mijn ouders zijn vanaf groep 4 of 5 gescheiden en ik heb sinds 3 of 4 jaar geen contact meer met mijn vader en mijn zusje heeft ook geen contact met hem. met heel veel dingen mis ik hem wel maar natuurlijk hoop ik dat hij komt als ik mijn diploma haal. ik wou hem niet kwijt ik wou niet dat hij weg ging dat hij ging verhuizen maar hij had een nieuwe vriendin en wou perse naar België verhuizen maar zijn vriendin zij dat hij dat niet kon maken maar hij was zo eigen wijs om het wel te doen en een paar jaar geleden is mijn oma overleden toen heb ik hem nog gezien en hadden we nog contact met elkaar maar nu sinds die rechtzaak helemaal niets meer k.u.t. rechtzaak waarom moest hij zo nodig die rechtzaak tegen m'n moeder m'n zusje en mij beginnen? ik begrijp er nog niks van maar ben er nog steeds niet boven op van wat er is gebeurd. ik hoop dat jullie dit niet mee hoeven te maken iemand die je nooit meer ziet of spreekt. p.s het is drie en een half uur tot vier uur rijden voor dat ik bij hem ben en dat alleen heen.

als ik ouders een hele goede mededeling mag geven dan zou ik nooit naar een vreemd land gaan verhuizen want je kind komt er mee te zitten en gaat zich schuldig voelen. de kans op een rechtzaak tegen vermindering van de alimitatie is ook groter dan in nederland. p.s. ik spreek uit ervaring heb het zelf vorig jaar meegemaakt en dat is niet leuk!!!! weet wat je je kind aan doet!!!!!!!!!!!!!

Ik voelde me zo verschrikkelijk toen ik laatst iemand hard hoorde huilen toen ik buiten op straat liep. Net toen ik de bocht om liep, zag ik dat het een meisje was, waarmee ik op de basisschool heb gezeten. Haar ouders zijn net ongeveer een maand gescheiden en ze stond huilend bij haar vaders auto te vragen of hij nog even kon wachten. Ik zag haar vader 'nee' schudden en boos kijken, het meisje ging nog harder huilen en zei dat ze bij haar moeder bleef. Ik wist precies hoe ze zich voelde, dat je ouders niet meer samen in een ruimte kunnen en jij dan moet kiezen. Ze zetten jou er tussenin. Ik voelde me zo schuldig dat ik niks voor haar kon doen, dat ik haar niet kon troosten of helpen. Ik kon alleen maar voorbij lopen en genadeloos toekijken hoe zij moest kiezen tussen haar ouders.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 jaar oud was, ik heb altijd bij mijn moeder gewoond. Samen met mijn broer, gewoon gezellig met zijn 3. Ik heb jarenlang weinig tot geen contact gehad met mijn vader. Hij ging opnieuw trouwen en haar kinderen waren alles op dat moment voor hun, dus onze foto's werden uit de lijstjes van de muur gehaald en haar kinderen kwamen erin. Op dat moment voelde ik mij zo niet welkom daar, dat het contact heel minimaal is geweest. Op dit moment zijn mijn broer en ik uit huis, wij hebben nog een halfjaar samengewoond. Nu woon ik met mijn vriend samen :) en dit bevalt primaaa! Lekker doen waar je zelf zin aan hebt, 1x in de week spreek ik met mijn moeder af om een dag gezellig iets te gaan doen. En mn vader? hmm, die band wordt nooit meer hersteld zoals het eigenlijk tussen een vader-dochter zou moeten zijn.. maar daar heeft die destijds zelf voor gekozen, en ik zie hem als een kennis. Er is geen gevoel bij alsof het mijn vader is..

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden en nog geen 3 maanden later had mijn vader al een andere vriendin. Ik kan het gewoon niet met haar vinden en ik voel me niet welkom bij beide ouders. Mijn ouders praten niet met elkaar en alles moet via de rechter en ze maken veel ruzie. Ook heb ik een jonger zusje en ik zie dat ze nog steeds pijn heeft en dat doet mij echt zeer.. Ik weet dat het al lang geleden is maar het doet me nog steeds onwijs veel pijn! Ook heb ik veel dingen gedaan waar ik nu spijt van heb.. Ik weet niet meer wat ik moet doen en ik hoop dat iemand mij kan helpen! Of in ieder geval iemand die snapt wat ik bedoel en hoe ik me voel!

Hoii, mijn ouders zijn ongeveer 1/1,5 jaar uit elkaar en ik woon bij mn moeder en ik zie mn vader niet echt vaak. Maar het punt is, eerst woonde we in een heel groot huis met alles erop en eraan. Toen mn ouders uit elkaar gingen werd het huis verkocht en gingen mn moeder me zus en ik verhuizen naar een veel kleiner huis. Ik zit hier nog steeds mee, ondanks dat ik al een jaar in het nieuwe huis woon. Maar ik kan het nog steeds niet accepteren dat ik nu in een kleiner huis woon en het vot voor mij niet als thuis. Soms blijf ik nog liever op school dan dat ik naar huis ga omdat het niet als thuis voelt. En het ligt niet aan me moeder of aan me zus. Maar gewoon aan het huis, er is geen sfeer maar het vervelendste is gewoon dat ik het niet kán accepteren. En als bijv sommige vriendinnen voor de eerste keer langskomen dan ben ik bang wat ze van het huis vinden of dat ze het klein vinden of saai of iets..

Hoi mjn ouders zitten in een situatie van dat ze net uit elkaar gaan ik heb het er zelf moeilijk mee ook omdat het huis te koop moet ik woon hier mijn hele leven en ik wil niet weg soms zit ik er heel erg overna te denken soms kan ik zelf niet slapen heeft iemand tips wat ik kan doen

heey, soms krijg ik inneens huil aanvallen.. Wat moet ik dan doen, tips??? ik heb het vooral wanneer mijn ouders ruzie maken xx fee

Ik heb het er moeilijk mee als ik ben mijn vader ben,mis ik mijn moeder en andersom.. Hoe ga ik daar mee om? Als je een antwoord hebt,schrijf dan een reactie a.u.b

hooi, mijn ouders gaan uit elkaar, ik heb 3 jongere broertjes. we hebben het er allemaal moeilijk mee. Alleen mijn ouders maken ook veel ruzie! Hoe moet ik daarmee omgaan?? ik moet steeds huilen als ik ze hoor schreeuwen x anoniempje