Ik heb nooit ruzie met mijn vader. Met mijn moeder heb ik altijd ruzie! Iemand tips?

Heyhey, mijn ouders gaan scheiden.. Ze hebben geen ruzie maar het is toch erg raar.. Mijn moeder is nu naar een nieuw huisje aan het zoeken en het lijkt me erg vreemd om opeens maar met z'n drieen te zijn in plaats van met z'n vieren :( Ik hoop dat iemand anders ook in deze situatie zit want eigenlijk heb ik op school ook niet echt kinderen waarvan hun ouders gescheiden zijn.. Doeidoei

mijn naam is Veerle en mijn ouders zijn deze zomervakantie 1 jaar gescheiden. eigenlijk was hun hele relatie net zoals een rotte appel. Mijn vader waardeerde mijn moeder werk niet en mijn moeder moest een huismoeder worden terwijl ze nog een prachtige toekomst voor zich had. Mijn ouders waren in totaal al 15 jaar getrouwd maar het was al veel eerder foute boel. Toen ik klein was rende ik bijna iedere avond stampend van de trap af omdat ik niet kon slapen door al hun geschreeuw. Daarna durfde ze de rest van de avond hun mond niet meer open te trekken naar elkaar. Toen mijn vader anderhalf jaar geleden uit huis ging om te kijken of afstand beter werkte wist ik het zeker. Mijn vader ging op datingsites en ontmoette al gauw een Portugese vrouw. Het heeft maanden geduurd voor hij ons dat vertelde maar ik wist het stiekem al. Ik had al een aantal maanden daarmee rond gelopen zonder dat iemand ervan wist. En toen gingen mijn ouder echt scheiden, het zat er aan te komen en ik leek er geen problemen mee te hebben totdat ze mij als postbode gingen gebruiken om lelijke berichten aan elkaar door te geven. Ik wist mijn vader en moeders kant en als 14 jarig meisje is je jeugd dan voorbij. Ik ben een tijd naar een psycholoog geweest omdat mijn schoolresultaten steeds meer achteruit gingen, wat niet werkte want ik leek oké. Na nog veel meer gedoe heb ik het besluit genomen om in mijn eentje voor 6 maanden naar Amerika te gaan. Zonder ouders, helemaal alleen. Ik zat daar wel met vrienden van mijn moeder en we praatten er bijna nooit over wat ik fijn vond. Ik ben nu weer thuis omdat er ook gedoe was in Amerika en ik niet langer kon blijven. Ik zit nu weer thuis, vaker bij mijn moeder dan mijn vader en het gaat prima met mij. Nog steeds niet echt met mijn ouders, maar als ik 1 ding heb geleerd is dat wel dat je nooit verantwoordelijk moet voelen voor wat je ouders je aan doen, want dat laat zijn littekens namelijk wel achter en het heeft enorme impact.

Hallo iedereen op Villa Pinedo, Dit jaar is voor mij een jaar van veel veranderingen. Ik ben aangenomen op de opleiding waar ik graag heen wilde, ben daarvoor naar de grote stad verhuisd en daarmee het kleine dorp achter me gelaten. Vol goede moed om daar als jong volwassene een nieuw leven op te bouwen. Klinkt goed toch?? het wordt helaas minder leuk als er allemaal nare dingen voorbij komen. De beste vriendin van je zusje wordt vermoord, oma overlijdt bijna (gelukkig goed afgelopen!!) en om het rijtje compleet te maken, gaan nu mijn ouders uit elkaar. Niet een fijn uitgangspunt om een nieuwe frisse start te maken. Dat m'n vader bij mijn moeder weg wilde kwam als een complete verassing. Ik dacht dat we het perfecte gezin waren. Het was mijn trots dat we zo'n goede band met elkaar hadden. De klap kwam daarom hard aan toen hij vertelde dat hij eigenlijk al jaren niet meer van mijn moeder houdt. Ook mijn moeder was een en al onbegrip en is nog steeds bezig met zinloze strategien om hem terug te winnen. Zoals ik hier meer lees was ik de dochter die als praatpaal fungeerde. Dingen die ik niet wilde horen kwamen toch binnen. Avonden zat ze huilend naast me op de bank. Als ik een weekeind thuis was, kwam ik half depressief weer terug in de stad waar ik studeer en kostte het me weer een hele dag om om te schakelen. Moest ik weer naar huis om een of andere reden kon ik me daar al dagen van tevoren misselijk over voelen. Ik kreeg het advies om me meer op mijn eigen leven te richten en vertelde mijn moeder dat ik meer in de stad zou blijven. Haar teleurstelling maakt me erg verdrietig elke keer als ik haar spreek aan de telefoon. Ik voel me ontzettend alleen als ik zonder mensen om me heen op mijn kamertje zit. Ik ben het gevoel van 'thuis' even helemaal kwijt en dat voelt ontzettend naar. Mijn schoolprestaties helpt het ook niet echt voorruit. Ik volg een kunstopleiding en daar kan het er behoorlijk persoonlijk aan toe gaan. En op dit moment heb ik geen zin om daar persoonlijk zitten te zijn. Ik vindt het moeilijk om te communiceren dat het slecht met me gaat want wil absoluut niet in een slachtofferrol schieten. Maar heb het gevoel dat ik uit elkaar getrokken wordt vanbinnen. Op het moment dat je op eigen benen moet leren staan wordt je hele fundament onder je voeten weggetrokken waar je op terug kon vallen. Dat doet heel veel pijn en maakt me onzeker. Heeft er iemand dezelfde ervaring of tips om weer wat sterker te worden? Groetjes,

Hallo, Mijn ouders zijn 5 jaar geleden gescheiden (Volgens mij door mijn overleden broertje een paar jaar terug, wat nogal impact heeft gemaakt..) , mijn andere broertje was toen 2 jaar, mijn moeder depressief met enorm veel pijn en een huis om te verbouwen. doordeweeks ben ik bij mijn moeder vanwege school en elk weekend ben ik bij mijn vader. Bij mijn vader mogen we eigenlijk alles, hij voedt ons dus niet op. omdat mijn moeder ziek was destijds heb ik zowat mijn eigen broertje moeten opvoeden, mama lag destijds 24/7 in bed. na een paar jaar is mijn moeder er 'bovenop'gekomen. ze heeft nu een baan en financieel gaat het nu ook weer makkelijker. maar ze is noch steeds niet vrolijk. ze wordt boos als ik ook maar een lepel verkeerd weg leg. ik kook 2/3 in de week, breng en haal mijn broertje 1 soms 2 keer in de week naar/van school en verzorg alle dieren. ik heb zelf al een aantal jaar (ongeveer 3) last van enorme hoofdpijn en moe. destijds niks mee gedaan. veel ziekteverzuim, niveau's omlaag met school. na heel veel dokters die niks konden vinden gaan we (kennis & ik, mama waarschijnlijk niet door ruzie) naar de neuroloog. nu het vakantie is zitten we de hele tijd op elkaars lip. ik weet niet wat ik daaraan kan doen, vanavond ga ik naar mijn vader voor de rest van de vakantie. mijn moeder roept ook vaak dat ze helemaal alleen is en pijn heeft. maar dat zegt ze meerdere keren per dag. dan wordt ze kwaad omdat we niet 'reageren'. moet ik dan de hele tijd achter haar aan lopen ofzo? ik zeg het al lang niet meer als ik hoofdpijn heb, ik ga gewoon naar bed. wat verwacht ze dat ik doe, medeleven tonen ofzo? na al die jaren? Heel verhaal geworden, bedankt voor het lezen. ik weet gewoon niet wat ik hieraan kan doen. al meerdere malen moesten we 'oprotten' naar onze vader, zodat ze van ons af was, nou vanavond gaan we gelukkig weg.

hoi allemaal ik zal proberen het kort te houden, maar het is best moeilijk om het kort te houden. ik zit echt met een probleem want bij mijn vader wordt mijn moeder de hele tijd zwart gemaakt en allemaal dingen die ik helemaal niet wil weten, en hij probeert ons zo tegen onze moeder op te zette! (ik heb ook nog 2 broertjes) en bij mijn broertjes lukt dat maar niet bij mij, en dat is heel vervelend want ik ben bang dat ze bij mijn vader gaan wonen, en ik ga waarschijnlijk bij mijn moeder wonen. en ze gaan dan helemaal in ede wonen en dat wil ik niet. en verder vond ik eerst mijn moeders nieuwe vriend een creep want hij was klein en een beetje rood en hij moest altijd om zijn eigen grapjes lachen. ik was bang dat hij opeens midden in de kamer stond en dan aan me ging zitten. maar nu gaat het een stuk beter alleen heb ik nog steeds dat eerste probleem en ik weet niet wat ik moet doen want als ik het zeg wordt hij boos of hij gaat zeggen dat ie het maar moeilijk heeft en dan denk ik van ik heb het ook moeilijk want ik ben hier de dupe van. ik steek tegen het scheiden en dat soort dingen mijn middelvinger op!!!!!!!!!!!!!!!

hey iedereen, Ik zal proberen mijn verhaal kort op te schrijven maar ik kan niks beloven. mijn vader is ,toen ik 7 was, een aantal keren vreemd gegaan. ik ben nu inmiddels al 12 jaar oud en mijn ouders zitten nu midden in een scheiding. door wat mijn vader heeft gedaan haat mijn moeder mijn vader ineens. in al deze spanning van 5 jaar ben ik opgegroeid naast dat had ik ook nog een zus met een ernstige hartafwijking waar alle aandacht naar toe ging, en anders was het wel naar mijn 2 broers. ik begrijp dit alles ergens ook wel. maar mijn probleem is dat mijn moeder en mijn vader steeds achter alles iets zoeken. een voorbeeld : ik kreeg laatst een brief van \'de rechtspraak\' over het kinderverhoor. die werd (net als alles) gewoon bij mij thuis bezorgd. maar op de dag dat het bezorgd werd, stond ik net op het punt om naar mijn vader te gaan. {mijn vader woont 90 km van mij vandaan, maar ik wil hem wel blijven zien dus ga ik een keer in de 2 weken een weekendje naar hem toe. hij woont nog niet op zichzelf ergens maar bij mijn (nog niet officiële) stiefmoeder(het klinkt misschien gemeen maar ze is echt heel lief).} maar ik wilde op schieten omdat we eerst nog een uur in de auto moesten zitten voordat we thuis aankwamen (bij hem thuis dus) en ik wil er altijd zo snel mogelijk zijn.dus nam ik de brief mee en zou ik hem in de auto lezen, maar ik ben wagenziek dus.. ik was weer heel slim enzo..... ;) dus ik las hem bij mijn vader thuis. er stond in dat ik naar het kinderverhoor mocht komen( bij de rechtbank) en zelf mocht kiezen met wie van mijn ouders ik zou komen. omdat ik mijn vader al zo weinig zag wilde ik met mijn vader gaan. toen ik op zondag aan het eind van het weekend weer thuis kwam gaf ik de brief aan mijn moeder en ze werd meteen woest. omdat ik naar de rechtbank ging, met mijn vader. ik snapte niet waarom. maar ze stormde naar buiten en begon mijn vader volop uit te schelden. ik en mijn broer, die hier gewoon bij stonden, probeerden ze nog te stoppen maar ja.. als kind werd ik toch niet serieus genomen. mijn broer wel een beetje maar die is dan ook al 20. mijn andere broer is 19 en mijn zus 18, ik weet niet of het interessant is om te weten, maar ik voelde me dus nooit echt HEEL serieus genomen zeg maar.. ik was ,nadat dit voorbij was en mijn vader was weggereden en mijn moeder half huilend binnen stond, echter de enigste die even zei tegen mijn moeder hoe het zat. \"Ik ben het zat, jullie zijn godverdomme 28 jaar getrouwd geweest.. ik weet dat papa fouten heeft gemaakt die groter zijn dan die van jouw, en het is ook heel stom en raar dat dit na een klap allemaal voorbij is. maar jullie kunnen door die ene fout, nu niet eens meer normaal met elkaar praten, in een kamer zijn,elkaar in de ogen kijken of een gesprek voeren zonder elkaar uit te schelden. ik weet dat het allemaal moeilijk is, maar dat is het voor iedereen. ook voor mij. jullie zouden mij het goede voorbeeld moeten geven, maar in plaats van dat gedragen jullie je als een stel kleine kinderen. elkaar een beetje lopen uitschelden voor de deur terwijl iedereen mee kan luisteren. sorry dat ik zeg, maar iemand moest dit zeggen. sorry hoor, maar als je na 28 jaar huwelijk al die problemen hebt kunnen doorstaan, en ik weet dat je dit probleem niet zomaar \'oplost\', dan zou je toch op zich kunnen proberen om goed om te gaan met dit gedoe. en je hebt 4 kinderen dus je zou uiteindelijk toch moeten gaan proberen normaal met elkaar te communiceren.\" nadat ik dit gezegd had was ik huilend naar boven gerend, bang wachtend op de reactie van mijn moeder, omdat wat ik had gezegd toch wel een beetje grof was. na een tijdje stormde ze mijn kamer binnen met de brief in haar handen \"waarom ga je naar die rechtbank met je vader en niet met mij?!?!?\" zei ze overstuur, ze had nog niet echt de tijd gelezen om de brief helemaal te lezen. \'ga weg mam ik wil alleen zijn\' had ik gezegd.( misschien leek het ook wel op schreeuwen denk ik nu achteraf) \"NEE ik ga pas weg als je me alles hebt uitgelegd!\" is wat ze zei. ik hield nog steeds vol dat ze weg moest gaan. toen kwamen de woorden die alles verklaarden.. \"jij spant zeker samen met je vader tegen mij?!?! JA dat is het! ik mag het daarom niet weten hè?!\" ik zei nog een laatste keer.. ga weg. uiteindelijk gooide ze de brief op mijn bed, liep mijn kamer uit en even later hoorde ik haar, terwijl ik zelf toevallig bezig was met het zelfde, huilend op haar bed liggen. geen idee hoe je iemand kan horen liggen.. maar toch, het was wel zo. dit was mijn \'voorbeeld\' van een van de vele gebeurtenissen waarin mijn moeder iets achter mijn vader zocht, of anders om. mijn moeder en vader hebben inmiddels wel al sorry gezegd enzo, maar dan nog ben ik boos. boos op de scheiding, op hun gedrag en op... alles. mijn moeder zegt dat een scheiding in je familie iets is als een rouwproces. en dat boos zijn een van de gevoelens is die je hoort te voelen. ik weet het zo net nog niet. zou iemand alsjeblieft willen reageren op dit \"korte\" verhaal. en me wat uitleg geven om je ouders te begrijpen. OO en dit is mijn tip voor de ouders : zorg alsjeblieft dat, ook al haat je elkaar, de ruzie moeten niet te horen of zien zijn door je kinderen of andere mensen. (een psycholoog natuurlijk wel) groetjes, anoniempje.

zijn er ook jongeren van zo boven de 18 van wie de ouders toen pas gingen scheiden zo ja hoe ging je daar toen mee om? ben zelf 25 en mijn ouders gaan nu scheiden.

Hallo villa pinedo Ik las het nos nieuws en zag een stukje over villa pinedo en ik vind dat ik mijn verhaal hier ook wel tussen kan zetten: Mijn ouders zijn ook gescheiden, 1x in de 2 weken ga ik naar mijn vader. Als ik daar ben is het meteen een andere wereld, ik geef om beide evenveel maar dat lijkt niemand te beseffen. Als ik erover praat vind mijn moeder altijd mn vader de slechterik en mn vader altijd mn moeder, je zou dan zeggen je hebt toch vrienden maar mijn ouders wonen niet echt dicht bij elkaar en mijn vrienden kiezen meestal voor de gene die zij kennen. Bij mijn moeder zijn de gesprekken altijd heel intelligemt en bij mijn vader die vind kattekwaad niet heel erg. Ik vind dit zo vreemd klinken net alsof ik een hulpeloos geval ben misschien is het goed om erover te praten maar zo voelt het niet het voelt altijd alsof ik een kant moet kiezen en het is ook zo raar ik ben half en half en die twee helfde mogen elkaar niet eens hoe kan ik dan ooit weten wat ik moet doen??? Het maakt ook niet zoveel uit ik vind het ookal is het al 10 jaar geleden nog steeds raar dat mijn ouders zijn gescheiden. X I

ik ben 10 jaar en ze zijn een half jaar geleden gescheiden. natuurlijk vond ik dat super stom want ik hoorde alle ruzie ook als ik in bed lag hoorde ik ze schreeuwen tegen elkaar. dan liep ik naar mijn broers kamer en mocht altijd even bij hem zitten. dat vond ik wel fijn. op een gevenement kwam ik terug van school en zag ik mijn moeder weg rijden en ik vroeg aan mijn vader wat er was gebeurt hij zei omdat mama hem zo vaak had uitgescholden (wat ook zo was) dat hij had gezegd : hat is hier geen hotel je gaat weg of je blijft zo lang je HIER maar vriendelijk doet!!!! ook tegen over de kinderen begrepen?!?!?!? dat had mijn moeder verkeerd opgevat en toen ging ze weg. ik had op mijn verjaardagen telefoon gekregen en drie dagen later kreeg ik een bericht van mama en die schreef : heey schat hoe gaat het met je ik ben nu in zeist en ik nou ja heb een nieuwe vriend ik weet zeker dat je hem aardig vind en ik ken nu al een langere tijd kom morgen met je broer naar je opa en oma (die ook in zeist wonen) oke love you!!! en zo is het begonnen na een tijdje kregen we co-ouderschap en toen was ik maandag en dinsdag bij mijn vader woensdag bij mijn moeder donderdag ook en vrijdag weer bij mijn vader zaterdag wisselde het af en zondag bij mijn moeder. dat vond ik super irritand en gelukkig is het nu week om week en komt mijn moeder weer in maarn woonde waar mijn vader woonde en mijn geboorteplaats is :)