zijn er ook jongeren van zo boven de 18 van wie de ouders toen pas gingen scheiden zo ja hoe ging je daar toen mee om? ben zelf 25 en mijn ouders gaan nu scheiden.

Hallo villa pinedo Ik las het nos nieuws en zag een stukje over villa pinedo en ik vind dat ik mijn verhaal hier ook wel tussen kan zetten: Mijn ouders zijn ook gescheiden, 1x in de 2 weken ga ik naar mijn vader. Als ik daar ben is het meteen een andere wereld, ik geef om beide evenveel maar dat lijkt niemand te beseffen. Als ik erover praat vind mijn moeder altijd mn vader de slechterik en mn vader altijd mn moeder, je zou dan zeggen je hebt toch vrienden maar mijn ouders wonen niet echt dicht bij elkaar en mijn vrienden kiezen meestal voor de gene die zij kennen. Bij mijn moeder zijn de gesprekken altijd heel intelligemt en bij mijn vader die vind kattekwaad niet heel erg. Ik vind dit zo vreemd klinken net alsof ik een hulpeloos geval ben misschien is het goed om erover te praten maar zo voelt het niet het voelt altijd alsof ik een kant moet kiezen en het is ook zo raar ik ben half en half en die twee helfde mogen elkaar niet eens hoe kan ik dan ooit weten wat ik moet doen??? Het maakt ook niet zoveel uit ik vind het ookal is het al 10 jaar geleden nog steeds raar dat mijn ouders zijn gescheiden. X I

ik ben 10 jaar en ze zijn een half jaar geleden gescheiden. natuurlijk vond ik dat super stom want ik hoorde alle ruzie ook als ik in bed lag hoorde ik ze schreeuwen tegen elkaar. dan liep ik naar mijn broers kamer en mocht altijd even bij hem zitten. dat vond ik wel fijn. op een gevenement kwam ik terug van school en zag ik mijn moeder weg rijden en ik vroeg aan mijn vader wat er was gebeurt hij zei omdat mama hem zo vaak had uitgescholden (wat ook zo was) dat hij had gezegd : hat is hier geen hotel je gaat weg of je blijft zo lang je HIER maar vriendelijk doet!!!! ook tegen over de kinderen begrepen?!?!?!? dat had mijn moeder verkeerd opgevat en toen ging ze weg. ik had op mijn verjaardagen telefoon gekregen en drie dagen later kreeg ik een bericht van mama en die schreef : heey schat hoe gaat het met je ik ben nu in zeist en ik nou ja heb een nieuwe vriend ik weet zeker dat je hem aardig vind en ik ken nu al een langere tijd kom morgen met je broer naar je opa en oma (die ook in zeist wonen) oke love you!!! en zo is het begonnen na een tijdje kregen we co-ouderschap en toen was ik maandag en dinsdag bij mijn vader woensdag bij mijn moeder donderdag ook en vrijdag weer bij mijn vader zaterdag wisselde het af en zondag bij mijn moeder. dat vond ik super irritand en gelukkig is het nu week om week en komt mijn moeder weer in maarn woonde waar mijn vader woonde en mijn geboorteplaats is :)

Ik woon bij mn moeder. Mijn vader heeft het contact met mij en mijn broer zusje en moeder verbroken zodat hij "loskomt" van ons. Hij heeft een vriendin.. Het is raar maar vooral omdat hij nu ineens het contact verbreekt.. ze zijn nu ongeveer een half jaar gescheiden het zat er wel aantekomen ze sliepen al 5 jaar niet meer samen. Maar dat je eigen vader het contact verbreekt.. Ik vind hem een eikel

ik ben op maannndag en dinsdag en woensdag bij mama. en ik ben op donderdag en vrijdag bij papa. en het wikent doen we om en om. en dat vint ik leuk.

als ik ouders een hele goede mededeling mag geven dan zou ik nooit naar een vreemd land gaan verhuizen want je kind komt er mee te zitten en gaat zich schuldig voelen. de kans op een rechtzaak tegen vermindering van de alimitatie is ook groter dan in nederland. p.s. ik spreek uit ervaring heb het zelf vorig jaar meegemaakt en dat is niet leuk!!!! weet wat je je kind aan doet!!!!!!!!!!!!!

Ik voelde me zo verschrikkelijk toen ik laatst iemand hard hoorde huilen toen ik buiten op straat liep. Net toen ik de bocht om liep, zag ik dat het een meisje was, waarmee ik op de basisschool heb gezeten. Haar ouders zijn net ongeveer een maand gescheiden en ze stond huilend bij haar vaders auto te vragen of hij nog even kon wachten. Ik zag haar vader 'nee' schudden en boos kijken, het meisje ging nog harder huilen en zei dat ze bij haar moeder bleef. Ik wist precies hoe ze zich voelde, dat je ouders niet meer samen in een ruimte kunnen en jij dan moet kiezen. Ze zetten jou er tussenin. Ik voelde me zo schuldig dat ik niks voor haar kon doen, dat ik haar niet kon troosten of helpen. Ik kon alleen maar voorbij lopen en genadeloos toekijken hoe zij moest kiezen tussen haar ouders.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 jaar oud was, ik heb altijd bij mijn moeder gewoond. Samen met mijn broer, gewoon gezellig met zijn 3. Ik heb jarenlang weinig tot geen contact gehad met mijn vader. Hij ging opnieuw trouwen en haar kinderen waren alles op dat moment voor hun, dus onze foto's werden uit de lijstjes van de muur gehaald en haar kinderen kwamen erin. Op dat moment voelde ik mij zo niet welkom daar, dat het contact heel minimaal is geweest. Op dit moment zijn mijn broer en ik uit huis, wij hebben nog een halfjaar samengewoond. Nu woon ik met mijn vriend samen :) en dit bevalt primaaa! Lekker doen waar je zelf zin aan hebt, 1x in de week spreek ik met mijn moeder af om een dag gezellig iets te gaan doen. En mn vader? hmm, die band wordt nooit meer hersteld zoals het eigenlijk tussen een vader-dochter zou moeten zijn.. maar daar heeft die destijds zelf voor gekozen, en ik zie hem als een kennis. Er is geen gevoel bij alsof het mijn vader is..

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden en nog geen 3 maanden later had mijn vader al een andere vriendin. Ik kan het gewoon niet met haar vinden en ik voel me niet welkom bij beide ouders. Mijn ouders praten niet met elkaar en alles moet via de rechter en ze maken veel ruzie. Ook heb ik een jonger zusje en ik zie dat ze nog steeds pijn heeft en dat doet mij echt zeer.. Ik weet dat het al lang geleden is maar het doet me nog steeds onwijs veel pijn! Ook heb ik veel dingen gedaan waar ik nu spijt van heb.. Ik weet niet meer wat ik moet doen en ik hoop dat iemand mij kan helpen! Of in ieder geval iemand die snapt wat ik bedoel en hoe ik me voel!

Hoii, mijn ouders zijn ongeveer 1/1,5 jaar uit elkaar en ik woon bij mn moeder en ik zie mn vader niet echt vaak. Maar het punt is, eerst woonde we in een heel groot huis met alles erop en eraan. Toen mn ouders uit elkaar gingen werd het huis verkocht en gingen mn moeder me zus en ik verhuizen naar een veel kleiner huis. Ik zit hier nog steeds mee, ondanks dat ik al een jaar in het nieuwe huis woon. Maar ik kan het nog steeds niet accepteren dat ik nu in een kleiner huis woon en het vot voor mij niet als thuis. Soms blijf ik nog liever op school dan dat ik naar huis ga omdat het niet als thuis voelt. En het ligt niet aan me moeder of aan me zus. Maar gewoon aan het huis, er is geen sfeer maar het vervelendste is gewoon dat ik het niet kán accepteren. En als bijv sommige vriendinnen voor de eerste keer langskomen dan ben ik bang wat ze van het huis vinden of dat ze het klein vinden of saai of iets..