Mama verhuisde steeds naar plekken die 50-70 minuten rijden waren. Als er dan eens file was of ze waren door omstandigheden te laat (wat natuurlijk vaak gebeurd over zo grote afstanden) bleef ik wachten en wachten….. ik begon me te vervelen maar liet daar niks van merken omdat ik wist dat het mijn vader zou ambeteren. Papa begon dan altijd aan mij te vragen hoelaat mama er was, waar mama zat,…. Als ik dat dan niet wist werd hij heel boos. Hij begon mama uit te maken voor trut, troella,…. En schreeuwde waarom ze nooit op tijd kon zijn en dat hij ook plannen had. Dit is vandaag nog steeds hetzelfde, ik ga nu op mijn kamer zitten tot mama er is en verstop me van papa. Daardoor vind ik de dagen dat mama me moet komen halen ook totaal niet meer fijn en kijk ik hier niet naar uit. Hetzelfde geldt voor als mama te laat is met me terug te brengen, dan blijft hij de hele avond boos tegen mij. Weekendwissel naar mama is nu eerder een ervaring van angst dan dat ik blij ben mama terug te zien.

Hee allemaal, ik heb advies nodig, ik en me vader hebben geen goede band met elkaar, en me vader heeft een tijdje terug een psychose gekregen en daardoor vertoond me vader ook raar gedrag, ik voel me niet fijn bij me vader, vanwege wat hij tot nu toe gedaan heeft, ik heb daarom iemand nodig om mee te kunnen praten, me advies of tips kan geven en me kan helpen als het nodig is, Groetjes xx

1,5 jaar geleden heeft mijn mama moeten beslissen om te scheiden na veel gedoe met vreemdgaan van papa. Dit was heel zwaar. Het is beland in een vechtscheiding met politie tussenkomsten/rechtszaken/straffen tot gevolg. Ik ben 18 jaar dus van mijn wordt verwacht hiermee te kunnen omgaan en dat heb ik ook geprobeerd maar ik heb een enorm groot schuldgevoel over alles. Niet enkel over de scheiding maar over alles in het leven. Het contact met papa is volledige weggevallen en gaat nooit meer kunnen worden hersteld. Moet ik als 18 jarige mij daar zorgen over maken voor de toekomst en me daar dus ook schuldig over voelen? Iemand tips

Ik wil niet naar mijn vader maar ik moet en ik ben bang. Help mij en mijn mama

Hoi, mijn ouders zijn al bijna 2 jaar uit elkaar. Al bijna aan het begin heb ik stiefouders, maar mijn moeder en de vriendin van mijn vader, en mijn vader en de vriend van mijn moeder hebben elkaar nogsteeds niet ontmoet. Ik weet niet hoelang het nog moet duren. En wilde graag weten hoelang het bij jullie duurde totdat ze elkaar hadden ontmoet.

mijn vader slaapt bij mijn opa en van mijn moeder mag ik niet bij mijn opa /vader slapen omdat ik het snachts niet tegen mijn vader durf te vertellen als ik een ongelukje heb gehad. de vorige keer was ik ziek en toen vroeg ik aan mijn vader of hij mij kon komen maseren en toen zei hij nee ik ben moe.

2 jaar geleden moest ik van mijn zusje horen dat papa en mama gingen scheiden . Ik had het echt helemaal niet zien aankomen . Mijn vader wou het helemaal niet en daarom hebben we een jaar een vechtscheiding gehad. We zijn nu dus ongeveer 2,5 jaar verder en mijn ouders scheiding is nog steeds niet rond . Wel zijn ze nu aan het afwisselen . Mijn zusje en ik wonen thuis en mama is er de ene helft van de week en papa de andere . Dit is nu ongeveer een jaar . Maar er lopen nu nog steeds rechtszaken . Papa en mama kwamen er niet uit met een mediator over het huis en nu heeft mijn vader een rechtszaak aangespannen tegen mijn moeder . Papa is werkloos al 10 jaar . Heb ook heel veel loyaliteit naar papa en mama dus vind dat heel lastig . Dit heeft er bij mij voor gezorgd dat ik zoveel stress had en een burn-out heb gekregen . De psycholoog vindt het belangrijk dat ik met papa en mama makkelijker moet gaan praten zonder constant alle ruzies thuis . Daarom heeft ze ons laten starten met gezinstherapie . Afgelopen dinsdag was het eerste gesprek en papa en mama waren er allebei . Toen werd gevraagd aan papa of hij mijn moeder kon omschrijven en hij zei letterlijk dat hij dat niet kon. Ik voelde zoveel haat van mijn vaders kant. Ik weet dat ze er allebei zijn voor mijn herstel van de burn-out ,Maat ik wer er heel verdrietig door thuis en vertelde het mama en die moest er ook om huilen. Ik vind het heel erg voor mama, ookal vind ik het zelf echt super verdrietig . Hoe kan ik hiermee omgaan?

Ik moet waarschijnlijk een jeudcoach, maar mijn ouders kunnen het niet eens worden over of het wel of niet moet en als ik ja zeg stel ik de ene teleur en als ik nee zeg doe ik de andere weer teleur:( Tips?

Ik heb gescheiden ouders, daar heb ik niks tegen.Mijn vader heeft een vriendin en die heeft ook kinderen. Ik vind haar en de kinderen heel aardig maar we gaan vaak iets met z’n zevenen doen : papa, ik , die vriendin, de drie kinderen en mijn broertje. Het gebeurt alleen wel vaak dat we iets met z’n zevenen doen, daar heb ik niet altijd zin in😤. Soms vind ik het wel leuk maar niet altijd. We doen het bijna elk weekend als we bij papa zijn. Daarom heb ik bijna geen tijd om met mijn vader alleen of met mijn vader en broertje te zijn dat vind ik erg jammer 😢. Heeft iemand tips voor mij hoe ik dit tegen mijn vader kan zeggen???

Ik wil op een of andere manier wil ik niet dat mijn vader een nieuwe vriendin krijgt. Dit is niet omdat ik het hem niet gun maar omdat wij met z’n alle na de scheiding zo hecht en close zijn geworden, dat ik dan bang ben dat dat nooit meer hetzelfde zal zijn. En wat als ik haar niet leuk vind? Of als ik haar juist wel leuk vind, is dat dan oneerlijk tegenover mijn moeder? Want met mijn moeder hebben we ook een super goede band. Die keuze is natuurlijk niet aan mij maar omdat het zo nieuw voor me is, weet ik niet zo goed wat ik er nou precies van moet vinden en hoe ik erop moet reageren.