Mijn ouders hebben kortgeleden besloten om uit elkaar te gaan. ze wonen nog wel bij elkaar want het huis van mijn vader is nog niet helemaal opgeknapt. laats zei hij dat hij er even tussenuit wou. een dag voor hij weg ging zag ik een bericht op zijn telefoon staan van een vrouw die zei: heei schatje ik heb de tickets ook al besteld. ik ben door zijn internet geschiedenis gegaan en daar zag ik dat hij haar pagina heel vaak had bekeken. ik weet niet wat ik moet doen. moet ik hem ermee confronteren? ook heb ik haar een paar keer privé gebeld. geen antwoord. alleen voicemail. ze heeft ook een dochter. ik ken haar ook van de vorige zomervakantie. toen was ze onze buurvrouw. wat moet ik doen?? help ! moet ik hem bellen??

Heeey Ik heb net gehoord dat mijn moeder ms heeft

sluit je kind nooit op maar laat los! als je kind rookt ga dan niet erachteraan maar zeg dat het goed is! dan houd hij of zij er van zelf mee op! als je merkt dat je kind iets verbergt vraag er dan niet naar maar laat hij of zij het gwn zelf vertellen! want als je te veel vragen gaat stellen worden ze boos ofzo! dus niet te veel dringen! als er iets is dan komen ze wel! steun zoveel je kan maar niet op een verkeerde manier!

Hey! Het is niet zo heel erg, maar ik wil het toch even kwijt. MIjn ouders zijn verre van verliefd op elkaar, ze haten elkaar denk ik net niet. Als mijn vader bijv. niet mee eet en dat tegen mij heeft gezegd en ik het vergeten ben te zeggen tegen mijn moeder, dan zegt mijn vader dat hij het tegen mij heeft gezegd en dan kijkt hij zo heel erg sip, zo van nu heb ik geen eten. Ik ben de tussenpersoon ! mn moeder mailt wel naar hem maar hij zegt ja dat heb ik niet gezien, of dat heb je niet verstuurd. Ook als mijn moeder iets zegt dan kijkt mijn vader heel boos alsof het gemeen is terwijl ze gewoon iets zei. Ze kunnen niet van elkaar scheiden omdat daar niet het geld voor is. Mijn vader geeft heel veel uit aan mij en mijn zusje terwijl hij schulden heeft ik snap er helemaal niets van. Dan zegt hij: ja ik ben toch al blut. Mijn vader heeft ook ruzie met zijn ouders en is heel jong het huis uit gegaan. Ik zie mijn oma en opa van mn vaders kant dus nooit. Ik heb wel eens van heel vroeger foto's gezien van hoe leuk ik met mijn opa speelde. Ik wil ze graag ontmoeten maar ik denk dat ze mij niet willen zien en dan denkt mijn vader waarschijnlijk dat ik voor hun ben. ik heb gevraagd wanneer ik het te weten zou krijgen en hij zei: als je 12/13 bent. Nu ben ik 13 en ik zeur de hele tijd maar hij zegt dan niet het juiste moment of verzint een smoes... Groetjes

Vandaag vond ik in een van mijn overvolle lades een oud dagboek schrift. Ik las de woorden die ik in de tijd van 2004 tot 2008 had geschreven, ongelofelijk wat er allemaal in 10 jaar tijd veranderen kwam. In eerste instantie werd ik emotioneel toen ik dat schrift zag, ik dacht aan de tijd dat dat schrift op de piano lag en mijn moeder nog op die piano liedjes speelde voor mijn broertje mij en mijn vader. Ik dacht dat ik de scheiding al lang verwerkt had maar ik kreeg het nu toch wel lastig toen al die herinneringen naar boven kwamen. Daarna moest ik ook meteen denken aan alle veranderingen die de scheiding mij heeft gebracht, en ja die zijn eigenlijk ook positief. Mijn moeder heeft een schat van een vriend, en is nu weer helemaal gelukkig. Mijn vader heeft weer een vriendin en heeft vorig jaar weer een kleine gekregen, van wie ik ook heel veel hou. Deze veranderingen waren eerst lastig, maar hebben mij gemaakt zoals ik nu ben. Gister bezocht ik met mijn vader een open dag van een universiteit, na die open dag zag ik mezelf al helemaal geneeskunde studeren en op kamers wonen. Toen dacht ik aan mijn vader, het lijkt mij heel gek als je ene kind straks nog niet eens op de basisschool zit en de ander al het huis uit is en naar de universiteit gaat. Ik dacht eraan hoe ik nu zo mijn toekomstbeeld heb en hoe mijn vader die vast en zeker ook heeft gehad in 2004, zonder enige weet van een scheiding, een nieuwe partner en een nieuw kind. Het leven is niet voorspelbaar en gaat niet zoals jij wilt. Dat is wel uit de afgelopen tien jaar van mijn leven gebleken. Als ik de honderd jarige man die uit het raam klom en verdween maar even mag citeren: Het is zoals het is En het wordt zoals het wordt

Mijn ouders zijn nu 5 jaar gescheiden en ik heb er nog best wel moeite mee. Mijn moeder heeft nu ongeveer 2 jaar een nieuwe vriend en daar kan ik het niet zo goed mee vinden. Hij bemoeit zich met dingen waar hij zich helemaal niet mee hoeft te bemoeien. Mijn vader heeft sinds kort een nieuwe vriendin en die is juist te lief. Ze doet veel dingen voor mij soms een beetje te veel. Soms denk ik dan jij hoeft niet te doen alsof je mijn moeder bent maar ze bedoelt het wel goed. Ik kan het soms ook beter vinden met haar dan met mijn moeder. bij de vriend van mijn moeder denk ik daar heel anders over. die heeft helemaal geen medelijden met mij en wil gewoon altijd zijn zin! Soms denk ik echt hou je mond gewoon een keer dicht je hoeft je niet overal mee te bemoeien. Ik heb ook altijd het gevoel als de vriend van mijn moeder er is dat ik ineens een andere moeder heb, ze doet dan heel anders. Veel strenger en als ze boos is reageert ze het op mij af, Ze geeft ook altijd haar vriend gelijk terwijl ik ook weleens gelijk heb. Ik kan er ook niet tegen als mijn moeder of vader klef doet met zijnhaar vriendvriendin. Heeft iemand tips??!!

Ik snap dit echt niet .. Waarom zegt iedereen altijd stiefmoeder of stiefvader als diegene nog gewoon een moeder of vader heeft?! Het is dan toch geen tweede moeder ofzo.. Je hebt maar 1 moeder en de vriendin van je vader is toch gewoon de vriendin van je vader en niet je stiefmoeder ..? Beetje een rare vraag maar in de meeste situaties snap ik dat echt niet, ik heb de vriendin van mijn vader nog nooit mijn stiefmoeder genoemd.

Mijn ouders zijn al heel erg lang gescheiden, vroeger had ik daar het meeste problemen mee. Nu ben ik dat meer gaan accepteren. Maar nogsteeds wil ik het liefst dat mijn ouders weer gewoon bij elkaar zijn. Het meeste moeite heb ik met mijn stiefouders. Ik heb heel snel het gevoel alsof ze mijn vader en moeder willen vervangen. Mijn stiefvader vind ik een engerd. Hij denkt dat hij de beste is van iedereen en alles kan maken. En hij is totaal respectloos naar mijn moeder toe en naar mij en mijn broer. Door hem geloof ik ook dat mijn band met mijn moeder slecht is geworden. Mijn stiefmoeder mag ik ook niet ze is heel erg streng en wilt zichzelf ook altijd gelijk geven. Ze bemoeidt zich met alles. En ze denkt echt dat ze mijn moeder is. Ik ben bang voor haar en zelfs mijn vader is ook bang voor haar. Mijn ouders hadden co ouderschap ik was de ene week bij mijn moeder en de andere week bij mijm vader. Mijn ouders dachten dat dit het beste was voor mij en mijn broer. Maar dat was het niet. Het gaat niet echt goed met me. En dat was ook een hele lange tijd met mijn broer. Mijn vader en mijn stiefmoeder hadden een knipperlicht relatie. De ene keer woonden ze samen dan woonde ze appart. Dat betekendeook dat er heel veel veranderden bij ons thuis. Omdat mijn kamer de enige plek was die niet vernaderde ging ik op mijn kamer zitten. Ik vind het helemaal niet meer leuk om bij andere mensen te zijn. Ik zat de hele dag op mijn kamer. Dat voelde als de enige veilige plek de plek die echt voor mij was, waar er geen problemen waren. Ook op school werd het slechter ik werd steeds minder sociaal. En had uiteindelijk helemaal geen vrienden of vriendinnen. Ik begon met mezelf te snijden, het hielp wel. Maar ik wou er steeds meer door gaan snijden. Later kwam ik er achter dat het werkte als een soort drugs. Door het snijden komt er een stofje in je bloed dat je beter laat voelen. Maar als dat stofje is uitgewerkt ga jeje weer stom voelen en wil je weer gaan snijden. Uiteindelijk ging ik me zo ellendig voelen dat ik zelfs zelfmoord wou plegen. Nu voel ik me soms nog steeds zo maar niet echt meer zoals toen. Ik denk dat het gevoel nooit echt helemaal weg zou gaan. Ik blijf dromen van 2 ouders samen in een huis met mij en mijnbbroer. Maar ikbweet dat dat nooitbzal gebeuren.

Mijn mama is met mij en mijn zusje weg gegaan bij de man die zich mijn vader noemt maar hij mishandelde ons. Nu moet ik naar het omgangshuis terwijl ik dit niet wil. Moet ik hem daar zien? mijn moeder zegt dat dit moet maar ik wil en kan dit niet ik kan er niet meer over praten het doet te veel pijn om de pijn te laten verdwijnen voor even doe ik mezelf maar pijn welke rechten heb ik?

Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat… Laten we beginnen met te vertellen wie ik ben. Ik ben 23 jaar oud, de oudste dochter uit een gezin van 5. Na de basisschool heb ik mijn vwo in afgerond en ben ik begonnen aan de universiteit en na driekwart jaar ben ik overgestapt naar het HBO. Toch zegt dit alles niet zoveel over mij. Want als je me echt zou kennen dan zou je weten dat er geen mensen op de wereld zijn waar ik zoveel om geef als mijn broertjes. Na alles wat wij/zij hebben meegemaakt gun ik ze de beste toekomst die er voor mogelijk is en ik voel me machteloos dat ik die toekomst en zekerheid niet aan ze kan geven. Je zou weten dat ik bang ben dat ik niets voor ze kan doen. Dat ze aan de drugs zullen raken of de mooie kanten van het leven niet meer kunnen zien. Dat ze het gevoel hebben er alleen voor te staan, terwijl ik er altijd voor ze zou zijn, mochten ze me nodig hebben. Je zou weten dat ik ondanks dat in de ze geloof en zie hoe sterk en innovatief ze zijn. Je zou weten dat zij mij de kracht geven om zelf door te gaan en om zelf elke dag het positieve van het leven te kunnen zien. Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik ondanks mijn HBO titel, ik het gevoel heb dat ik niets voorstel. Dat ik niets heb bereikt en dat ik niets kan. Althans, niets dat mij een betere keuze maakt voor een baan, relatie of vriendschap dan iemand anders. Je zou weten dat ik het gevoel heb dat ik niets te bieden heb, alleen maar omdat ik uit een gezin kom dat al zo lang als ik leef aan elkaar hangt. Je zou weten dat ik zou willen dat ik iemand echt gelukkig kan maken, maar dat ik bang ben dat ik dit niet kan, omdat mijn schoonfamilie nooit de perfecte familie zal zijn en hij het maar met mij moet doen. Je zou weten dat ik daarom perfect probeer te zijn. Dat ik daarom kan overkomen als een control freak, maar dat ik alles wat ik doe eigenlijk doe om te compenseren voor dat wat ik jou niet kan geven. Een normaal gelukkig meisje, met een normaal gelukkige familie. Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat mijn moeder een probleem heeft met alcohol, maar dit zelf nooit zal toegeven. Dan zou je weten dat ik boos op haar ben, verdrietig om haar ben, maar dat ondanks alles ik nog steeds van haar hou. Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat ik het wil loslaten. Dat ik voor mijzelf wil kiezen, maar dat ik het niet durf. Je zou weten dat ik bang ben dat ze er een einde aan maakt wanneer ik dat doe. Je zou weten wat ik bang ben dat ze een hekel aan mij krijgt en mij nooit meer zou zien. Je zou weten dat ik bang ben om nog een ouder voor een lange tijd of voor eeuwig te verliezen. Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik mijn vader zo’n 7 jaar niet heb gezien en dat ik hem elke dag van die 7 jaar heb gemist. Je zou weten dat ik ontzettend boos op hem ben geweest. Je zou weten dat ik hem heb verweten hoe mijn moeder er nu aan toe is. Je zou weten dat ik na 7 jaar hem weer zie. Je zou weten dat ik nog steeds van hem hou, maar dat ik niet weet of ik hem weer kan vertrouwen. Je zou weten dat ik bang ben dat hij opnieuw weg zal gaan. Als je me echt zou kennen, dan zou je trots op mij zijn, dan zou je me knuffelen. Dan zou je mij vertellen dat het niet allemaal mijn schuld is geweest. Dan zou je zien hoe sterk ik ben geweest en hoe sterk ik probeer te zijn. Je zou mijn hoofd op mijn schouder leggen en zeggen: “Meisje, jij bent niet minder dan iemand anders, voor mij ben je meer.”