Hey allemaal! Mijn ouders zijn al jaren gescheiden, een groot deel van die jaren heb ik al geen contact meer met mijn vader. Ik heb het contact zelf verbroken door hoe het vroeger thuis met hem was. Over het algemeen respecteert hij de contactbreuk, dat vind ik fijn. Echter krijg ik nog wel cadeautjes van hem op feestdagen en mijn verjaardag. Ik heb al meermaals aangegeven dat ik dit niet wil. Ik voel me namelijk opgelaten om cadeaus te krijgen van iemand waar ik geen contact mee wil en voel me eigenlijk ook niet gehoord in mijn behoefte als hij dit wel doet. Ook zit ik daardoor steeds in tweestrijd: zal ik niks van me laten horen of hem juist wel bedanken (Maar daarmee misschien het verkeerde signaal afgeven). Hebben jullie tips over hoe ik dit in het vervolg zou kunnen aanpakken? Ik hoor het graag! Met liefs, Naomi

Hoi, Ondanks mijn leeftijd woon ik nog steeds gelukkig thuis. Ik refereer naar mezelf dan ook als thuiswonend kind én ik ben van plan om thuis te blijven wonen totdat ik zelf een huis kan kopen. In augustus 2021 (toen ik 21 was) heeft mijn vader bekend gemaakt dat ie weg wilde. Nou prima, dat zag ik al jaren aankomen. Mijn vader bleef alleen tot m'n zusje 18 was, zodat hij geen alimentatie hoefde te betalen. Ook hoeft hij geen partneralimentatie aan mijn moeder te betalen, want mijn ouders waren slechts samenwoners, nooit getrouwd of geregistreerd partner geweest. Mijn moeder kon het niet veroorloven om te blijven wonen zonder baan en ik weigerde m'n ouderlijk huis te verlaten. Mijn oma heeft haar huis verkocht en het onze gekocht, zodat wij in ons huis konden blijven wonen. Oma woont nu bij ons in en het is een fijne (nieuwe) gezinssituatie. Helaas zijn we erachter gekomen dat hij homo is. Hij heeft nu zelfs een vriend en draagt daarvan sinds kort een ring. Wij weten dus al waar het naartoe gaat, maar onze vader zegt nog niks. Ik ben verschrikkelijk boos op het feit dat hij ons al die jaren heeft voorgelogen en onze moeder zo slecht heeft behandeld. Zelfs toen bekend was dat hij weg wilde gaan vorig jaar, schreeuwde hij meerdere malen door het huis dat alles de schuld was van onze moeder en dat hij geen leven had gehad door haar. Achteraf klopt dit dus van geen kant. Heeft een van jullie hier ooit mee te maken gehad? Hoe kan ik hem het beste confronteren

In 2015 kondigde mijn moeder aan te gaan scheiden van mijn vader, in 2016 is dit officieel geworden. Ik was toentertijd 14 en zat zelf in n lastige periode. Ik heb met leerlingbegeleiding op school kunnen praten en heb zo de scheiding kunnen verwerken. Sinds de scheiding heeft mijn moeder inmiddels al 8 relaties gehad. Haar laatste ex was een lastige man met een narsistische en bipolaire persoonlijkheid. Het was nog niet helemaal afgehandeld met haar ex en ze kondigde haar nieuwe relatie alweer aan. Nu 5 weken nadat ze een "relatie" hebben gekregen wilt ze dat ik en mijn zus (22) hem ontmoeten. Wij wonen allebei nog thuis en we staan er het zelfde in. We vinden het veel te snel dat onze moeder weer een nieuwe relatie heeft en willen hem liever niet ontmoeten. Hoe kunnen we het beste omgaan met de nieuwe relaties van onze moeder?

Is het erg als mensen kinderen de schuld geven van gescheiden ouders?

Beste villa Pinedo, Ik heb een vraag over mijn moeder. Ik heb vaak ruzie met mijn moeder. Afgelopen week hadden we weer ruzie maar omdat mijn moeder heel gestrest was, escaleerde het nogal. Op een gegeven moment schreeuwde ze keihard en schold ze me uit voor bijvoorbeeld t*fus kind. Het was niet gewoon een stemverheffing, maar echt keihard schreeuwen en schelden. Dit gebeurt wel vaker, dat mijn moeder schreeuwt en scheldt, maar deze keer deed het mij persoonlijk meer omdat ik niet eerst zelf brutaal was geweest maar het enigzins uit het niets kwam. Nu vraag ik mij af in hoeverre dit erg is. Ik weet, mijn moeder is ook maar een mens en iedereen verliest wel eens zijn zelfbeheersing. Ik ben zelf ook niet altijd geduldig en ik beweer dus niet meteen dat mijn moeder een monster is. In tegendeel. We houden veel van elkaar. Maar ik denk soms wel eens dat dit misschien niet bij iedereen zo gaat. Dat deze ruzies misschien verder gaan dan bij anderen. Maar dat weet ik dus niet zeker want je kan niet bij anderen binnen kijken. Daarom vraag ik het hier. Moet ik dit normaal vinden of is dit iets dat eigenlijk helemaal niet zo normaal is? Ik heb echt geen idee. Moet ik er iets mee? Wat kan ik doen? Lieve groetjes en een knuffel van Hannah <3

Ik wissel tussen mijn ouders elke vrijdag….. en elke vrijdag zit ik er tegenop om naar mijn moeder te gaan en ik wil het liefst gewoon bij mijn vader wonen/blijven…. Ik weet niet meer wat te doen Iemand tips?

hoi, mijn ouders gaan na 20 jaar scheiden, omdat mijn vader al ruim een half jaar een stiekeme relatie heeft met een andere vrouw. Ik vind dit zelf niet kunnen, maar het blijft natuurlijk wel mijn vader. Hoe kan ik hier het best mee omgaan? Aangezien mijn moeder hier natuurlijk ook veel last van heeft

Hoe omgaan met verdiet na het uit elkaar gaan van mijn ouders? En hoe kan ik voor beide goed doen?

De afgelopen anderhalf jaar heb ik in een pleeggezin gewoond maar hoop snel naar huis terug te kunnen. Nou zoek ik een maatje (persoon/gezin) of vertrouwenspersoon waar ik zo nu en dan naar toe kan gaan om mijn hart te luchten of gewoon even kan zijn. Kunnen jullie mij daarbij helpen. Groetjes, Cari

Mijn moeder nodigt haar nieuwe vriend vaak uit voor verschillende dingen terwijl ik hem echt niet mag als ik naar dingen uit kijk en ik hoor dat hij er bij is heb ik geen zin als ik hem zie word ik boos van binnen iemand tips ? Ik weet niet wat ik moet doen want ik ben bang dat als ik zeg dat ik hem niet mag en nooit wil zien mijn moeder gekwetst word . Door dit alles kijk ik vaak ook uit om naar mijn vader te gaan zo dat ik hem sws niet hoef te zien