Ik ben nu 23 jaar en het resultaat van een vechtscheiding. Twee jaar lang hebben de ruzies tussen mijn ouders geduurd voordat daadwerkelijk de scheiding daar was. Hoewel mijn ouders mij en mijn broertjes ons nooit (fysiek) iets hebben aangedaan verwijt ik ze veel. Ik zie mijzelf nog een verklaring afleggen op het politiebureau tegen een van mijn ouders. Na de scheiding ben ik bij mijn moeder blijven wonen. Ik was 15 jaar toen ik de keuze moest maken en werd door mijn moeder afgezet in de rechtzaal. 15 jaar lijkt oud genoeg, maar waar kies je in godsnaam voor? Zeker met je moeder buiten de deur die het liefst ziet dat je bij haar komt wonen. Ik wilde niet kiezen, waarom konden ze niet zelf iets besluiten? De scheiding is na het daadwerkelijke scheiden eigenlijk nooit gestopt. De schulden hebben ervoor gezorgd dat mijn moeder al snel een nieuwe vriend zocht. Ik was zo boos, we zouden het met zijn 4en doen en daar kwam de ene na de andere oelewapper solliciteren voor een relatie met mijn moeder. Met mijn vader heb ik na de scheiding 8 jaar geen contact gehad. Pas sinds een maar maanden heb ik het roer omgegooid. Ik wil geen slachtoffer meer zijn en mijn leven mag nu voor het eerst om mijzelf gaan draaien. Na een ruzie tussen mij en mijn moeder heeft ze beweerd dat ik als kind nooit iets te kort gekomen ben. Ik ben het daar niet mee eens. En dat ze dat niet inziet vind ik moelijk te vergeven. Twee weken geleden heb ik weer contact opgenomen met mijn vader. Ik miste hem ontzettend en het was alsof er een deel van mijzelf ontbrak. We bouwen het nu langzaam weer op. Mijn boodschap aan ouders? Het enige wat je voor je kinderen kan doen is zorgen dat de relatie met de andere ouder goed blijft. Dat ben je ze verplicht. Kun je dit niet zelf schakel dan hulp in, maar erken in ieder geval het probleem. Ga niet akkoord met kinderen die "hun vader niet meer willen zien". Ze willen hem zien, ze willen jou niet in de steek laten. Vertel je kinderen niet waarom je een hekel hebt aan de andere ouder. Dat is iets wat je met vrienden bespreekt. Voor je kinderen ben je een ouder. Het maakt niet uit hoeveel eten, cadeaus of uitstapjes je met je kinderen regelt, dit is allemaal compensatie, omdat ook jij (hoe groot je haat ook is) ziet dat ze iets missen.

Mijn ouders zijn al zo'n 11 à 12 jaar gescheiden nu. Mijn vader heeft sinds een aantal jaar een nieuwe vrouw die heel aardig is en echt top en ze hebben samen 2 kinderen, mijn halfbrertje en -zusje. Alleen dat is het probleem. Sinds zij geboren zijn is het alsof mijn vader een heel nieuw gezin erbij heeft en hen altijd eerst zet. Hij heeft bij hem geen foto's van mij en mijn broer en zus staan maar wel overal van zijn nieuwe gezin. Hij gaat altijd naar hun hockeywedstrijden/schooldingen/etc. Het doet gewoon heel veel pijn om te zien dat het lijkt alsof mijn vader me vergeet, en -hoe leuk mijn stiefvader ook is- te zien dat mijn stiefvader in veel opzichten meer een vader voor me is geweest dan mijn eigen vader.

Mijn ouders zijn gescheiden van toen ik 3 maanden oud was. Ik woon nu bij mijn mama en ik ga om de 2 weken naar mijn papa. dat vindt ik niet zo leuk.:-( In de vakantie zie ik hem gelukkig wel nog veel. Mijn mama en papa maken soms nog ruzie en dat vindt ik niet zo leuk. Het voordeel is dan weer dat als je jarig bent of het een andere feestdag is je een dubbel feest krijgt en dubbel cadeautjes!

probeer de ruzie te ontstaan door even weg tegaan uit de situatie dan kan je even relaxen

Lieve allemaal, Mijn ouders zijn nu bijna anderhalf jaar gescheiden. Al is het nog steeds niet officieel, de uitspraak van de rechter is nog altijd niet geweest om dat mijn moeder alsmaar tijd blijft rekken zodat mijn vader alles blijft betalen voor haar. In het begin ben ik veel bij mijn moeder geweest. Waar mijn vader woonde voelde ik me niet prettig. Sinds een half jaar trek ik meer naar mijn vader toe. Veel ruzie met mijn moeder. En een broer die ergens andees studeert en woont en af en toe de weekenden naar huis komt en alleen maar commentaar heeft op mij. Vorige week heeft mijn moeder mij na een hevige ruzie vertel dat ik wonen maar bij mijn vader doe en bij haar alleen nog op bezoek mag komen. Ook kampt mijn moeder met borderline (persoonlijkheidsstoornis). Mijn broer en vader hebben alleen ruzieënd contact. Lastig vind ik het wel, als ik contact heb met mijn moeder praten we en 5 minuten later komt er weer zo'n nutteloze discussie. En met mn broer, tsjahij praat over mama en ik over papa. Allebei het geen dat we niet willen horen. Hebben jullie tips voor me? Ik hoor ze graag! Bedankt voor het lezen, en ik raad aan: schrijf de verhalen van je af! Het helpt echt. Liefs Marloes xxx

Hallo allemaal! Mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden. Mijn vader was vroeger nooit thuis, dus ik had geen band met mijn vader. Mijn vader heeft nu een nieuwe (veel jongere) vriendin en ze hebben samen een kindje. De vriendin van papa heeft papa helemaal in de hand. Zij mag mij niet, dus papa moet het contact met mij verbreken. Hij zit zo onder de plak, dat die dat ook doet. Hij wilde geen contact meer en ik mocht mijn broertje niet meer zien. Mijn vader heeft nog goed contact met mijn zusjes, alleen ik val buiten de boot. Ik mag niet mee met uitstapjes en op vakantie maken ze mij het leven zuur. Ik heb het hier soms best wel moeilijk mee en ik weet niet wat ik nog kan doen om het goed te maken.. Misschien moet ik dat ook niet willen. Wat kan ik nog doen?

Mijn ouders hebben m'n zusje en ik een week geleden verteld dat ze uit elkaar gaan. Het kwam echt heel onverwachts en we waren er op dat moment ook echt kapot van. Het blijkt dus dat mijn vader al een tijdje een nieuwe vriendin had ( waar m'n moeder overigens van af wist). En dit kwam echt als een klap in mijn gezicht. Zij heeft twee kinderen en nu heeft mijn vader een armbandje van haar dochter gekregen. Hij loopt er blijkbaar al een week lang mee en heeft er een foto van gemaakt. Dit doet mij zoveel pijn. Het voelt heel fout. Gelukkig maken mijn ouders helemaal geen ruzie en ze zijn gewoon goed bevriend. Ze blijven ook nog een jaar lang samen wonen om de stappen niet te groot te maken, maar gaan wel apart slapen. Soms wordt ik er zelfs gek van als iedereen er zo normaal over doet en het lijkt alsof er niks is veranderd. Alsof het een poppenkast is. Is dat raar? Het lucht wel op dit te kunnen vertellen, misschien herkent iemand zich in mijn verhaal? groetjes N

Zelfs wanneer ik huil kijk je niet naar me, zelfs als ik schreeuwen ben je te druk met je eigen problemen .... Ik kan hier niet mee omgaan Ik kan geen glimlach blijven faken Ik kan het niet papa ben blij dat je besloot om te scheiden, maar papa kijk naar me en wees niet zo dom wij zijn gelukkig maar ik voel alleen omdat je niet kijkt naar mij en mijn problemen die ik huil niet van de scheiding alleen omdat ik zoveel meer weet nu, ik weet niet wat te doen .. Ik had het niet eens willen weten, mama ik wil niet horen dat het mijn fout is dat je kanker hebt! Papa ik wil niet om een ​​stuk speelgoed te zijn, als je niet wilt dat ik hier woon zeg het en ik vertrek, mama wil ook niet dat we naar haar komen maar ik overleef ! Het is nu 4 weken geleden dat we zijn vertrokken maar alles is enkel moeilijker geworden in die 4 weken ... Ik weet niet wat te doen met mijn gevoelens het enige wat ik kan is verdrietig zijn en hopen dat ik snel 18 ben en het huis uit kan ! Was dat bij jullie ook zo dat beide ouders je eiig niet wouden hebben ? Pff :( het kwets me echt enorm ....

Hoi mijn ouders zijn al 10 jaar gescheiden. Ik heb me biologische vader nooit gezien. daarom gaf ik me op voor de programma het is wel je kind. ze zijden dat ik naar deze website moest gaan omdat ze me niet konden helpen. mijn probleem is dat ik men vader wil leren kennen en kan zien maar dat gaat helaas niet. ik zoek iemand die mij kan helpen of die me vader kent. De naam is Bart Agema hij heeft een zoontje en een vriendin. Help mij plss

Hoi, mijn ouders zijn al bijna 4 jaar gescheiden. Mijn moeder wilde scheiden van mijn vader. Mijn vader was er niet mee eens en sindsdien zijn er altijd veel ruzies geweest. Vooral vanaf het moment dat mijn moeder een nieuwe vriend had. Ik ken hem nu 2 jaar en kan goed met hem omgaan, net zoals mijn broertje en zusje. Afgelopen meivakantie ging hij 1 week mee op vakantie. Dit konden en durfden we niet te zeggen tegen onze vader. We waren bang voor zijn reactie, hij scheldt vaak de vriend van mijn moeder uit (soms ook mijn moeder). We zeggen er vaak wat van maar het dringt niet tot hem door. We hebben hem ook een keer de brief aan geschieden ouders laten lezen (die op de site stond). Aankomende zomervakantie gaan we met de vriend van mijn moeder op vakantie. Hoe zou ik dit op een goede manier over kunnen brengen bij mijn vader? heeft iemand tips..?