Dit jaar was heel raar, mijn moeder had heel lang een vriend. Het ging dit jaar uit en toen moest ik huilen en sloeg ik wen vriendin in elkaar, zonder dat ik wist waarom. Maar mijn moeder gaat nog steeds met hem om en is de heletijd bij hem. Ze zeggen allebij dat het niets meer word. Maar toch gaan ze samen op vakantie en samen naar uitjes. Dan denken mensen meteen ik ga ook met vrienden ergens naar toe, maar je zoent ze toch niet of wel soms? Ik vind het maar raar en weet niet meer wat ik moet doen.

Ik weet dat het nu beter is, Om niet meer bij jou te zijn. Ik weet dat dit het beste is, Ook al doet het soms pijn. Ik vind het heel erg jammer, Dat het nu even niet anders kan zijn. De verantwoordelijkheid moeten nemen, En luisteren naar al je gezeur. Alweer een ruzie die eindigt, Met een gesloten deur. Hoe krijg ik die weer open? Zonder dat opnieuw ie dicht gaat? Hoe kan ik ervoor zorgen, Dat je weer achter me staat? Zonder mama overal bij te betrekken, Je weet, dat heeft geen zin. En elke keer opnieuw, Ga ik er weer tegenin. Heb je dan niet door, Hoe veel dat met me doet? Ik snap na al die tijd nog niet, Waarom je zo over haar doet. Mijn mama is de beste, Ze staat altijd voor me klaar. Waarom bemoei je je nog met mama, Jullie zijn toch uit elkaar? Ik hoop dat je eens nadenkt, Over wat dit met me doet. En het tot je doordringt, Jij doet ook niet alles goed. Papa, ik wou dat het anders was, Dat ik je kon vertellen over mijn nieuwe klas. Ik hoop dat je nadenkt, En iets van je laat horen. Ik hoop dat er een oplossing komt, Om deze muur tussen ons door te boren.

Hallo, Mijn ouders vinden elkaar niet meer leuk en willen uit elkaar, maar blijven toch bij elkaar wonen. Dit omdat mijn moeder in het huis wil blijven wonen, omdat dit voor haar goedkoper is dan een nieuw huis zoeken. Mijn vader wil dit niet, omdat hij het geld van dit huis nodig heeft voor een nieuw huis. Ik word gek van deze ruzies en kan hedendaags niet goed meer nadenken en heb soms het gevoel dat ik depressief word. Wie kan mij hierbij helpen?

sinds dat mijn ouders zijn gescheiden heb ik het gevoel dat me vader minder met mij bezig is of aan me denkt. nou ja sinds hij een vriendin heeft is hij steeds met zijn telefoon bezig. En heb ik ook het gevoel dat het hem niks kan schelen iedere keer als ik half aan het huilen ben omdat hij weer iets zei over zijn vriendin dat ze bijvoorbeeld iets van mij wou lenen. Ik heb ook dat ik overal moet achterkomen sinds dat mijn ouders zijn gescheiden. ik had bij mijn moeder dat ik er zelf achter moest komen dat ze een nieuwe vriend had, maar zei praatte erover met mij zodat ik ermee kon leven en kon respecteren. en ook bij me vader moest ik er zelf achterkomen toen ze samen in bed lagen toen ik iets bij me vader moest ophalen. Maar hij praat er niet over met mij. Ik voel me niet zo belangrijk meer sinds dat me ouders zijn gescheiden. Ik zou zo graag willen praten met me vader maar zelf kan ik opzich niet zo goed een gesprek beginnen. En me vader zal me snel uitlachen omdat ik me aanstel of dat ik een puber ben. Asjeblieft help me!

ik heb gescheiden ouders net als julie en ik vind dat dan ook heel erg moeilijk. ik kon nooit slappen en ging dus ook heel laat naar bed ik lag wel in mijn bed maar bleef op en werd moe en moe en moe en dat werd vervelend gelukkig heb ik 2 katten en 2 konijnen! en daar kan ik mee praten en dat vind ik ook heel fijn ik raad jullie aan om ook met je dieren ,knuffels te praten. en ze begrijpen je heel goed dus kunnen ze je wel helpen. en als je een muziekinstrument speelt kan je ook wat rustiger worden ik heb een boekje dat heet: bang boos blij jij kan het ook kopen dat helpt je ook je kan ook tekeningen maken van herinneringen dat helpt denk ik nog het meest! het boek bang boos blij heeft en helpt mij echt heel erg net een paar weken geleden heeft mijn vader nog iets heel ergs gedaan hij kwam mij en mijn broertje op halen ik kwam buiten en hij zij waar zijn de paspoorten ik ging naar binnen en toen kwam papa voor het raam staan en ging hard schreeuwen ik begon te huilen uit angst en mama zij we gaan even naar de gang ik trilde hellemaal alsof ik wel een uur in een kermisattractie had gezeten mama belde de politie na 5 minuten was de politie er weer voor de tweede keer een paar jaar geleden had mijn moeder de politie ook al gebelt! dat was niet fijn er kwamen 2 politie agente ik mocht nog een dag thuis blijven mijn broertje moest mee van papa papa had mijn broertje achterin zoon beetje op gesloten mijn broertje wou ook naar mama maar je weet wat er is gebeurt.

mijn ouders zijn nu bijna 10 jaar gescheiden en sinds dat ik wat ouder ben krijg ik mee hoe het allemaal gaat. nou ik kan ze allebei NIET uitstaan. mijn ouders zijn de meest onvolwassen personen die ik ken. ik wordt er gek van hoe ze elkaar in de haren zitten en hoe ze over elkaar roddelen. elke keer als er ruzie is bij de overdracht ben ik de gene die er tussen moet staan om het optelossen....

Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader is hertrouwt met een vrouw maar ze heeft een hekel aan me . Als me broer iets doet wat niet mag krijgt hij een waarschuwing maar als ik iets doe krijg ik meteen straf

Het is misschien een beetje gek, zo'n oude man van 68, die komt vertellen dat zijn ouders gescheiden zijn. Ik was tien jaar, dus het is nu 58 jaar geleden. Maar geloof me: tot op de dag van vandaag heb ik er heel veel verdriet van. Het lijkt zelfs wel of het de laatste jaren erger wordt. Zodra ik iets zie of hoor over scheidingen, of op de tv ruziende ouders zie, komen de tranen in mijn ogen, voel ik me weer dat machteloze kind van toen. Ik ben een paar jaar geleden naar een psychologe gegaan en heb uren met haar gepraat. Ze was heel aardig en toonde veel begrip, maar helaas, het heeft niet veel geholpen. Na de scheiding heb ik bij mijn moeder gewoond, samen met mijn oudere zus. Ik miste mijn vader ontzettend. Hij was voor mij altijd heel lief. Hij deed met mij alle dingen die een beetje vader met zijn zoon doet: de natuur in, naar voetbalwedstrijden gaan, af en toe een museum bezoeken, me helpen met huiswerk etc. Na de scheiding was dat allemaal voorbij. Mijn moeder miste eenvoudig het gevoel voor wat een jongen leuk vindt. Bovendien was ze er eigenlijk nooit. Ze ging werken en kwam pas om half zes thuis. Na het avondeten viel ze in slaap. Nu was het misschien nog niet zo erg geweest, als mijn ouders op een volwassen wijze waren blijven communiceren. Maar de oorlog werd gewoon voortgezet, en als mijn vader opbelde, voelde ik de spanning weer terugkomen. Ze bleven over alles ruzie maken. Ik zou alle ouders willen zeggen: maak geen ruzie waar de kinderen bij zijn. Als de relatie niet meer gered kan worden, blijf je dan toch realiseren, dat je altijd de ouders blijft en dat je kinderen van je blijven houden, ook al zijn jullie geen partners meer. Het is misschien een beetje gek, zo'n brief van een 68-jarig kind, maar ik hoop dat u mij gelooft, als ik zeg: een scheiding betekent voor een kind verdriet voor de rest van zijn leven. Ik vind het geweldig dat er nu zoiets bestaat als Villa Pinedo en ik hoop van harte dat deze Villa veel voor alle kinderen van gescheiden ouders kan betekenen. Maarten

Mijn ouders zijn nu ongeveer 5 jaar uit elkaar en al vanaf het begin is het helemaal niet fijn hoe het gaat. Mijn vader betaald niet (alimentatie bijv.) omdat hij depressief is en daardoor niet kan werken. Mijn moeder moet dus heel veel werken en is vaak gestresst en overspannen. Ik ben daarom ook heel veel alleen thuis met mijn zusjes en broertje. Mijn ouders kunnen onderling niet goed afspraken maken dus gaat het altijd via ons. Dat is echt heel erg vervelend. Ik heb de laatste tijd ook veel problemen thuis met mijn moeder enz. Ik snap gewoon niet waarom ze niet gewoon onderling afspraken kunnen maken zonder dat daar problemen van komen of dat we de jeugdzorg daar elke keer moeten bij betrekken om een normaal gesprek te voeren met elkaar. En ik vind eigenlijk ook dat mijn vader werk moet zoeken maar het is vervelend omdat hij dus depressief is en je dan niet kan weten hoe diegene zich voelt. Dan heb je ook nog die mensen die denken dat ze er alles van weten maar dat weten ze niet, ze weten niet wat de afspraken zijn tussen mama en papa, ze weten niet hoe wij ons voelen, ze weten niet hoe het is om zo vaak alleen thuis te zijn en heel veel verantwoordelijkheid draagt. Soms is het misschien wel lief bedoelt maar als ik hulp nodig heb of een gesprek omdat ik me even verdrietig voel dan kom ik echt wel naar je toe of dan heb ik genoeg vriendinnen met wie ik erover kan praten. Soms denk ik waarom moet het nou zo moeilijk. Binnen mijn omgeving waar ik woon zijn zoveel mensen gescheiden die het gewoon normaal regelen onderling, waarom kan dat dan niet bij ons? Heel erg vervelend en verdrietig.

Mijn ouders zijn al 15 jaar gescheiden. Ik woon nu twee jaar op mezelf en ik vier in oktober mijn 24e verjaardag (dus voor de tweede keer in mijn eigen huis). Vorig jaar heb ik voor het eerst mijn vader uitgenodigd. Niet per se omdat ik het zo graag wilde, maar omdat ik (en mijn moeder) vond dat het moest. Ik voelde veel spanning en dat wil ik niet meer. Maar als ik 'm niet uitnodig, sluit ik 'm buiten. Ik denk er nu over om geen familiefeest te geven. Dan hoef ik namelijk niet te beslissen. Maar dat vind ik ook jammer. Verjaardagen moet je vieren, toch? Wat zouden jullie doen?