Ik woon bij me moeder en ga om de 2 weken naar me vader. Ik vind het lastig om naar me vader te gaan omdat ik me niet begrepen voel. Ik wil er nu een tijdje niet heen. Maar me vader doet moeilijk en reageert niet meer op mij mijn broertje en me moeder. We willen het ouderschapsplan veranderen maar mijn vader wil dat niet.

Mijn ouders hebben eerst afgesproken dat ik meer bij me vader was maar ik ben hier zo niet mee eens ! Ik durf het wel tegen mijn moeder te zeggen maar tegen mijn vader……. NEE MIJN MOND GAAT VOOR DAT ONDERWERP NIET OPEN ! Ik wil zo graag dat dit veranderd ! Heeft iemand tips?!?!

Af en toe komt er op school wel eens bij begrijpend lezen een verhaaltje over gescheiden ouders. Dan gaat de meester/juf gelijk ook vragen wie gescheiden ouders heeft ( hij weet het zelf al ). Maar elke keer als dat onderwerp voorbijkomt moet ik huilen in de klas. Ik voel me dan zo rot over en dan gaat alles in mijn hoofd rond wat er allemaal is gebeurd toen mijn ouders gingen scheiden. BEN IK DE ENIGE ?!?!??!?

Hallo ik ben olivia ll jaar mijn ouders gingen scheiden toen ik 10 was dus een jaar geleden ik vind het best moeilijk want ik ben in mijn verleden heftig gepest dus ging naar een andere school nu gaat het stukken beter met mij ik wilde er graag over praten met iemand ik was erg verlegen die tijd mijn broer en zus hebben een geestelijke/verstandelijke beperking dus met hun er over praten kon niet echt had vaak dagen dat ik me zo niet goed voelden .op school huilden ik op de wc eigenlijk best sneu door de scheiding werd dat ALLEMAAL erger😭 Mijn vader ging vreemd Nog wel moeite mee maar nu heb ik een buddy waar ik het over kan hebben Vraagje : zijn er nog meer mensen met een zus of broer met een beperking? En hoe ga jij daar mee om;(scheiding) doeg he groetjes Ollie

Ik heb een vraag. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan afgelopen jaar. Ik woon sinds mij bij mijn moeder, en koos bewust ervoor om niet bij mijn vader te wonen. Nu mis ik mijn oude thuis en wil eigenlijk soms ook bij mijn vader wonen. Ik weet niet hoe ik het tegen mijn ouders moet zeggen. Ik ben bang dat ik er een teleurstel

Hoi. Ik zie mijn vader bijna niet meer (hier kies ik zelf voor.) dat vind ik moeilijk, want dan denk ik, dat hij denkt dat ik hem niet meer wil zien en dat wil ik niet denken. Heeft iemand tips?

Mijn ouders zijn net 2 dagen uit elkaar. Het is geen vechtscheiding ofzo, ze wilden gewoon geen leven meer samen. Vanaf jonge leeftijd had ik dit verwacht, maar omdat het zo lang niet gebeurde (en m’n ouders eraan werkte samen), waande ik het ondertussen onmogelijk. Dit was dus ineens heel random. Het principe zelf vind ik moeilijk te vatten. Wat daarbij niet echt helpt is dat ze precies zo doen zoals ze eerst ook deden. M’n vader zou ergens anders gaan slapen, maar daar komt ook niks van. Ze leven gw als eerst. Dat is heel verwarrend. Ons gezin is fundamenteel veranderd, terwijl alles hetzelfde lijkt. Ik neem aan dat het bij anderen ook weleens zo gebeurt: dat de verandering pas later komt. M’n vraag is: hoe moet je het scheiden verwerken als het helemaal niet tastbaar is?

mijn ouders laten me meer bij mijn mama en ik zie mijn oma en opa meer en ik zie mijn andren oma en opa zie ik ze veel minder hoe kan ik daar beter me omgan

Ik heb geen idee hoe ik dit goed kan uitleggen. Mijn moeder drinkt elkedag een wijntje. Dat weet ik al sinds dat ik klein ben. Zo ben ik opgegroeid, maar tegenwoordig drinkt ze veel en veel meer. Het is uit de hand gelopen. Toen mijn vader was opgenomen in het ziekenhuis voor een hart operatie nam mijn moeder de zorg van mij over. Want mijn vader kon dat niet meer toen. En mijn moeder die zei soms dat ik niet naar mijn vader mocht. En toch ben ik gegaan want ze kan me daarin niet tegenhouden. En er is constant ruzie thuis omdat me moeder zoveel drinkt en het niet onder controle heeft. Ze stuurt me hele lange appjes met dat ik niet meer thuis hoef te komen, maar de volgende dag weet ze er niks meer van. Puur omdat ze zwaar bezopen was. Het loopt uit de hand en ik weet echt niet meer wat ik ermee moet doen. Heeft iemand tips? Of wat ik kan doen want het sloopt je mentaal echt heel erg.

De nieuwe partner van mijn moeder heeft mij een Whatsappje gestuurd om te laten weten dat hij graag met mijn moeder zou willen trouwen, en hij is benieuwd naar mijn mening. Ze kennen elkaar echter niet eens een jaar en voor mijn gevoel doet hij 0 moeite om mij te leren kennen. Op mijn verjaardag zat hij bijvoorbeeld alleen maar op Instagram stomme filmpjes te kijken in plaats van praten met belangrijke mensen in mijn familie. Ook vind ik het belachelijk dat hij dit laat weten via een appje. Verder vind ik hem over het algemeen gewoon meh. Volgens mijn moeder staat hij heel dicht bij zijn gevoelens, maar dan zou je je moeten kunnen inleven in mij en mij niet een appje sturen over een aanzoek. Ik heb hier nogal veel verdriet van. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen met de hele situatie.