Jongere broertjes en zusjes

Hoi Anna,

Wat knap dat je jouw zusje zo hebt meegenomen in de hele scheiding! Ik heb zelf ook een jonger zusje en herken heel erg jouw 'grote zus gevoel'. Toch heb ik tijdens de scheiding geprobeerd om vooral mijn ouders alles te laten uitleggen. Maar dat kwam ook deels omdat ik wat jonger was en het zelf niet eens altijd allemaal begreep. Nu zijn mijn zusje en ik ouder en ik merk dat we nu heel veel aan elkaar hebben rondom onze gescheiden ouders. Over heel veel dingen hebben we dezelfde mening en wensen, en met z'n tweeën staan we ook wat sterker tegenover onze ouders. Veel van wat ik voel kan ik nu ook met haar bespreken en dat voelt heel fijn en veilig. Ik hoop dat dit ook voor jou zo gaat zijn in de toekomst!

Je moet ook echt onthouden dat dat allemaal goed is, je moet niet gaan twijfelen aan jezelf of je het wel goed hebt gedaan als grote zus. Weet dat het niet jouw taak is om voor je zusje te zorgen!

Hee Anna! Heel knap van je dat je er zo voor je zusje bent. Ik kan mij voorstellen dat dit best wel lastig is. Je hoeft niet alles alleen te doen.

Mijn ouders gingen scheiden toen ik 13 was. Ik heb zelf een broertje en hij was toen 6 of 7 jaar oud. In de jaren daarop probeerde ik ook de grote broer voor mijn broertje te zijn. Dit vond ik ook heel moeilijk, omdat ik zelf ook met heel veel dingen zat en niet begreep. Hij kan het nu nog steeds waarderen dat ik er vroeger voor hem ben geweest en dat schept wel een bijzondere band.

Misschien kun je ook aan je ouders vragen om wat dingen aan haar/ jullie uit te leggen. Je hoeft niet alles alleen te doen. En jij en je zusje mogen hier ook altijd om hulp vragen.

Je kan je bij Villa Pinedo ook aanmelden voor een Buddy. Dan kun je via een app met jouw Buddy appen om vragen te stellen, tips te krijgen of om gezellig te kletsen. Is dat misschien wat voor jou? Hier is een linkje naar pagina op de website, dan kan je even een kijkje nemen. https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy

Vergeet vooral jezelf niet!

Groetjes

Hi Anna! Allereerst wil ik zeggen dat ik het super dapper vindt dat je een vraag stelt op het forum. Je mag hier altijd om hulp en advies vragen.

Wat lastig dat je je zo voelt, maar ook erg herkenbaar voor mij. Toen mijn ouders gingen scheiden was ik 10 jaar en mijn broertje 5 jaar. Omdat ik wat ouder was werd er veel tegen mij gepraat over de scheiding, maar mijn broertje werd hierin beschermd. Als wij bij mijn vader waren merkte ik dat ik ging zorgen voor mijn broertje en eigenlijk de moederrol overnam. Achteraf gezien vond ik dit wel lastig, omdat ik toen ook maar een kind was en deze rol helemaal niet hoefde te pakken.

Wat mij in de afgelopen jaren heeft geholpen is het praten over de scheiding. Ouders zijn zich vaak niet bewust van wat een scheiding en hun woorden met ons als kinderen kunnen doen. Het is goed om hen dit te vertellen en uit te spreken wat je voelt. Denk je dat je dat zou kunnen met je ouders?

Hopelijk helpen deze woorden je en kun je het gesprek aangaan! Als je nog vragen hebt, stel ze gerust.

Liefs Lisa