Hi there! Sinds een week of twee zit ik met enorme frustraties naar mijn vader toe. Misschien dat jullie mij hier advies in kunnen geven. Het is nogal complex, maar ik zal het proberen zo volledig mogelijk te beschrijven. Sinds de scheiding van mijn ouders (8 jaar geleden), ben ik mij ervan bewust geworden dat mijn vader ziek is. Ziek in zijn hoofd. Hij liegt en bedriegt, heeft elke week een nieuwe schuldeiser aan zijn deur, met politie en al. Verhuist van het ene huis naar het andere, illegaal, zodat hij zich niet in hoeft te schrijven en dus de deurwaarders niet aan zijn deur komen. Maar hij dus ook geen uitkering krijgt, en dus probeert bij familie en vrienden te lenen. (maar hij betaald niet terug, dus niemand wil hem meer wat lenen). Zijn huidige vriendin heeft hem wijsgemaakt (zonder onderzoeken en testen) dat hij autistisch is. Dus voor elke fout die mijn vader maakt is zijn antwoord: "Ja, dat komt door mijn autisme". Medio december zou mijn vader een huis huren. Hij had het huurcontract al getekend. Iedereen vroeg zich af hoe hij dat ging betalen, maar goed. We gaven hem een kans. Op de dag dat hij de borg zou moeten betalen, was meneer ineens van de aardbodem verdwenen. En aangezien hij in het verleden suïcidaal is geweest, hebben wij (zijn kinderen), aangifte van vermissing gedaan. Toen hij, een week na de officiële vermissing, ineens in zeer verwarde toestand weer voor de deur stond, vroegen we hem waarom hij dit deed. Zijn antwoord: "Ja, zoveel geld heb ik toch niet om dat huis te huren, dus wat moet ik anders dan weglopen?" Ondertussen is er nog veel meer gebeurt, maar dat is niet zodanig van belang om dit hier te schrijven, maar beslist wel meer en meer mijn keuze. Mijn vader is 46, maar gedraagt zich als kleuter. Tot overmaat van ramp heeft hij mijn opa en oma (zijn ouders), uitgescholden en hen verweten dat zij hem zo hebben gemaakt. Ik ben razend. Ik zit er aan te denken om zelfs het contact (tijdelijk) te verbreken met mijn vader. Maar, moet ik dat wel doen? Wat denken jullie, wat is het beste?

Ik ben een meisje van 18, eigenlijk een jonge vrouw. 12 jaar geleden zijn mijn ouders uit elkaar gegaan na een vechtscheiding. Ik kan me er bijna niks van herrineren doordat ik het zelf heb afgesloten. Tuurlijk het is beter. Maar het had anders gemogen. Nu heeft mijn vader al 8 jaar een vriendin. Maar dat gaat ook flut ! Ik heb het idee dat mijn vader niet eerlijk is over de reden waarom hij wil verhuizen ! Ik denk dat hij verliefd is... Help!

ik ken haar nog niet p.s. wat moet ik straks zeggen als ik haar zie. ik weet zeker dat ik haar in het begin niet aardig vindt.

Beste, Ik wil jullie het volgende vragen. Sinds oktober vorig jaar wonen mijn ouders gescheiden. Na een huwelijk van 23 jaar willen mijn ouders niet meer met elkaar verder, er zijn veel dingen gebeurd. Nu hebben zij al bijna acht maanden geen contact meer met elkaar, enkel nog over praktische zaken zoals financieren van bepaalde zaken. Contact hebben ze niet over hoe ze de toekomst zien. Ik wil deze cirkel doorbreken en dat er nu duidelijkheid komt, 2,5 jaar duurt dit al. Mijn vader heeft in 2011 gezegd dat hij niet meer gelukkig is met mijn moeder. Ik weet niet hoe ik dit oplos. Vrienden kunnen dit ook niet. Hebben het wel geprobeerd maar ouders houden alle hulp af, wellicht door onzekerheid Ik ben zelf 23 jaar dus voel me een uitzondering aangezien ik vrij 'oud' ben en voel maar hoop toch jullie advies te krijgen. Alvast bedankt

Hi allemaal, Per toeval kwam ik op dit forum terecht en wilde ik toch ook mijn verhaal vertellen. Ik woon nog thuis bij mijn vader met mijn 2 broers. Ik zie dat het veel vaker voorkomt dat de vader uit beeld verdwijnt in plaats van de moeder ( wat bij mij dus het geval is). Mijn ouders zijn nu sinds augustus 2013 uit elkaar. Ze gingen uit elkaar omdat mijn moeder jarenlang vreemd ging en dit nog steeds deed. Toen mijn vader hier achter kwam wilde hij nog vechten voor wat er van over was.. maar toch is ze vertrokken naar een andere man diezelfde dag. Ik heb haar daarna nooit meer gezien. Soms whatsappte ze mij dat ze me mistte en van me hield, en de dag daarna wilde ze me nooit meer zien en werd ze kotsmisselijk van mij. ( waarschijnlijk omdat ik heel erg veel op mijn vader lijk) Omdat ik het heel moeilijk had met de wisselende berichten van mijn moeder, heb ik haar geblokkeerd op whatsapp. Mijn moeder is heel egoistisch en denkt alleen maar aan haarzelf op dit moment. Ze eist enorm veel geld van mijn vader en gaat maar door en door hiermee. Ik vind het vreselijk dat het systeem hier in Nederland zo is ingesteld dat de persoon die het meeste verdiend de ander moet financieren tijdens en na de scheiding. Mijn moeder doet op dit moment helemaal niks en krijgt gewoon lekker geld binnen van mijn vader. Ook onderhoud mijn vader ons compleet want mijn moeder betaald helemaal niks voor ons maar eist wel een hoop geld. Het ergste vind ik vooral dat ik geen moeder meer heb en dat ik haar ook totaal niet meer herken. Ik denk dan aan mijn bevalling later of als ik ga trouwen.. waarschijnlijk zal mijn moeder daar niet bij zijn en dat maakt mij nog enorm verdrietig. Ik heb het op bepaalde dagen nog heel erg moeilijk mee. Dagelijks ben ik enorm down en heb ik nergens zin in, ik hoef ook maar even iets van haar te horen en ik ga weer huilen. Ze zegt namelijk van mij te houden maar doet hier helemaal niks voor om dit te laten merken. Merk ook dat de mensen om mij heen toch snel doorgaan met het leven en mij niet zo heel goed meer begrijpen als ik weer thuis wil blijven omdat ik geen zin heb iets te doen. Snap ook wel dat dit moeilijk te begrijpen is als je het niet zelf hebt meegemaakt. Iemand die zich hier in kan vinden ? . xxx

Mijn ouders zijn nu al drie jaar gescheiden en ik vind het helemaal niet leuk ik heb er ook heel erg veel moeiten mee gehad..... Mijn vader en moeder hebben allebei een nieuwe partner en dat vind ik helemaal niet leuk mijn vaders vriendin is heel erg vervelend ik vind me moeders vriend ook niet leuk ik kan er niets aan veranderen als ik weg ben of als ik bij papa ben denk ik de hele tijd aan mama en haar vriend dat vind ik niet fijn want dat wil ik niet.... hulp zou fijn zijn liefs Ollie

Beste Villa Pinedo, In februari vorig jaar vertelden mijn ouders dat ze gingen scheiden. Mijn moeder had het graag nog even willen proberen, maar mijn vader wou daar niets van weten. Na een tijdje kwam er een rechtzaak om de voogdij, en wie er in het huis mocht blijven wonen want mijn ouders kwamen daar zelf niet uit. Daaruit kwam dat mijn moeder in het huis mocht blijven wonen, en de voogdij kreeg over mijn broertje (11) en mij. Sinds oktober heeft mijn vader nu een huis voor zichzelf. Er is nog steeds geen omgangsregeling en telkens als mijn broertje en ik naar mijn vader toe gaan/willen, moet dat vanuit ons komen, mijn vader heeft nog niet een keer gevraagd of wij naar hem wouden komen. Hij heeft ondertussen ook een nieuwe vriendin, mijn broertje en ik vinden haar wel aardig, maar het is natuurlijk wel raar om te zien dat m'n vader nu iemand anders heeft. Maar ik geloof dat ook mijn moeder het er heel erg moeilijk mee heeft dat hij een nieuwe vriendin heeft, want elke keer als wij terugkomen van m'n vader, vraagt ze naar heel veel dingen, of zij er ook de hele tijd bij was en dat soort dingen. Ze geeft me ook wel het gevoel dat ik moet kiezen bij wie ik wil wonen, omdat mijn moeder ook zegt: als het daar zo leuk is met die nieuwe vrouw, ga dan maar daar wonen als je dat wil. Maar dat wil ik niet, ik blijf veel liever bij m'n moeder wonen. Ik heb met haar ook een hele goede band, met mijn vader veel minder. Maar als mijn moeder er de hele tijd over blijft doorgaan, weet ik niet of ik dat wel kan, want gisteren zijn we terug gekomen van m'n vader en sindsdien hangt er een hele vervelende sfeer in huis. Ik hoop dat het snel weer beter word. Ik weet verder ook niet met wie ik er goed over kan praten, want het liefst doe ik dat met vriendinnen, alleen er zijn maar tweemeisje in mijn vriendinnengroepje wiens ouders ook gescheiden zijn, en met hun ben ik nou ook weer niet zo goed bevriend dat ik hun alles wil vertellen, en hun ouder hebben een heel ander soort scheiding. Liefs,

Mijn ouders gaan scheiden, een paar weken geleden kreeg ik te horen dat mijn ouders gingen scheiden. Ik had het wel al een beetje door maar ik ben er wel verdrietig om. Mijn broertje had het helemaal niet verwacht! Gelukkig hebben mijn ouders geen ruzie. Ik weet niet of ik "gelukkig" moet zeggen want het is natuurlijk allemaal niet leuk..

Mijn ouders zijn nu 5 jaar gescheiden,mijn vader heb ik voor het laatst gezien 5 jaar geleden op het schoolplein had een mooie tekening voor hem gemaakt. Daarna heeft mijn moeder samen met haar ouders mij weggehouden bij mijn vader en zijn familie. Ik moest toen allemaal rare dingen zeggen over mijn vader,hoe slecht hij wel niet was,mijn moeder deed er alles aan om mijn papa te beschuldigen. Tot nu toe en na vele rechtszaken ben ik stiekum met mijn moeder verhuisd die nu weer is getrouwd. Ik heb 1,5 jaar onder toezicht gestaan van buro jeugdzorg maar de gezinsvoogd heb ik maar 1x gesproken,daarna mocht ik niks meer zeggen tegen haar van mijn moeder. Ik mag geen contact hebben met mijn vader van mijn moeder en haar ouders, mag alleen maar steeds het zelfde verhaaltje zeggen en opschrijven tegen rechters kinderbescherming,namelijk ik haat mijn vader en wil hem nooit meer zien,ik weet niet wat ik moet doen. Op school gaat het ook niet zo haal veel onvoldoende's,zal mijn vader nu nog wel met mij contact willen hebben ,nu ik al deze vreselijke dingen over hem heb moeten zeggen van mijn moeder. Groetjes Thomas

hoi mensen, ik ging altijd om de 2 weken een weekend naar mijn vader. nu niet meer omdat ik me daar niet fijn voel. het is altijd in het begin heel leuk en gezellig, gaan we naar de stad, maar daarna kan ik niks meet goed doen en krijg overal commentaar. laatst kregen we ruzie omdat ik te lang op facebook zat, terwijl zijn vriendin de héle dag candy crush speelt. het ergste is nog dat hij niet wil snappen dat hij iets fout doet want: als ik me gewoon gedraag, is er toch niks aan de hand? hij schuift ook vaak de schuld op mijn moeder. ik zit er nu bijna doorheen, maar ik wil hem ook niet kwijt, want het is toch mijn vader en ik hou van hem. xx Emma