Hiii. Mijn ouders zijn nu anderhalf haar gescheiden en ik kan er ondertussen wel goed mee omgaan. Na de scheiding toen we allemaal apart woonde ging het veel beter met Mijn vader. Ik ga maar een keer per week naar hem toe omdat ik 2 dagen mentaal echt niet aankan, ook de dag Nadat ik bij hem ben geweest moet ik even bijkomen. Dat komt merendeels door hoe erg hij is veranderd na de scheiding. Voor de scheiding was Mijn vader heel erg aggresief tegen over Mijn zus en mij. Mijn zus heeft voor Mijn geboorte al veel meer met hem meegemaakt waardoor zij ook veel banger voor hem was als hij boos werd op ons. Mijn zus heeft dan ook een andere vader dan ik. Mijn vader heeft mij en Mijn zus veel aangedaan maar geen fysieke verwondingen. Hij was een keer zo boos op Mijn zus dat hij een saus fles naar haar hoofd gooide die haar bijna raakte ze is toen zo snel mogelijk naar me opa en oma gevlucht en is daar blijven slapen ik was toen nog te jong om te snappen wat er nou eigenlijk gebeurde, toen ik ongeveer 4 was begon hij ook dit soort hefitige dingen tegen mij te doen ik was altijd zo bang als hij dat deed ik vluchtte dan altijd naar me kamer. Deze dingen deed hij dan ook altijd als Mijn moeder niet thuis was ik woon nu gelukkig ook met Mijn moeder. Ik zit hier ook jaren bij psychologen door hem en ik ben ook echt deppresief hierdoor. Maar ik weet echt wat ik hier mee moet als iemand dit snapt of iets gelijks heeft meegemaakt geef me tips

Sinds mijn stiefmoeder hier is komen wonen 6 jaar geleden, heeft ze mijn hele persoonlijkheid proberen te veranderen, ze geven mij het gevoel alsof ik waardeloos ben en ik kan mezelf niet goed uiten, want mijn stiefmoeder en vader weten het “toch altijd beter”. Ik durf dus niet voor mezelf op te komen, wat moet ik doen?? Help??

Heyy heyy Mijn ouders zijn deze zomer gescheiden half jaartje dus al. In het begin lukte het wel allemaal maar nu.. ik heb geen eigen plek terwijl mijn ouders zeggen van wel. Ik kan niet meer elke week verhuizen het doet te veel pijn elke keer huilen en nogmaals huilen en dan voel ik mij zo zwak want ‘ huilen is voor baby’s’ Ik geraak er zo overstuur van van elke week verhuizen de ene ouder missen. Het liefste wil ik altijd bij mama blijven wonen maar dat gaaat jammer genoeg niet omdat ze geen ruzie hebben zeggen ze. Als ik met mama over praat hakkelt ze metteen af. Deze situatie voor mij is gewoon niet meer haalbaar en mijn ouders doen er niks aan als ik het vertel..

Hoi, ik ben 16, mijn ouders zijn gescheiden en ik heb een broertje van 10, met wie ik samen bij mijn moeder woon. Om het weekend gaan we naar onze vader. Ik heb de laatste tijd heel erg gemerkt dat ik het daar totaal niet fijn vind en dat het veel beter is voor mijn mentale gezondheid om voor nu even niet naar mijn vader te gaan. Maar mijn broertje mag dat nog niet zelf kiezen, en die moet gaan. Ik wil mijn broertje niet alleen laten, want we zijn heel close, maar ik merk ook dat ik het echt niet aankan om naar mijn vader te gaan, eigenlijk. Ik ben bang om mijn broertje te verliezen omdat hij veel vaker naar mijn vader gaat en het daar opzich leuk heeft, zegt hij. Ik ben ook bang dat onze band minder sterk wordt omdat we veel vaker apart zijn van elkaar. Ik wil hem ook niet in de steek laten, maar dat doe ik nu een soort van wel, wanneer ik kies om hem alleen naar onze vader te laten gaan en dat schuldgevoel is niet fijn, natuurlijk. Daarbij komt oud en nieuw eraan, en ik wil dan absoluut niet naar mijn vader toegaan, maar mijn broertje moet. We hebben dat nog nooit apart gevierd en dat wil ik graag zo houden, dus wat moet ik doen? Groetjes, N

Ik durf niet te vertellen dat ik niet naar mij vader toe wil, hoe moet ik dit doen?

Help ik weet het echt niet meer!!!!!! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik iets van 4 was ze hadden veel ruzie met elkaar daarom zijn ze gescheiden. Ze praten vaak slecht over elkaar en dat voelt echt rot. Ik heb vaak ruzie met mijn vader en dan kan het nog wel is flink uit de hand lopen, maar uiteindelijk maken we het wel altijd weer goed. Ik hou wel soms blauwe plekken of schrammen over van de ruzies. Mijn moeder en ik zijn ook samen naar de politie gegaan om aangifte te doen ik vond het zelf wel oké, maar ik wil ook niet weg bij mijn vader, want ik hou wel van hem!! En zo zit mijn hoofd ook echt heel erg vol van alle gedachtes zoals: ● welk verhaal moet ik geloven die van mijn vader of van mijn moeder? ● waarom besta ik eigenlijk als ik niet weet wrm en als mijn ouders de hele tijd ruzie hebben om mij ●Stel ik moet kiezen sttaks als ik voor de rechter sta wie moet ik dan kiezen om aan welke kant te staan mijn vader of moeder? Typ alsjeblieft iets terug als je dit gelezen hebt met tips of je eigen verhaal dat helpt mij denken dat ik er niet alleen voor sta en dat ik niet de enige ben met een moeilijke situatie. Groetjes Selina

hii♡ Mijn ouders zijn vorig jaar gescheiden. Ik heb het gevoel alsof ik nergens thuis hoor, mijn mama gaat helemaal op in haar vriendje ik heb echt het gevoel dMijn vriendinnen en ik groeien uit elkaar. Ik ben gwn moe van leven ma ik wil ni dood En er is 1 vriendin die alles begrijpt door gwn naar mij te kijken

Rechter doet geen uitspraak over mishandeling Hoi, vandaag heb ik gesprek gehad met de rechter en heeft de hoorzitting plaats gevonden. Mijn ouders zijn aan het scheiden en mijn moeder en ik zijn slachtoffer van huiselijk geweld en van geestelijke mishandeling. Ik heb alles verteld aan de rechter en opgeschreven. Ook heb ik bewijsmateriaal vanuit brieven meegenomen. De mishandeling door mijn vader is vandaag geen gespreksonderwerp geweest bij de hoorzitting. Ook wordt er niks gedaan via de kinderbescherming of veilig thuis om mijn broertje die nu elke woensdag t/m vrijdag bij mijn vader woont te beschermen. Er is wel gezegd dat mijn vader mijn wensen moet respecteren en dus geen contact mag zoeken met mij. Ik weet niet wat nu de beste manier van handelen is aangezien ik wel wil dat er rechtvaardigheid komt voor mijn moeder en mijzelf en dat mijn broertje wordt beschermd. Heeft iemand enig idee? Of iets soortgelijks meegemaakt? Ik ben al met de kjrw in gesprek hierover en wacht op een antwoord. Zelf dacht ik dat het inlichten van veilig thuis of de kinderbescherming een optie zou zijn maar weet niet of dit wel het beste is. Als iemand enige tips heeft zijn die super welkom!

Wat moet of kan ik doen als ik niet meer naar mijn vader wil gaan? Want ik wil niet meer. Maar ik durf het niet te zeggen omdat ik bang ben dat hij heel boos wordt

Ik heb na de scheiding van mijn ouders bijna 15 jaar geleden heel weinig contact met mijn vaders kant van de familie. Er waren veel dingen gebeurd en ik had niet veel behoefte aan contact. Nu had ik dat eindelijk verwerkt en wilde ik weer contact gaan zoeken maar ik wist nog niet precies hoe. Nu stuurde mijn vader een paar dagen geleden een bericht naar mijn broertje dat onze oma overleden is. Ik weet niet zo goed hoe ik me hierbij moet voelen omdat ik toen ik klein was hele goeie herinneringen met haar had maar ik haar nu niet echt meer ken omdat ik haar al meer dan 10 jaar niet gezien heb. Ook ben ik bang dat mijn moeder en ik niet naar de begrafenis mogen komen omdat mijn vader dat niet wil. Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet verwerken, heeft iemand misschien hetzelfde meegemaakt of misschien wat tips?