn we bezig om ons huisje te verkopen. Ik lig bijna elke dag huilend in bed en daarna als ik mascara op had zie il eruit als een panda ;( Iemand advies? <3

Hee allemaal, Oké, dus mijn ouders zijn 2 jaar geleden gescheiden. Ik had het er best moeilijk mee, maar ik had wel gedacht dat mijn leven beter zou worden in de toekomst. Maar ik had het mis, ongeveer 5 maanden later kregen we te horen dat mijn nichtje Kanker heeft. Ik was eigenlijk daarna toen ik alles eens goed besefte helemaal leeg van binnen. Ik keek een dag op het internet en ik zag dat mensen zich sneden. Ik dacht niet goed na en dat kon ik ook niet, dus ik begon mezelf ook te snijden, maar omdat mijn vrienden het begonnen te merken stopte ik er al snel mee, maar ik heb er wel veel spijt van. Een half jaar geleden kreeg ik te horen dat mijn nichtje Kanker niet gaat overleven en binnen 2 of 3 jaar zal overlijden. Ook toen heb ik me heel slecht gevoelt. Het ging daarom ook steeds slechter op school en ik stond ook op het punt om te blijven zitten, gelukkig gaat het nu al wel weer wat beter op school. Maar 2 weken geleden hoor ik van mijn broertje dat hij getreiterd wordt. Ik weet niet wat me nu nog in de toekomst te wachten staat. Wat kan ik verwachten? :( xoxo Floor

Hallo allemaal,

Ik heb sinds mijn geboorte al gescheiden ouders en zit er ook wel mee maar sinds een paar jaar is het erger geworden sinds mijn vader een vriendin heeft die zich overal mee bemoeid is me vader ook heel erg veranderd en herken hem niet meer ik heb hem al een paar keer dit verteld van wat ik wat zij deed tegen mij, ze was altijd boos op mij en als zij iets deed gaf ze mij de schuld bij mijn vader daardoor heb ik mijn vader al 2 maanden niet meer gezien en ik weet niet wat ik moet doen . Ik wil me vader vaker zien maar hij woont niet echt in de buurt want hij woont 30 minuten weg en met de bus 1 uur verder

Mijn Probleem? Ik zit in een vervelende situatie want mijn ouders zijn sinds kort uit elkaar gegaan. Alleen mijn ouders geven mij de keus om bij wie ik ga "wonen". Ik voelde me al snel betrokken bij het onderwerp "vader of moeder kindje", nou ik trapte er in... ik had gekozen om bij m'n moeder te gaan wonen alleen omdat mijn vader is vreemdgegaan is mijn moeder zwaar overspannen en valt ze me ook vaak aan als we een discussie of ruzie krijgen. daardoor wil ik nu liever bij me vader wonen maar dat kan niet want mijn vader heeft niet ruimte voor mij waar ik me leven kan "opbouwen". maar tussen mij en gaat het een stukker beter. ik weet nu niet wat ik moet doen. Weet iemand hier raad mee?

Beste ouders, Mijn ouders zijn vorige jaar gescheiden, dit was een vervelende perioden want ik zat ook met mijn examens net na dat ze het bekent hebben gemaakt. Nu ben ik officieel 15 dagen in de maand bij mijn vader en 15 bij mijn moeder. Als we bij mijn vader zijn gaat het vaak mis tussen mij en mijn vader, als we bij mijn vader zijn dan is het heel anders dan dat we bij mijn moeder zijn. Als we bij mijn moeder zijn dan wordt er veel gezegd over mijn vader en dat zorgt ervoor dat ik zelf het idee heb dat mijn moeder wilt dat wij een kant gaan kiezen over een tijdje. Ik weet dat mijn moeder het er heel moeilijk mee heeft. Maar als ik bij mijn moeder ben dan wordt er veel verteld over mijn vader en zijn vriendin en over hoe de situatie daar is. Wat ik wil zeggen is, Ik weet dat de omgang van de ene ouder met de ander heel lastig is. Maar ga a.u.b. niet stoken daarmee bedoel ik, ga niet tegen je kinderen zeggen van:" ja maar je vader/moeder doet dit of dat en misschien moet je dit of dat" doe dat niet dat is als kind zijnde (nu spreek ik voor mezelf) heel vervelend. praat ook niet in het bijzijn van uw kind over de andere ouder en of hem/haar nieuwe leven met of zonder partner. Dit maakt het voor uw kind(eren) heel lastig. Ik zie hoe dat er hier aan toe gaat bij mijn zusje en dat is niet prettig om te zien en mee te maken. ;) Groetjes, Lizz

Mijn situatie: Mijn ouders zijn nu al zo'n 10 jaar gescheiden. Ik was al volwassen toen zij uit elkaar gingen. Ik heb ervoor gekozen om bij mijn vader te blijven, om mijn eigen plek te houden, om rust te krijgen en zelfstandig te worden. Mijn ouders hebben nu allebei een ander, zijn hertrouwd en zijn gelukkig op hun plek. Mijn broers en ik hebben al vanaf onze tienerjaren niet veel contact. We zijn nogal op onszelf en we praten niet met elkaar. Mijn oudste broer zegt geen problemen te hebben en mijn jongste broer praat er niet over. - Is het gek dat ik me nog steeds nergens thuis voel, niet bij mijn moeder met haar man en niet bij mijn vader met zijn vrouw? - Is het raar dat ik me wel eens verdrietig voel als ik bij mijn vriend's ouders ben? Zij gaan wel heel hecht met elkaar om. - Is het raar dat ik een familiefoto met mijn broers niet zie zitten, omdat het herinneringen ophaalt aan het hechte gezin dat we niet zijn? Het confronteert mij en haalt de pijn en het verdriet weer naar boven. Vooral het laatste is iets dat mijn moeder graag wil en waarop zij maar geen nee kan verdragen. Ik wou dat ik de hele scheiding en de stroeve thuissituatie daarvoor kon loslaten en er niet meer aan hoefde te denken, maar zo werkt het blijkbaar niet. Hoe zouden jullie hiermee omgaan?