Mijn ouders zijn 2 jaar geleden gescheiden en daardoor zit ik nu een paar dagen in de week met mijn vader en mijn broertje die allebei ADHD hebben. Ik zou je zeggen: Dat is echt irri Elke dag is er wel ruzie en ik ben er helemaal klaar mee Laatst nog: We spelen een spelletje en ik word eerste en mijn broertje laatste en hij gaat helemaal boos doen en gaat de spelstukken van de tafel gooien! Daarna moet hij het oplossen en gaat hij middelvingers naar me opsteken en helemaal stom doen. IK WORD GEK!!! Wat moet ik doen?! Groetjes Elin

Ik ben 10 en mijn ouders zijn gescheiden toen ik klein was. Mijn vader ging gelijk met zijn nieuwe vriendin en haar kinderen wonen. Ik moest gelijk mee. Ik weet niet veel meer, wel dat ik het niet fijn vond om bij mijn moeder weg te moeten. Mijn vader woont ver weg. Hier heb ik mijn leven en school en vrienden en voetbal. Ik mis dat allemaal als ik bij mijn vader ben. Ik wil niet meer naar mijn vader. Ik durf dat niet tegen mijn vader te zeggen en ik wil ook niet dat mama dat zegt omdat ik bang ben dat ik problemen krijg met mijn vader. De vriendin van mijn vader is streng en ik vind het niet leuk dat mijn vader en zij denken dat ze mijn echte moeder is. Bij mama ben ik veel boos en dat wil ik niet. Ik ben boos omdat ik het allemaal niet meer weet. Met mama kan ik er wel goed over praten. Alleen kan mama mij ook niet altijd helpen zegt ze. Ik voel mij alleen en wil niet meer naar mijn vader. Niet voor altijd maar gewoon voor een tijdje.

Hoi, Mijn ouders zijn net een half jaar gescheiden. Dat maakt me heel erg verdrietig. En die gedachtes blijven me vaak dwars zitten. Hoe gaan jullie hiermee om? Groetjes Lana

Heyy, de thedoglover hier!! Ik ben vaak de bange op school en bij mama heb ik vaak ruzie en wordt ik vaak boos en wil ik een rondje lopen maar dat mag niet van mama maar op school wel en dat vind ik verwarrend… Wat kan ik eraan doen/veranderen?? Veel liefs, Thedoglover ❤️

Hoi! Twaalf jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden, en ik vond dat eigenlijk nooit een probleem. Zeventien jaar geleden is mijn moeder vreemdgegaan, en dat wist ik in die tijd ook. Mijn ouders gingen daarna in relatietherapie en na vijf jaar zijn ze dus alsnog gescheiden. Mijn moeder had al snel een nieuwe vriend, wat ik opvallend vond, en ik weet nog dat ik me afvroeg of ze misschien weer was vreemdgegaan, en dat dat dan de reden van de scheiding was. Ze heeft nooit echt duidelijk verteld hoe en wanneer zij en haar vriend elkaar hebben leren kennen. Nu, twaalf jaar later, ben ik erachter gekomen dat mijn moeder in die tijd dus wel weer was vreemdgegaan met haar huidige vriend en dat dat dus mede een reden van de scheiding was. Dit bevestigde dus mijn vermoeden wat ik twaalf jaar geleden al had. Ik vind het jammer dat ze daar nooit eerlijk over is geweest, en het zet voor mij hun hele scheiding in een ander perspectief. Echter, ik heb het vermoeden dat er tussen de eerste affaire en de tweede affaire nog iemand is geweest met wie mijn moeder is vreemdgegaan. Ik weet alleen niet goed wat ik met dit vermoeden moet. Ik kan het aan mijn moeder vragen, ik kan kijken of mijn vader misschien eenzelfde vermoeden heeft, of ik kan er niks mee doen omdat het wellicht ook niet helemaal mijn plaats is om zoiets te onderzoeken. Iemand tips?

Heyy mijn ouders hebben mij vanochtend verteld dat ze gaan scheiden, maar hoe geef je het een plek dat je in 2 huizen gaat wonen en nooit meer samen samen op vakantie gaat? Hoe verdwijnt het verdriet

Hoe ga je om met ouders die niks met elkaar en alles om hen heen temaken willen hebben? Mijn vader wilt bijvoorbeeld niet in de buurt van het huis van mijn moeder komen. Ook wilt hij mijn opa en oma niet meer zien/aankijken. Ik kan ook niet bij mijn vader thuis leuke dingen vertellen die ik heb gedaan met mijn moeder/haar familie, anders wordt hij heel chagerijnig of gaat hij stomme opmerkingen maken. Ik wil graag mezelf kunnen zijn en niet constant nadenken over wat ik wel en niet kan zeggen bij de een of de ander. Met de nieuwe partners van mijn ouders is dit ook zo, ik mocht van mijn vader niks over zijn vriendin aan mijn moeder vertellen, dit vond ik echt heel pijnlijk en mijn zusje ook. Mama mocht ook niet meer bij papa binnenkomen, hij heeft daarom overal camera's gehangen om dat te controleren. Mijn moeder en haar familie zijn er altijd voor mijn vader geweest, daarom is het niet aardig dat hij zo doet tegen ze. Ik wil niet dat er daardoor nog meer afstand komt tussen mij en mijn vader.

Toen mijn ouders gingen scheiden was ik 15 en mijn zusje 9. Ik heb toen geprobeerd er voor mijn zusje te zijn, en dingen over de scheiding uit te leggen. Hoe gingen jullie om met jongere broertjes en zusjes tijdens een scheiding? Ik vond het zelf heel moeilijk om een grote zus te zijn, de goede woorden te gebruiken voor een jong kind. En zelf ook vanalles te voelen, en rekening te houden met wat ik van mijn ouders wel en niet mocht zeggen.

Hoelang zijn jullie nog verdrietig geweest over de scheiding van je ouders? En wanner wordt dat minder, en gaan dingen wennen? Het is voor mij 2 jaar geleden en ben nogsteeds heel verdrietig. Minder dan eerst, maar ik zou nogsteeds zo graag met papa en mama in 1 huis wonen. Ik heb heel erg moeite met dingen accepteren en loslaten. Ik mis nogsteeds mijn oude huis, en met 1 gezin in 1 huis wonen. En jullie? Het zijn soms kleine dingen zoals in de war zijn waar dingen in huis staan of automatisch nogsteeds 4 borden pakken terwijl we met z'n 3e wonen :(

Hoe ga je om met een vader die heel anders doet als zijn vriendin er is? En hebben jullie ook zoiets ervaren? Mijn vader heeft een jaar een nieuwe vriendin. En ik herken hem sinds dien niet meer.. Als zijn vriendin er is doet hij heel anders, hij gaat hele andere kleding dragen, anders praten en doen. Als wij komen dan krijgen we bijvoorbeeld kale patat als avondeten, en als zij er is dan koopt hij duur vlees en allemaal toetjes. Hij zet ook de verwarming dan hoger terwijl wij daar vaak ruzie over hebben gehad, omdat hij die niet aan wilt en wij het echt super koud hebben. Hij lijkt helemaal niet zichzelf. Ik kan ook niet meer mezelf zijn bij hem omdat we ons constant van hem voor zijn vriendin moeten aanpassen, anders wordt hij heel boos. Ik mis mijn oude papa. Mijn moeder heeft ook een nieuwe vriend en ik ben bang dat zij ook gaat veranderen. En tot hoever is veranderen van ouders normaal bij een nieuwe partner/na een scheiding?