Hallo ik heb soms nare gedachtes over de scheiding van pap en mam en over het huiswerk en prestaties van school want ik moet vaak huilen op school. Mijn moeder zegt dat ik haar te veel help dus ik weet dan niet wat ik moet doen want als ik dan niet help dan zegt ze help me opschoof heb ik heel veel plezier met vriendinnen en als we gaan verhuizen ben ik bang dat in naar een andere school moet op school hebben we ook een voorstelling dus ik moet thuis ook nog repetitie doen .we kunnen vaak niet in ons huis zijn omdat er mensen komen kijken naar het huis dat vind ik stom wand dan kan ik niet meer afspreken met vriendinnen dus moet ik vaak naar opa en oma .ik ben bezorgd over papa dat hij ziek is hij doet zichzelf pijn hij heeft in zijn arm gesneden omdat hij boos op zichzelf is dat vind ik niet leuk en ook dat hij rookt 🚬en drinkt .me moeder vond dat ook niet leuk 👎🏻.hebben jullie misschien nog tips of vragen laat het me weten veel sterkte groetjes Sam🫶

Hallo, mijn ouders zijn nu 4 jaar gescheiden en ik heb het grootste gedeelte van de tijd 50/50 bij mijn vader/moeder gewoond. Tijdens corona heb ik door de weeks bij mijn vader gewoond en in het weekend bij mijn moeder. Nu wil ik graag meer bij mijn vader gaan wonen. Ik vind mijn moeder wel lief hoor, maar we maken veel ruzie. Ik weet alleen niet hoe ik ze dit vertel, mijn vader zal heel blij zijn maar mijn moeder mischien wel boos en verdrietig.. dit vindt ik lastig. Heeft iemand tips? Hoe breng ik dit? En is het überhaupt wel een goed idee..

Mijn moeder heeft een vriendje die is wel oke Maar dat vriendje heeft een zoon. En die is echt echt heel irritant ik word om de week met hem opgescheept en dat is niet leuk kunnen jullie helpen?

ik wil fulltime bij mijn vader gaan wonen, maar ik weet niet hoe ik het aan mijn moeder moet vertellen.

Is het normaal dat je bang bent van je eigen vader en stiefvader?

Mijn ouders geven me opeens het gevoel alsof ik alles fout doe. Is dat normaal als de sfeer tussen je ouders slecht is, omdat ze willen scheiden?

Mijn ouder zijn al een tijdje gescheiden. Mijn vader is heel ver weg gaan wonen. Ik zie hem wel om het weekend, maar als ik daar ben verveel ik me heel erg. Natuurlijk vind ik het wel fijn om hem te zien maar ik kan ook al niet goed omgaan met mijn stiefmoeder en broertje. Wat kan ik hier nou aan doen?

Ik vind het spannend om dit te vragen maar doe het toch omdat ik er mee zit. Mijn ouders zijn al jaren uit elkaar en het contact tussen mijn ouders is niet goed. Mijn moeder maakt mijn vader altijd helemaal zwart en dat doet pijn. Mij vader woont 1 uur van ons vandaan en haalt ons altijd op en brengt ons na het weekend weer naar huis. Nu heeft mijn vader zijn been gebroken en kan hij niet meer rijden. Mijn moeder wil ons niet brengen of ze geld krijgt van mijn vader voor het brengen en halen. Mijn vader zei tegen mijn moeder dat hij zelf ook altijd tankt om ons te komen halen en toen wilde mijn moeder niet meer reageren. Nu heb ik mijn vader al 3 maanden niet gezien en weet niet hoe lang het duurt voor ik hem weer ga zien ook en mijn vader geeft wel elke maand geld aan mijn moeder voor ons en wil ze ons niet brengen en zegt ze dat hij maar geld moet geven om te tanken. Wat kan ik hieraan doen ? Mijn ouders praten ook helemaal niet met elkaar en mijn moeder wil altijd alleen maar geld van mijn vader ook met verjaardagen moet ik dure kados vragen en dat doet hij niet meer.

Mijn vader gaat binnenkort verhuizen. Omdat ik autisme heb vind ik dit heel moeilijk. Hoe kan ik zorgen dat ik me thuis voel bij papa

Mijn ouders zijn sinds begin dit jaar gescheiden. Ze hadden inprincipe een goede regeling afgesproken over wanneer ik bij wie ben. Maar in april is mijn vader doorgedraait, en is hij met spoed opgenomen geweest bij de crisisopvang van het ggz. Onder meer vanwege suïcidale gedachten, die hij in mijn bijzijn meerdere malen heeft uitgesproken. Ik ben daar heel erg van geschrokken en voel me niet meer veilig bij mijn vader. Ik ben toen uit zijn huis gehaald en naar mijn moeder gebracht. Sinds april woon ik volledig bij mijn moeder en dat voelt heel goed en vertrouwd. Maar door alles wat er bij en met mijn vader gebeurd is, wil ik voorlopig even niets meer met hem te maken hebben. Maar hij blijft maar contact zoeken en laat me niet met rust, om dit gebeuren te verwerken en een plekje te geven. Daardoor wordt ik steeds gefrustreerder, bozer, en geïrriteerder. Mijn vader vindt dat hij genezen is terwijl hij geen hulp heeft gehad. Maar nu ik het bij mij moeder zo fijn heb en me veilig voel, wil ik eigenlijk gewoon niet meer bij mijn vader wonen. Dat vindt mijn vader natuurlijk niet goed, maar ik kan hem maar niet duidelijk maken wat het met mij gedaan heeft. Ik maak me erge zorgen over mijn toekomst en dat ik heel erg ongelukkig word als ik bij m'n vader ben. Wat kan ik hieraan doen? Heeft iemand tips, ideeën of wellicht een oplossing?