Hallo allemaal.. Ik ben hier nieuw en wil graag me verhaal kwijt. Mijn ouders zijn ongeveer 2 maanden geleden, al vechtend uit elkaar gegaan. Waarbij ik me broertje (12 jaar) die nacht uit ze bed heb gehaald en de politie heb gebeld. Mijn vader heeft een nacht in de cel gezeten en me moeder heeft heel de nacht gehuild. Hij heeft toen 10 dagen contact en huis verbod gekregen. Daarna heeft hij gelijk contact met me moeder op genomen, sindsdien is hij aan het liegen om aandacht en hij denkt totaal niet aan zijn kinderen. Alleen maar aan mijn moeder. Ze hebben nog steeds elke dag ruzie en ze betrekken mij en me broertje er elke keer bij.. En alsof het niet erger kan.. Heb ik een week geleden te horen gekregen dat mijn moeder kanker heeft in haar onderbuik.. Daar klapte ik zo erg van dicht dat ik nu alleen nog maar bij me paarden zit of me vriend als afleiding... En om het nog erger te maken heeft mijn vader mijn vandaag gebeld dat hij longkanker heeft en nog maar een jaar te leven heeft! Ik zou vandaag een gesprek met mijn maatschappelijk werkster hebben maar toen ik voor de deur stond moest ik zo hard huilen en klapte dicht.. Toen ben ik snel naar huis gegaan... Ik ben heel erg in de war... En ik ben altijd het meisje geweest die altijd alles op een rijtje wil hebben als het om me toekomst gaat.. En ik zie nu alles in elkaar vallen en ik wil dat niet! Ik vind het zo vreselijk wat er is gebeurt en ik wil graag me ouders steunen maar het maakt me elke keer zo boos als ze 'weer' ruzie hebben. En de ruzies gaan of over geld of over mij en me broertje! Ik hoor graag wat jullie er over te zeggen hebben!

Hallo allemaal, Mijn ouders zijn nu al meer dan 2 jaar gescheiden. Tot op de dag van vandaag is dit niet makkelijk. Ik had de scheiding al helemaal niet zien aankomen. Ze hadden wel steeds vaker ruzie en toen vroeg ik " jullie gaan toch niet scheiden hé? " En toen zei mijn moeder " Nee natuurlijk niet" Nou dus wel... Wij waren samen altijd zo'n perfect gezin. Deden leuke dingen en gingen bijna elk jaar op vakantie. Het was altijd zo gezellig. De scheiding was niet een makkelijke het werd namelijk een vecht scheiding. Mijn ouders kunnen tot op de dag van vandaag niet met elkaar omgaan en zien elkaar dan ook bijna nooit meer. Dit gedeelte heb ik wel geaccepteerd maar mijn moeder is mijn moeder niet meer na de scheiding. Ze is heel veel afgevallen en ik herken mijn eigen moeder niet meer. Ik en mijn zusje van 2 jaar jonger hebben er alles aan gedaan. We hebben zelfs een keer de politie er bij gehaald omdat we dachten dat ze zichzelf iets aan zou doen. Ook zijn we bij een psyghiater geweest wat ook niets heeft geholpen. Inmiddels heb ik me hier ook bij neergelegd dat dit nooit meer zal veranderen. Het voelt alsof ik mijn moeder gewoon kwijt ben. Ik woon nu bij mijn vader die ook een nieuwe vriendin heeft waar ik en mijn zusje het heel goed mee kunnen vinden. Ik ben blij dat zij in mijn leven is gekomen. Mijn vader en zijn vriendin hebben ons ook heel veel geholpen met onze moeder. Ik zie mijn moeder in het weekend omdat ik dan moet werken. Maar eigenlijk zou ik haar het liefst niet meer willen zien.. Ik heb me vanaf de dag van de scheiding niet meer gelukkig gevoeld. Ik probeer een nieuw leven te leiden en alles achter me te laten maar dit gaat niet makkelijk. Ik en mijn zusje hebben een hele goede band en vertellen ook alles aan elkaar. Nu voel ik me de laatste tijd heel eenzaam, omdat ik mijn moeder 'kwijt' ben. En mijn vader heeft een nieuwe vriendin. Soms denk ik dat niemand meer om mij geeft. Ook al weet ik dat mijn familie heel veel van mij houd. Ik wil me gewoon weer gelukkig voelen en een nieuw leven beginnen. Ik vind het fijn dat ik hier mijn verhaal kan vertellen en ook andere verhalen kan lezen. Hoe zouden jullie hiermee omgaan? En hoe kan je het beste dingen achter je laten? Alvast bedankt xx

Ik ben deze zomer geen dag thuis: eerst een week met mijn moeder en broertje op vakantie, dan een week zeilkamp, dan weer een week met mijn moeder en broertje weg en daarna 3 WEKEN naar de camping in Italië met mijn broertje vader zijn vriendin en mijn kleine baby half broertje. Natuurlijk ben ik super blij dat ik op vakantie ga maar ik weet niet zo goed hoe ik samen met mijn (hele) broertje 3 weken lang mijn vaders vriendin kan overleven….. Mijn ouders zijn nu bijna vier jaar gescheiden. Ze hebben heel lang geprobeerd om nog bij elkaar te blijven maar uiteindelijk bleek scheiden de beste optie te zijn. Mijn vader bleef in ons huis wonen en mijn moeder verhuisde naar een appartement. Ik en mijn broertje wonen bij mijn vader en bij mijn moeder, dat ging helemaal goed totdat mijn vader Parship ontdekte en binnen een half jaar alweer een nieuwe vrouw had ontmoet. Ik probeer altijd aardig tegen mensen te zijn en voor veranderingen open te staan, dat werkte goed met mijn vaders nieuwe vriendin. Ik vond het prima dat zij er zo nu en dan was en ik vond het fijn dat mijn vader weer gelukkig kon zijn. Toen mijn vaders vriendin al snel heel veel meer bij ons was ging het al wat minder tussen haar en mijn broertje en mij. Ze begon alle dingen die aan mijn moeder herinnerde in huis weg te halen en gemene dingen over haar te zeggen, heel geniepig op zo’n manier dat je er niet veel tegen in kan brengen. Op dit punt werd mijn broertje heel boos en ging hij met veel tegenzin naar mijn vader. Mijn moeder heeft twee ernstige ongelukken gehad en kan daarom niet meer werken, ze probeert vaak weer een beetje te beginnen met werken maar dat pakt eigenlijk altijd uit met periodes van veel pijn en vermoeidheid. Mijn vaders vriendin ziet dit als aanstellerij en vind dat mijn vader niet aan mijn moeder moet betalen want ‘ze kan best zelf werken’. Ongeveer twee jaar geleden zijn we verhuisd omdat mijn vaders vriendin niet in een huis wou wonen waar mijn moeder ook gewoond had. Kort daarna is ze zwanger geworden en vorige zomer heb ik er een half broertje bij gekregen. Mijn broertje gaat minder naar mijn vader omdat hij mijn vaders vriendin niet kan uitstaan omdat ze altijd gemeen tegen hem doet. Hij neemt elke mogelijkheid om met haar in discussie te gaan aan, dat maakt het niet echt gezelliger. Meestal loopt ze dan boos weg en snauwt ze naar mijn broertje Zaterdag zij mijn vaders vriendin dat mijn moeders familie een grote mislukking is.. Ik weet echt niet goed wat ik moet doen als zij van dat soort dingen zegt, ik pik het echt niet dat ze zo over mijn familie praat (het is ook nog eens echt niet waar!) maar ik weet ook weer niet of ik er tegen in moet gaan want ik heb geen zin in ruzie en ik moet ook nog 3 weken met haar in Italië zitten…. Iemand tips?

Hallo allemaal, Mijn naam is Chantal en ik ben 25 jaar. 2 jaar geleden hebben mijn ouders besloten te gaan scheiden. Ergens had ik dit zien aankomen, maar anderzijds had ik het ook niet verwacht... Zoals beschreven is dit twee jaar geleden. Nou is mijn vraag of er iemand is die weet of het normaal is wat ik voel en denk... Het is namelijk zo dat er heel veel dingen zijn waar ik moeite mee heb en die mij verdriet doen. Ik zal eea beschrijven: Mijn ouders liggen al twee jaar in scheiding en dit is nog steeds niet rond. Ze komen er niet uit (uiteraard) een geldkwestie... Ik hoor hier toch regelmatig dingen over via van mijn moeder. Ze weet dat ik er liever niks over wil horen, maar toch verteld ze dingen. Ze maakt mijn vader soms zwart en doet in ieder geval heel negatief over hem. Ik durf op dat moment niet te zeggen dat ik dit allemaal niet wil horen, maar eigenlijk ben ik van mening dat ze toch beter haar ei kwijt kan bij een vriendin dan bij mij als dochter.... Dan heb ik een probleem met het missen van de normale gezins dingen. Er is geen gezin meer, sterker nog, er is helemaal niks meer over van waar ik ooit in ben opgegroeid. Echt onder me vandaan geslagen voor mijn gevoel. Ik probeer het echt een plekje te geven, maar ik loop er tegenaan dat ik hier toch op z'n tijd moeite mee blijf houden. Ik mis het zo! Dan heb Ik moeite met kerst, oud en nieuw, vakanties enz... de dingen en dagen waarbij ik normaal leuke dingen deed met het gezin, maar waar mijn ouders nu dingen doen met hun nieuwe partners. Mijn ouders hebben beide een nieuwe partner. Deze partners hebben zelf ook kinderen en kleinkinderen. Zelf heb ik sinds kort een zoontje. Nu is het zo dat mijn ouders zo dol verliefd zijn of hun nieuwe partner, dat ze heel veel tijd met hun en hun kleinkinderen doorbrengen. Ik voel me hierdoor gepasseerd. Wat zou ik graag nog eens op de koffie gaan bij mijn ouders, zoals het vroeger kon. Een hele gezellige avond of middag in het ouderlijk huis, gezellige gesprekken enz... Herkent iemand deze dingen en hoe gaan jullie hiermee om??? Ik hoop zo dat ik er iets aan kan hebben om andermans verhaal te horen en hoe ermee om te gaan....

hoi lezers, toen ik 3 jaar was gingen mijn ouders scheiden ik heb er ook moeite mee. nu op dit moment heb ik ruzie met me moeder er komt meer bij kijken dan je dacht. maar me vriend heeft ook zulke problemen en ik help hem en hij mij dat komt goed uit. geef me alsjeblieft tips zo niet is het ook goed hoor. Doei

Toen ik 6 was gingen mijn oudersscheiden. Mijn moeder ging naar een camping in een carevan 1 jaar! Was waren bijna dood door een storm toen besloot ze toch te gaan verhuizen! Jippie maar het was wel 1 uur verderop! Dus altijd daar het was heel moeilijke tijd met veel geruzie 2 jaar later kwamen we dichterbij waar ik nu ook woon wat ben ik blij!

Hoi lezers, Hebben jullie misschien tips voor mij? Ik heb het de laatste tijd heel moeilijk met de scheiding van m'n ouders. Ook al heb ik al gescheiden ouders vanaf m'n derde. Maar het wendt nog steeds niet. M'n vader heeft een maandje terug een nieuwe vriendin gekregen. Dat is echt heel erg wennen. M'n vader geeft dan meer aandacht aan haar dan aan mij. Ze is wel heel aardig! Ook heb ik er een nieuw zusje bij gekregen. Van m'n moeder en m'n (stief)vader. Ze is echt heel lief. Alleen als ik naar 'n vader ga vind ik het moeilijk dat zei bij m'n moeder mag blijven en ikke niet. Als ik heel eerlijk moet zijn voelt alsof me moeder er met een ander kind is vandoor gegaan. Ik weer ook dat ik het niet zo bedoel maar ver in mn gedachten voelt het soms welzo. Het is echt heel gek dat ik dat denk, en ik heb het voorzichtig tegen m'n moeder vertelt. En ze was daar een beetje verdrietig over. Want ze zei dat ze heel maar dan ook heel veel van ons houdt. Ook vind ik het bij mijn moeder leuker het voelt meer als een gezin! En het is er warm en altijd gezellig! Bij m'n vader is het ook leuk hoor alleen die is van zich zelf wat minder gezelliger en warm, daarom is mijn moeder bij hem weggegaan. Maar hij is wel super aardig en zorgzaam. Heel soms ga ik zelfs met tegenzin naar hem toe. Niet omdat hij niet aardig is maar omdat ik dan weer wegga bij m'n moeder. Ik mis m'n moeder heel snel en daar heb ik veel moeite mee. Ze zit de hele tijd in m'n hoofd. Als ik haar mis dan ga ik alles in m'n hoofd verwerken. En dan zit ik in zon dipje. Ik ga twee weken naar hem toe in de zomervakantie. Ben benieuwd hoe dat gaat. Hebben jullie nog tips voor mij? Alvast bedankt voor het lezen! Groeten Luna uit amersfoort

Beste ouders, Zoals iedereen weet hebben jullie het beste voor met ons. Nou de meeste tenminste. Mijn vader is zo iemand die alleen maar aan zichzelf denkt. Zijn wil is wet. Als hij je wil spreken, moet alles daar voor wijken. Of dat nu mijn vakantie baantje is of mijn eindexamen is. Het maakt niet uit. Zolang iedereen op de wereld zich maar aan hem aanpast is het goed. Gebeurd dit niet dan wordt er gedreigd alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Een normaal of leuk gesprek kan ik ook niet met hem hebben. zodra hij de mogelijkheid heeft, begint hij direct negatief te doen. Alles wat ik doe is niet goed. Als ik iets leuks bedenk is het niet goed. Leuke dingen samen doen zoals naar de dierentuin gaan, is niet mogelijk, omdat hij nooit de positieve kant van zijn kinderen wilde zien. zelfs een spelletjes doen met hem waar ik of mijn zusjes beter in waren kon hij niet hebben. Als het eruit ging zien dat hij zou verliezen, werd het spel door de hele huiskamer heen gegooid. Maarja het is ook een 'schande' als je als ouder een bordspel van je eigen kinderen verliest. Hij heeft zijn vmbo diploma op een haar na gehaald vroeger. Nu ik mijn havo diploma heb gehaald, ben ik volgens hem 'beter' dan hem. In plaats van blij zijn voor mij is hij boos op mij. Alleen omdat ik een iets hoger papiertje heb gehaald. Ik stond dan ook voor de moeilijke keuze: moet ik het contact verbreken? Zodat hij niet nog kwader kan worden als ik een HBO-diploma heb gehaald. Hij mij ook niet meer kan bedreigen en ik eindelijk verder kan zonder angst voor hem. Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik voel me nu veel vrijer en heb vrienden die bij mij langs durven te komen, omdat hij niet meer thuis woont. Het wad een verschrikkelijke keuze, maar ik ben zo blij dat ik die keuze heb gemaakt. Mijn zusjes hebben dezelfde keuze gemaakt. Het was moeilijk, maar we durven eindelijk een spel te spelen en te winnen van elkaar. We kunnen eindelijk naar de dierentuin. Helaas zonder vader. Maar goed die stond toch nooit voor ons klaar. Dus voor alle ouders. Gescheiden of niet. Denk in het belang van je kind(eren). wij hebben zowel een vader als moeder nodig. Die allebei zielsveel van ons houden en oprecht blij zijn als wij een diploma krijgen. Het leuk vinden om eens naar een dierentuin te gaan met ons. Of het niet erg vinden als ze een bordspel van ons verliezen. Is dat nu zo veel gevraagd van jullie?

Geloof me ik snap dat mijn ouders het beste voor me willen maar dit helpt niet die ruzies maken me echt verdrietig die verborgen traan ziet niemand alleen de mensen die het hier lezen die ruzies zijn voor alle ouders woah! Stop met ruzie maken okey

Doordat jullie zo doen denken kinderen aan zelfmoord ik heb er ook ooit aan gedacht en dat hoort niet op deze leeftijd !!! DUS STOP GEWOON MET RUZIE MAKEN JULLIE KINDEREN GAAN ER KAPOT aan