mijn ouders zijn nu bijna 4 jaar gescheiden en hebben in het begin afspraken gemaakt over hoe alles gebeurt. nu houd mijn vader zich niet aan de afspraken en vat alles op alsof wij niet blij zijn bij hem. ik ben er ook achter gekomen dat ze niet samen in een ruimte kunnen zijn en dat doet mij heel veel pijn. als ze samen in een ruimte zijn dan wordt mijn vader heel boos en loopt soms zelfs weg. mijn moeder wil heel graag dat ze gewoon vrienden zijn, een oplossing zoeken we al 3 jaar. maar helaas moet een oplossing van 2 kanten komen en wil hij niet meewerken. als we bij hem zijn dan is alles strenger en hij overlegt niet en we mogen niet ons 'ding'doen (zoals sporten of feestjes) dus is de overgang heftig en zijn we de eerste 3 uur bij mijn moeder chagrijnig. ook moet ik mijn hart altijd bij haar luchten en kan ik dat niet bij mijn vader en zit zij met een machteloos gevoel. zij is een goede praatpaal maar kan niet veel advies geven of zich inbeelden hoe ik mij voel dus, heeft iemand tips hoe ik hier mee om wil gaan (je eigen verhaal helpt ook dan weet ik dat ik niet alleen in deze situatie zit).

He. Mijn vader is weggegaan toen ik 12 was bij mijn moeder. Sindsdien heeft hij een nieuwe vrouw. Ze zijn uit elkaar gegaan omdat mijn vader haar al als vriendin had. Een jaar later zijn ze getrouwd. Ik vind het moeilijk om mee om te gaan. Ik neem het haar kwalijk dat ze ons gezin kapot gemaakt heeft maar ik zie ook dat mijn vader gelukkig met haar is, ook al heb ik nooit gezien dat hij dat bij mijn moeder niet was. De band met mijn vader is heel slecht. Ik kan niets aan hem zeggen en hij snapt mij totaal niet. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat mijn zusje het lievelingetje was maar nu met die vrouw is het helemaal verrot. Het meest irritant aan haar vind ik nog wel dat ze me altijd beschuldigd van van alles. Heeft er iemand tips hoe hier mee om te gaan?

Hoooi! Ik wil graag weten hoe het bij jullie zit. Ik ben namelijk 1 keer in de 2 weken bij mijn vader en zijn vrouw.. Nu mag ik daar veel meer; altijd iets lekkers pakken en uitgaan zolang als ik wil. Maar tegelijkertijd heeft hij wel minder aandacht voor me. We doen nooit iets leuks samen, altijd is zijn vrouw erbij. En als ze dan in het weekend moet werken dan doet mijn vader gewoon niks.. Of wielrennen kijken.. Hoe zit dat bij jullie en vinden jullie het juist fijn of niet?

Ik vind het erg lastig dat mijn ouders uit elkaar zijn. Ik weet ook niet hoe ik er mee om moet gaan. Hoe ik het een plek moet geven. Weten jullie misschien iets?

Dit weekend ga ik weer naar mijn moeder. Ik zie er tegenop. Mijn ouders praten niet met elkaar. We spreken af dat mijn vader ons, mijn broer en ik, halverwege brengt en mijn moeder haalt ons op een paarkeerplaats op. Zo ongemakkelijk, elke keer. Zo stom dat ze niet met elkaar praten. Waarom kunnen ze dat niet doen voor ons. Het zou voor ons zo veel gemakkelijker zijn. Wij moeten alles regelen. "Zeg maar tegen je moeder" of andersom. Het zijn twee volwassenen mensen maar dat is eigenlijk niet zo. Twee kleuters lijken het wel en dan zeggen ze op de kleuterschool dat je als je ruzie hebt, het meteen goed moet maken. Waarom ouders niet? Ik heb er geen zin in om van de ene naar de andere auto te lopen. Het went gewoon niet. Heeft iemand oplossingen want dit wil ik echt niet meer!

Zoals elk jaar is de vakantie opgedeeld onder mijn ouders, de ene de eerste 3 weken en de ander de laaste 3. Alleen nu wil mijn vader opeens wisselen van weken. Mijn moeder vind het goed en zei dat die even moest bellen, me vader is alleen te beroerd om haar te bellen om erover te praten. Wat ik ook zeg hij wilt haar niet bellen. Hij wil gewoon niet met haar praten erover.. iemand een idee hoe ik kan helpen of oplossen? Groetjes, een voetballend meisje

Mijn vader wil weg bij mijn moeder maar hij weet het nog niet zeker. Hij heeft het ook nog niet aan me moeder vertelt. Ik wil niet niet dat ze uit elkaar gaan. Maar ik weet niet zo goed hoe ik dat duidelijk moet zeggen.

Ik ben 20 jaar en mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was, maar toch heb ik er nu nog net zoveel last van als in het begin. Ik was buiten aan het spelen en ik voelde mij heel vrolijk, tot dat mijn moeder mij en mijn broers met betraande ogen naar binnen riep. Ik voelde iets heel vreemds en ik wist wat mijn moeder wou gaan vertellen, en dat terwijl ik daarvoor nooit iets in de gaten had. En opeens zei mijn moeder uit het niets, papa gaat weg. Wat ik toen voelde was nog vreemder. Het leek alsof iemand mij wegtrok uit die situatie. Ik kon iedereen wel zien en horen maar het leek alsof er een wand voor zat en ik alleen naar die situatie keek en het niet zelf meemaakte. Ik zag mijn broertje huilen, en ik hoorde mijn broer schreeuwen tegen mijn pa. Opeens gebaarde mijn moeder dat ik bij haar moest komen zitten en toen kwam de klap. Ik was weer 'terug' in de werkelijkheid en besefte toen pas wat er gebeurde. Mijn vader ging zoals gezegt weg en daarna is er heel veel gebeurd. Ik voelde me diep ongelukkig en niemand had het in de gaten. Mijn moeder verwaarloosde mij en schold me uit. Ik kreeg de taak op me om het hele huishouden te doen. Mijn ouders hadden constant ruzie ook al zagen ze elkaar nooit meer. Ze scholden elkaar uit via mij. Ik voelde me alsof ik uit elkaar gestrokken werd. Alsof ik moest kiezen tussen mijn vader en mijn moeder. En wat ik ook koos, het zou altijd het verkeerde zijn, want ik zou altijd 1 van de 2 pijn doen. En wat moet je kiezen als kind zijnde, als je moet beslissen of je, je vader of moeder pijn gaat doen? Ik wist het niet. Zo ging het jaren door en er gebeurde steeds vervelendere dingen. En toen ik 14 was, ben ik weggelopen bij mijn moeder en heb ik het contact met haar verbroken. Ik ging bij mijn pa wonen. Maar ik bleef diep gekwest en ongelukkig. En werd steeds erger en ik was mezelf kwijt geraakt. Het energieke meisje wat ik was voor de scheiding was ik allang niet meer en ik had niet een muurtje om me heen met wat stenen maar ik had een muur om me heen van bewapend beton. Niemand kon meer bij me binnen komen en niets van wat ik deed was nog spontaan en oprecht want ik had alles al 20 keer overdacht in mijn hoofd. Ik pastte me tot aan het ziekelijke toe aan en ik had/ heb enorme verlatingsangst ontwikkelt. En als klapper op de vuurpijl begon ik mezelf pijn te doen. 3 januari van dit jaar ben ik opgenomen in een kliniek voor jongeren. Ik heb daar 11 maanden intensieve therapie gehad en vorige week ben ik ontslagen omdat ze me daar niet verder konden helpen. Nu nog steeds voel ik mij hetzelfde als hoe ik mij voelde toen ik 9 jaar was. In januari begint mijn volgende therapie. Kort om, de scheiding van mijn ouders heeft ook mijn leven helemaal op z'n kop gezet en ik draag er nu nog steeds de wonden van. Ik hoop ooit dat die wonden zullen veranderen in littekens en dat ze stoppen met pijn doen. Dat ik ermee om kan gaan, en kan accepteren dat ik nooit meer mijn gezinnetje van vroeger terug krijg. Ook al is dat het enige wat ik wil. Mijn warme gezinnetje van vroeger terug krijgen en me weer gelukkig voelen zoals ik dat ooit was (al kan ik me niet meer herinneren hoe dat voelt)

ik ben benieuwd hoe jullie het vinden dat jullie ouders gaan scheiden/gescheiden zijn, mijn ouders gaan ook scheiden en ik vind het erg lastig. Daarom hoor ik graag hoe jullie het vinden. Groetjes

Ik vraag me af, wie zich nog meer schuldig voelt omdat je ouders gescheiden zijn? Ik had dit namelijk wel, na de scheiding van mijn ouders. Ik had het gevoel dat het door mij kwam. Ik weet inmiddels dat dit niet zo is, maar ik dacht het wel. Zijn er meer die er zo over denken/dachten? Zou je dit in een reactie op dit bericht kunnen vertellen?