Mijn ouders zijn nu 5 jaar gescheiden en ik heb er nog best wel moeite mee. Mijn moeder heeft nu ongeveer 2 jaar een nieuwe vriend en daar kan ik het niet zo goed mee vinden. Hij bemoeit zich met dingen waar hij zich helemaal niet mee hoeft te bemoeien. Mijn vader heeft sinds kort een nieuwe vriendin en die is juist te lief. Ze doet veel dingen voor mij soms een beetje te veel. Soms denk ik dan jij hoeft niet te doen alsof je mijn moeder bent maar ze bedoelt het wel goed. Ik kan het soms ook beter vinden met haar dan met mijn moeder. bij de vriend van mijn moeder denk ik daar heel anders over. die heeft helemaal geen medelijden met mij en wil gewoon altijd zijn zin! Soms denk ik echt hou je mond gewoon een keer dicht je hoeft je niet overal mee te bemoeien. Ik heb ook altijd het gevoel als de vriend van mijn moeder er is dat ik ineens een andere moeder heb, ze doet dan heel anders. Veel strenger en als ze boos is reageert ze het op mij af, Ze geeft ook altijd haar vriend gelijk terwijl ik ook weleens gelijk heb. Ik kan er ook niet tegen als mijn moeder of vader klef doet met zijnhaar vriendvriendin. Heeft iemand tips??!!

Hoi, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 was. Ruim 11 jaar geleden. Toen, als klein kind, had ik er weinig problemen mee. Ik woonde bij mijn moeder en kwam elke week of om de week een weekend bij mijn vader. Een paar jaar later kreeg mijn moeder een nieuwe vriend, we verhuisden en toen zag ik mijn vader nog maar 1x per maand. Het contact verslechterde naarmate ik ouder werd. Mijn vader zocht heel weinig contact op. Ik kwam steeds minder bij hem. Toen ik ongeveer 13 was, was het de laatste keer dat ik bij hem was. Nu, 3 jaar later, heb ik hem nog steeds niet gezien. Het was soms 2 maanden dat we elkaar niet spraken via telefoon/facebook. Doordat ik me verwaarloosd voelde, werd ik vaak erg verdrietig op bepaalde dagen, zoals vaderdag of mijn verjaardag. Ik voelde me vaak erg gekwetst. In die 3 jaar heb ik enorm veel last van mijn rug gehad. Soms dat ik zelfs niet naar school kon. Ik ben bij fysio na fysio geweest en niks hielp. Ook kreeg ik slaapproblemen. Ik kon soms nachten lang niet slapen. De laatste paar weken had ik het erg slecht hierdoor. Ik ben bij een soort van psychiater geweest voor dit allemaal. Met haar heb ik het besluit genomen om het contact met mijn vader helemaal te verbreken. Ik kon er niet meer tegen om steeds maar gekwetst te worden. Ik heb hem een email gestuurd, alles uitgelegd en niet om een reactie gevraagd. Door dit allemaal kwam ik in een depressie. Het werd me teveel. Ik ben 3 weken lang niet naar school geweest, kon niet slapen en had enorm veel pijn. Het gaat nu wel wat beter. Ik slaap meer door een soort slaappillen, en voel me wat rustiger in mijn hoofd. Ik heb nog wel 1 probleem : school. Ik vind het moeilijk om naar school te gaan. Ik ben bang voor reacties en dat ik zomaar instort of zoiets. Ik hoop dat iemand hier misschien tips voor heeft. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

mijn ouders zijn sinds mijn derde gescheiden, nooit last van gehad. mijn vader had geld problemen en kon moeilijk alles betalen. ik woon bij mijn moeder. laatst stelde ik voor aan mijn vader of hij mijn piercing wilde bestellen. ik gaf hem het geld en hij zei dat ik het mocht houden en dat ik die piercing van hem zou krijgen. al 3 weken later en hij heeft ze nog steeds niet besteld. en maar zeggen dat het de fout is van de winkel of webshop. hetzelfde gebeurde op mijn verjaardag. ik had toen een Brazilië shirt gevraagd. hij zei je krijgt hem wel. nooit gekregen. wat moetik doen? Lucie

Hallo, Ik wil graag even een reactie op de uitzendig van rtl late night geven!! Het gaat daar vooral over kinderen die moeite hebben met de scheiding.. ik snap dat wel maar ik vind ook dat verhalen zoals die van mij verteld moeten worden!! Mijn verhaal is dat mijn broertje en ik door onze vader meerdere jaren zijn mishandeld.. op een avond heeft hij ook mijn moeder mishandeld en toen zijn we voor 2 maanden bij me opa en oma gaan wonen ( mijn moeders kant).. de scheiding is rond ( gelukkig) en mijn broertje en ik hebben ervoor gekozen geen contact meer te hebben met onze vader dit willen we ook niet.. hij snapt dat niet dat wij als kinderen zelf keuzes kunnen maken!! Hij blijft mijn moeder en opa en oma de schuld geven dat ze ons verbieden contact te hebben met hem... ik heb besloten dit te delen met jullie, omdat er wordt gepraat over kinderen die er moeite mee hebben dat hun ouders scheiden, maar vergeet niet dat er ook kinderen zijn die blij zijn met de keuze van scheiding maar die wel moeite hebben met hoe 1 van de ouders de andere ouder zwart blijft maken...

Naar aanleiding vd uitzending van gisterenavond van rtl late night wil ik graag als een wat ouder kind van gescheiden ouders een reactie achterlaten. Inmiddels ben ik 36 en heb ik nog steeds `last` van de heftige vechtscheiding van mijn ouders. Vooral het 'er midden in zitten' tijdens de vele ruzies en het geen respect meer voor elkaar hebben is erg lastig. Bruiloften bijv. van broers, zussen en mijzelf worden er niet leuker op als je weet dat de 2 belangrijkste mensen in je leven elkaar haten en niet bij elkaar in de buurt kunnen komen. Wat nou als ik mijn eerste kindje krijg? Wie bel ik als eerste? Het is nooit goed. Ik wil geen slachtofferrol aannemen en probeer dat ook niet te doen. Maar moeilijk is het wel! Ook als je ouder wordt...kind van je ouders blijf je altijd!!! Dus ouders, luister naar je kind!!!

dinsdag 9 september 2014 hoi ik ben mare!! mijn ouders zijn gescheiden toen ze gingen scheiden was ik enorm verdrietig maar mijn papa en mama helpen mij veel en mijn zus jasmijn ook van mijn papa krijg ik elke week 1 machace en dan kletsen we nog even over de scheiding en met mijn mama klets ik soms en op school klets ik ook veel eerst 1 keer per week als ik het moeilijk heb ga ik vaak naar mijn kamer om te schrijven of tekenen dat helpt veel bij mij en kletsen ook want dan gooi je het weg uit je hoofd maar het is best lang geleden dat me ouders zijn gescheiden wan het is albijna een jaar geleden dat het gebeurde maar een van mijn beste vriendinnen helpt me veel omdat ze het veel snapt want haar ouders zijn ook gescheiden en gelukkig woon ik bij allebei mijn ouders. Einde

ik ben 10 bijna 11 en mijn moeder is allen maar boos op mij. ze stuurt me een hele tijd op mijn kamer 2 3 uur. ik ben nooit opgegroeid met een vader. maar als nog heb ik het gevoel dat hij meer van mij houd , dan mijn moeder ooit gedaan heeft.

Heyy, ik blijf liever anoniem. Maar mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden, en het gaat nogsteeds niet goed. Mijn vader en moeder zijn namelijk heel anders. Mijn vader is altijd wat makkelijker in dingen en mijn moeder is vaak een beetje te overbezorgd. En dat botst dan heel vaak met elkaar. Omdat ik ouder word en voor mijzelf op durf te komen en mijn eigen mening durf te hebben, noemt mijn moeder mij eigenlijk altijd puber. Het is niet erg dat ze dat dan zecht maar omdat ik mijn eigen mening over dingen heb en dan tegen mijn moeder in durft te gaan, vind ze mij al snel 'brutaal' en word ze boos. Meestal gaan die 'discusies' dan over mijn vader. Volgens mijn moeder doet mijn vader nogal veel dingen verkeerd. Mijn vader heeft bijvoorbeeld 2 honden 1tje is over een paar dagen een jaar en de ander is over een maand 1 jaar. Maar haar grootste probleem is het ras. Het zijn 2 Amerikaanse Bulldogs. Alle honden die groot, gespierd en gerimpeld zijn, vind mijn moeder ageressief. Ik ben een hele erge dieren liefhebber, dus mijn moeder denkt dat alle dieren die ik zie lief vind en meteen wil aaien en knuffelen, dus mijn moeder is al snel bang. Ze vind het een slechte keus om dat soort honden te nemen blablabla, en als ik daar dan een beetje geïriteerd van waard omdat het al de 100ste keer is dat ze het gezecht heeft dan zecht mijn moeder altijd "Ik merk alweer dat ik een gevoelige snaar heb geraakt,, Daar word ik dan altijd zo boos om. Ze laat ook veel plaatjes zien mensen die ee keer aangevallen zijn door honden, en dan zecht ze "Kijk dat kan met jou ook gebeuren,, En ze blijft maar alles herhalen. Maar nu weet ik het wel. En ze blijft maar doorgaan. Ook als mijn vader een keer iets vergeet, dan begint mijn moeder tegen mij te zeggen dat hij dat echt niet moet doen, en dat hij daar echt een keer mee moet kappen enz. En ze weet dat ik dat niet leuk vind. Zelf mijn eigen zus ( en ja, ook de dochter van mijn vader!) roddelt over hem. Want volgens mijn zus en moeder, komt mijn vader nooit zijn afspraken na en houd hij niet van ons (wij zijn met 6 kinderen). En als ik dan vraag of ze daarover niet willen praten als ik erbij ben, dan word er gezecht dat ik maar lekker mijn oren dicht moet doen terwijl we gewoon in de huiskamer zitten! Ik was ook een weekje naar mijn vader geweest en ik was vandaag teruggekomen. Toen ik thuiskwam was ze meteen al in niet zo'n goed humeur. Ze werd boos op mij omdat ik niks van me had laten horen en omdat ik niet had laten weten wanneer ik terugkwam. Terwijl mijn broer ook bij mijn vader was en hij kwam tegelijkertijd met mij terug, maar tegen hem deed ze niet zo. Oets later krijg ik uit hadden we weer een discussie over de honden van mijn vader. En toen zei ze inneens "Het zou me niks verbazen als jij bij je vader gaat wonen alleenmaar voor de honden,, Ik schrok er wel een beetje van dat ze dat zei en ik wist niet echt meer wat ik moest zeggen dus ik had gezecht "Oke, als jij dat graag wil,,. Toen zei ze dat ze het niet zo bedoelde. Maar als ze dat zecht dan klinkt het net alsof ze denkt dat ik alleenmaar naar mijn vader toe ga voor de honden en dat ik niet van mijn vader hou. Alles wat ze zecht maakt me zomboos, maar ook verdrietig. Ik hou van mijn vader en moeder evenveel. Maar door mijn moeder voelt het net alsof ik moet kiezen. Het is ook net alsof ze jaloers is op mijn vader ofsowiets. Iedereen doet wel eens iets fout maar het is net alsof ze het erger wil maken. Ik heb vaak zin om helemaal te ontploffen, maar dan denk ik nee dat moet je niet doen. Dus ik zeg niks, ik roep mijn kat en dan ga ik samen met mijn kat naar mijn kamer. En dan van verdriet en woede barst ik meestal uit en begin ik te huilen. mijn moeder klinkt nu net als een heks, maar dat is ze niet hoor. Ik weet alleen niet meer wat ik moet doen. De reden dat ik zo veel van dier er hou is omdat het voelt alsof hun de enige zijn die mij begrijpen. Het zijn gewoon mijn beste vrienden. Kan iemand me misschien wat advies geven?

hallo mijn ouders zijn al een paar jaar geschijden maar ik vind het heel vervelend als mijn ouders iets over elkaar zeggen , zoals dat mn moeder zecht dat mijn vader iets beter niet had kunnen doen . ze bedoelen het waarschijnlijk niet verkeerd maar ik vind het wel moeilijk . \ hebben jullie tips ? liefs nicole

Ik ben deze zomer geen dag thuis: eerst een week met mijn moeder en broertje op vakantie, dan een week zeilkamp, dan weer een week met mijn moeder en broertje weg en daarna 3 WEKEN naar de camping in Italië met mijn broertje vader zijn vriendin en mijn kleine baby half broertje. Natuurlijk ben ik super blij dat ik op vakantie ga maar ik weet niet zo goed hoe ik samen met mijn (hele) broertje 3 weken lang mijn vaders vriendin kan overleven….. Mijn ouders zijn nu bijna vier jaar gescheiden. Ze hebben heel lang geprobeerd om nog bij elkaar te blijven maar uiteindelijk bleek scheiden de beste optie te zijn. Mijn vader bleef in ons huis wonen en mijn moeder verhuisde naar een appartement. Ik en mijn broertje wonen bij mijn vader en bij mijn moeder, dat ging helemaal goed totdat mijn vader Parship ontdekte en binnen een half jaar alweer een nieuwe vrouw had ontmoet. Ik probeer altijd aardig tegen mensen te zijn en voor veranderingen open te staan, dat werkte goed met mijn vaders nieuwe vriendin. Ik vond het prima dat zij er zo nu en dan was en ik vond het fijn dat mijn vader weer gelukkig kon zijn. Toen mijn vaders vriendin al snel heel veel meer bij ons was ging het al wat minder tussen haar en mijn broertje en mij. Ze begon alle dingen die aan mijn moeder herinnerde in huis weg te halen en gemene dingen over haar te zeggen, heel geniepig op zo’n manier dat je er niet veel tegen in kan brengen. Op dit punt werd mijn broertje heel boos en ging hij met veel tegenzin naar mijn vader. Mijn moeder heeft twee ernstige ongelukken gehad en kan daarom niet meer werken, ze probeert vaak weer een beetje te beginnen met werken maar dat pakt eigenlijk altijd uit met periodes van veel pijn en vermoeidheid. Mijn vaders vriendin ziet dit als aanstellerij en vind dat mijn vader niet aan mijn moeder moet betalen want ‘ze kan best zelf werken’. Ongeveer twee jaar geleden zijn we verhuisd omdat mijn vaders vriendin niet in een huis wou wonen waar mijn moeder ook gewoond had. Kort daarna is ze zwanger geworden en vorige zomer heb ik er een half broertje bij gekregen. Mijn broertje gaat minder naar mijn vader omdat hij mijn vaders vriendin niet kan uitstaan omdat ze altijd gemeen tegen hem doet. Hij neemt elke mogelijkheid om met haar in discussie te gaan aan, dat maakt het niet echt gezelliger. Meestal loopt ze dan boos weg en snauwt ze naar mijn broertje Zaterdag zij mijn vaders vriendin dat mijn moeders familie een grote mislukking is.. Ik weet echt niet goed wat ik moet doen als zij van dat soort dingen zegt, ik pik het echt niet dat ze zo over mijn familie praat (het is ook nog eens echt niet waar!) maar ik weet ook weer niet of ik er tegen in moet gaan want ik heb geen zin in ruzie en ik moet ook nog 3 weken met haar in Italië zitten…. Iemand tips?