Ik heb vorig jaar mijn vader gezien boven een weegschaal waar wit poeder oplag ik vind het moeilijk om los te laten en weet niet goed wat ik er mee moet hebben jullie tips voor mij?

Lea & Romy Schijft : Dit is een afscheids brief .. hou vaan alle mensen

Het sprookje bestond niet meer. Het was voorbij. Ik mis het, ik zal het altijd missen. Ik ben gebroken en gelijmd. Ik lach en soms Huil ik Want dat mag ook Zelfs in een kapotte wereld komt de zon elke morgen op Ik ben doorgegaan alsof er niks aan de hand was, ingestort, doorgegaan, ingestort en weer opgestaan Ik ben en blijf onderweg Bestemming onbekend Ik ben zo jong, maar ik weet Liefde achtervolgt je, zelfs al is het voorbij Een kind hoort kind te zijn Trouwen doe je niet alleen op papier Trouw zijn stopt niet waar het huwelijk eindigt Wij zijn tenminste nog samen Dezelfde ouders, hetzelfde bloed Ik beloof je, ik zal er altijd voor je zijn Wij worden ook ouder Wijsheid komt met de jaren, net als besef Naast zwart is wit Ik mag dan getekend zijn, het verleden is niet het heden en ik kleur mijn eigen toekomst in Soms is er een keuze En soms ook niet.

Beste ouders, Alsjeblieft. Zet je kinderen niet tegen de ander op. Kinderen willen niet alles weten. Bijvoorbeeld: "mama, waarom ben je van papa gescheiden?" "Omdat hij ... heeft gedaan. Jouw papa is niet de lieve man die hij voor jou is. ". Een paar dagen later is het kind bij de vader: "Papa, waarom heb je ... gedaan bij mama?" "WAT?! Je kan beter vragen waarom zij ... bij mij heeft gedaan. " Zo gaat het. Als kind weet je dan niet meer aan welke kant je moet staan. Dat is echt vreselijk. En kinderen die dit lezen: zeg echt tegen je ouders dat je het vervelend vindt als je tegen je andere ouder wordt opgezet.

Hoi, ik heb afgelopen vrijdag te horen gekregen dat m'n ouders uit elkaar gaan. Mn broertje en ik hebben het al wel een beetje geaccepteerd, alleen voor m'n moeder kwam het als een totale shock en die is nog helemaal verdrietig. Ik praat al veel met m'n moeder alleen soms weet ik niet wat ik moet zeggen, weer iemand iets wat ik tegen haar kan zeggen zodat ik haar een beetje beter kan laten voelen?

Het is heel gek dat als een van je ouders pijn heeft jij zelf ook moet vechten tegen het verdriet. Soms kan je dat een beetje van je af schrijven: Overstroming Zelfs de sterken worden zwakken we blijven eens allemaal kijken met die blik dat je tranen breken van binnen daar je ze voelt stuwen blijven staan niet om vallen want ze heeft je nodig om te vechten in de branding

Beste allemaal, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ongeveer 7 was. Nu nog heb ik daar soms ontzettend veel last van. Soms lig ik wakker tot 1 uur 's nachts. Nu is het zo dat mijn moeder al gelijk een nieuwe vriend had. Mijn vader lijkt nu ook een relatie te hebben. Ik vind dit superleuk voor hem, zeker nadat het met een vrouw toch niet bleek te klikken. Ik wil het hem graag vragen maar ik weet niet goed hoe ik dat kan doen! -x-

Mijn ouders zijn al sinds mijn 1ste gescheiden, en ik ben nu 13 jaar. maar nu in VWO 2 hebben ze nog steeds de p*** aan elkaar. Ik wil dat ze elkaar eens weer kunnen zien zodat ze inzien dat het allemaal niet zo erg is als zij denken. Ik ben op mijn 5de van mijn vader naar mijn moeder verhuisd, omdat ik er toen "thuis" niet meer tegen kon. Mijn ouders hebben allebei al een ander, en dat maakt het alleen nog maar ingewikkelder. Mijn ouders zeggen de hele tijd als ik er ben dat de ander mij heeft weggenomen, en dan krijgen ik en mijn ouder waar ik ben ruzie. Mijn vraag is: hoe breng je ze bij elkaar zonder dat ze ruzie (alweer) krijgen?

heey, ik heb ff goede raad nodig want ik weet even niet hoe ik dit moet aanpakken, hier komt mijn verhaal

Ik was 7 toen mijn ouders gingen scheiden. En eigenlijk heb ik aan die periode vooral leuke herinneringen, ik bekeek het blijkbaar van de positieve kant. Een nieuwe kamer, een nieuw huis, super spannend allemaal. Helaas kwam een aantal jaren later vaker mijn verdriet omhoog, want die had ik wel degelijk. Ik kon met beide ouders goed overweg, maar mijn verdriet kon ik niet bij ze kwijt. Ze waren dan wel gescheiden, maar gingen heel goed met elkaar om, ik heb weinig ruzie meegemaakt tussen hen. Ik moest maar blij zijn dat alles zo soepel verliep, dat mijn ouders in dezelfde straat wonen, dat we zelfs een keer per week met het hele gezin samen aten. Mijn ouders hebben altijd genoemd dat ze het beste voor mijn broer en mij hebben gedaan. En ook al besef ik dat, toch had ik verdriet, want ze zijn wel gescheiden. Al die jaren heb ik het eigenlijk daardoor maar een beetje weggestopt, ik moest inderdaad maar blij zijn dat het zo 'goed' is gegaan. Totdat ik twee jaar geleden mijn vriend leerde kennen. Hij was geïnteresseerd en vroeg mij dingen over mijn gescheiden ouders. Ik stond met mijn mond vol tanden... Ik kon weinig vertellen, ik wist eigenlijk niet eens waarom ze gescheiden waren. Alles heb ik weggestopt en ik besefte dat er thuis nooit echt over is gepraat. Vanaf dat punt is bij mij pas echt het balletje gaan rollen. Toevallig werd het contact tussen mijn ouders ook wat minder in die tijd (kinderen groter, minder overleg nodig). En ineens kwam het besef: mijn ouders zijn gescheiden, en het komt nooit meer goed. Ik heb altijd hoop gehouden kwam ik achter, ze konden toch zo goed met elkaar overweg? Nou, wie weet... Gelukkig kan ik er nu wel meer met mijn ouders en anderen over praten, maar voor mijn gevoel is de acceptatie nog heel ver weg. Dit heeft ook zijn uitwerking op mijn eigen relatie. En ik vraag me daarom ook heel erg af of dit herkenbaar is bij anderen. Ik heb moeite met vertrouwen, wat deels is ontstaan door de (voor mijn gevoel) plotselinge scheiding van mijn ouders vroeger, en door de verstandhouding met mijn moeder. Dit maakt het soms doodvermoeiend om een relatie te hebben. En het geeft me het gevoel dat ik faal, mijn ouders zijn gescheiden, en nu maak ik er zelf ook een zooitje van in mijn relatie. Acceptatie is het toverwoord volgens mijn vriend... Maar hoe kun je iets accepteren waar je dagelijks letterlijk mee wordt geconfronteerd? Professionele hulp heeft mij tot op heden nog niets kunnen bieden. Gelukkig heb ik een zeer geduldige en begripvolle vriend, maar als iemand een toverspreuk zou hebben voor dat toverwoord 'acceptatie'...