Net weer Eem ruzie gehad met mijn gescheiden ouders, ik mag van ze niet naar de rechtbank, terwijl ik wel een uitnodiging van de rechtbank heb gehad. Ik heb nog nooit zo\'n gevoel gehad op het gebied van het gunnen en niet gunnen. Ik snap niet waarom ik er niet heen mag van ze, ga ik dan iets verkeerds zeggen wat in hun nadeel is of zo? Waarom doen ze zo moeilijk, ik moet wel bepalen waar ik wil leven en wat er met mij gaat gebeuren. Het is wel mijn toekomst. Het voelt alsof ze niks om mij geven!

Ik zit in flinke verdriet. En daarbij nog eens burenruzie. De buren hebben een Ultrasonic Animalchaser laten neerzetten. Ik kan nu niet meer slapen 's nachts en daarbij ook niet meer buiten zijn. Het is een verschrikkelijke herrie wat dat apparaat produceert. Het lijkt een zachte pieptoon maar het drukt heel hard op je oren en je krijgt er giga hoofdpijn van..... )-:

Mijn ouders hebben me kort geleden verteld dat ze gingen scheiden. Het was een enorme Schok voor me, ik zag het gewoon niet aankomen. Mijn ouders pasten met alles bij elkaar, gewoonweg met ALLES. Met mijn oma zit het ook niet echt mee, haar moeder is al een tijdje overleden en haar broer ligt in het ziekenhuis met K....r. En nu dit nog ze ging huilen en kreeg een soort paniekaanval, mijn ouders gedragen zich ook anders,........

hoi ik heet Emma. mijn moeder en vader zijn gescheiden toen ik 2 was en bijna 3. toen ze waren gescheiden was mijn vader heel boos op mama. hij heeft toen mijn zus en mij vertelt dat hij mijn moeder ging vermoorden. nu heb ik daar steeds nachtmeries over. hij schrijft mijn moeder ook mails en daar dooor mag ik niet meer naar mijn therapeut. daarom heeft mijn moeder me over deze website vertelt zodat ik hier mij kan uiten. en daar ben ik heel blij mee.

Het is een lang verhaal, maar het moet er gewoon even uit. Daarnaast kunnen er betere tips gegeven worden als mensen het hele verhaal kennen. Ik ben 16 jaar oud, mijn broertje is bijna 14 en mijn grote broer 20. Onze ouders zijn al zo'n 3,5 jaar gescheiden. Zo'n 5 jaar geleden begon het met ruzie tussen mijn ouders. Mijn vader had een drankprobleem, en kon plotseling agressief worden. In 2010 is mijn vader opgenomen in een kliniek nadat de ziekte borderline bij hem was vastgesteld. In dit zelfde jaar heeft mijn grote broer een niertransplantie ondergaan, omdat mijn broer chronisch ziek is aan zijn nieren. Mijn vader woonde daarvoor al een tijdje niet meer thuis. Ik kan en wil me niet te veel herinneren van wat er in die tijd gebeurd is, maar de meest traumatische ervaring zal me altijd bij blijven. Ik en mijn broer (die nu 20 is) vonden hem na een mislukte zelfmoordpoging. We wisten al wel langer dat het niet goed met hem ging, en waren al vaker bang geweest voor zulke acties. Omdat hij ook vele malen 'officieel' afscheid had genomen van ons. Ik heb het hier soms nog steeds wel moeilijk mee. Mijn vader heeft in de kliniek waar hij geweest is zijn huidige vriendin ontmoet, hier wisten wij (mijn moeder, ik en mijn broers) eerst niets van, tot de kliniek contact had opgenomen om te laten weten dat relaties tussen de patiënten niet toegestaan was. De laatste hoop die ik en mijn broers hadden werd op deze manier kapot gemaakt. Nog voordat mijn ouders officieel gescheiden waren woonden ze al samen. Mijn ouders hebben nog vaak ruzie gehad maar wij raakten er sindsdien verder niet meer bij betrokken. Toch is mijn en mijn grote broers relatie met mijn vader momenteel niet goed, eigenlijk slecht te noemen. Dit komt vooral omdat mijn vader nooit heeft willen praten over wat er allemaal gebeurd is, waar wij natuurlijk wel behoefte aan hadden. Mijn vader heeft dingen vaak juist ontkent of werd boos als het ter sprake kwam. In die tijd heb ik nog een keer een stoel naar mijn hoofd gekregen, en er werd vaak door hem en zijn vriendin naar mij geschreeuwd. De dochters van zijn vriendin kwamen nog niet eens een paar maanden na de scheiding van mijn ouders ook bij hem en zijn vriendin te wonen. (Wij woonden al deze tijd al bij onze moeder.) Dit vond ik persoonlijk denk ik het lastigste, omdat ik altijd het papa's kindje ben geweest. En dat was natuurlijk al compleet veranderd, maar nu had hij ook nog eens veel meer aandacht voor haar kinderen dan voor zijn eigen kinderen. Tijdens de scheiding is ook het oneindige gezeur over geld begonnen, dit oneindige gezeur was normaal altijd iets tussen mijn ouders. Tot mijn vader nu hij geen contact meer met mijn moeder had alles via ons moest laten weten. Zo liet hij ook eens weten dat mijn (Tweetalig Vwo) opleiding niet meer te betalen was omdat hij nu twee extra monden te voeden had (de kinderen van zijn vriendin) en zijn vriendin had schulden van het huis. Dus er was geen geld meer over voor mijn opleiding, terwijl hiervoor in het ouderschapsplan dus al geregeld was dat ik kon blijven doen wat ik graag wilde doen. Hier was ik natuurlijk best boos om. En dit is maar 1 van de tientallen voorvallen. Uiteindelijk kon ik mijn tweetalige onderwijs inderdaad doen omdat mijn vader de afspraken moest nakomen. Mijn moeder heeft mij en mijn grote broer door dit soort voorvallen vaak huilend op moeten halen bij onze vader, die natuurlijk even boos op ons was als wij op hem. Want volgens mijn vader ben ik een vervelend manipulatief kutkind (dit verzin ik niet, is letterlijk tegen mij gezegd). Het gezanik over geld en over 'onuitgesproken dingen' zoals mijn vader ze noemt ging vele jaren door en er leek geen eind aan te komen. In deze jaren heeft mijn grote broer ook veel gezondheidsproblemen gehad, zoals een afstoting van zijn donornier vervolgens het verwijderen van de donornier, en het moeten beginnen met intensieve dialyse 4 dagen in de week (dit ook allemaal niet vlekkeloos). Maar om terug te komen op de situatie met mijn vader (die mijn broer overigens bijna niet bezocht heeft in het ziekenhuis), het was voor ons een uitzichtloze situatie. De geldproblemen die hij had konden wij tenslotte toch niet oplossen, en de 'onuitgesproken dingen' hielden toch vaak verdraaide vormen van de werkelijkheid in waarover de meningen dus ook altijd zouden verschillen. En ik als vervelend manipulatief kutkind zal uiteindelijk ook niet ontkennen dat ik dingen heb gezegd waar ik niet trots op ben, ik probeer mezelf ook totaal niet voor te doen alsof ik altijd goed gehandeld heb. Maar het verschil zal altijd zijn dat ik een kind was, en mijn vader een volwassen man. Uiteindelijk heb ik het contact met mijn vader verbroken voor momenteel iets meer dan een half jaar, maar dit was vooral omdat ik heel ongelukkig van de eindeloze discussies en ruzies werd. Zonder contact gaat het nu dus ook heel goed, ik ben gelukkiger dan ik in de afgelopen 5 jaar geweest ben. Maar toch blijft het knagen dat ik geen contact heb met mijn vader, mijn broer zit in een zelfde soort situatie (Mijn broertje heeft nog wel regelmatig contact met hem). En ik weet dat mijn broer ook nog niet geheel tevreden is met de situatie, maar de situatie verbeteren is lastig omdat we niet terug willen vallen in het oude geruzie. Heeft er iemand tips over hoe ik en mijn broer weer een beetje contact op kunnen bouwen met mijn vader? Hij weet momenteel niet eens welke vakken ik leuk vind, eventuele studiekeuzes of zelfs hobby's (kortom alles wat een vader van zijn kind hoort te weten). Ik ken hem andersom eigenlijk ook niet meer wat ik ook lastig vind. En echt elke reactie is welkom.. Ik weet tenslotte ook niet meer wat ik moet doen.

Ik heb nooit ruzie met mijn vader. Met mijn moeder heb ik altijd ruzie! Iemand tips?

mijn ouders zijn nu zo`n 4 jaar uitelkaar. mijn vader ging toen hij 2 weken weg was al bij een ander inwonen in het begin leek het allemaal goed mooi en fijn maar dat veranderde mijn stiefmoeder is jaloers op mijn zus en mij we mogen niet naast mijn vader zitten ofzo de afspraak was dat ik 12 keer per jaar naar hem toega maar ik ga nu helemaal niet heen op de telefoon hebben mijn zus en me stiefmoeder ruzie moet ik heen gaan of niet het zo ongezellig daar zonder mijn zus er valt nog zo veel te vertellen maar ach doei hopelijk krijg ik nog Advies

Hayy! Ik ben 13 jaar, ik ben bijna 14. Mijn ouders zijn inmiddels ongeveer drie en een half jaar gescheiden. Mijn vader is vreemdgegaan met de vrouw waar hij inmiddels ook mee getrouwd is. Mijn ouders hebben geen vechtscheiding, maar ze praten niet tegen elkaar. Ik heb een halfbroertje bij mijn vader, hij is inmiddels 1 jaar oud. Het probleem is dat het niet klikt tussen mijn stiefmoeder en mij. Ik ( en mijn familie ) hebben het gevoel dat ze ons er niet bij wil hebben. Ik kom niet meer bij mijn vader. Mijn stiefmoeder liegt over mij ( en laatst ook over mijn oma een de kant van mijn moeder ). het probleem is dat mijn vader haar gelooft. Mijn stiefmoeder is bang dat ik mijn halfbroertje iets aan zal doen. Dat is natuurlijk onzin want hij is echt een super lief jochie en ik ben gek op hem! Als ik heb wil zien dan moet dat stiekem op momenten dat me opa en oma oppassen. Ik probeer al heel lang om de situatie te verbeteren maar ik ben er onderhand een beetje klaar mee. Ik weet niet wat ik moet doen. Mijn stiefmoeder en ik praten niet met elkaar. ik wil wel heel graag contact met mijn vader maar dat kan dus niet. we kunnen hem niet alleen zien. mijn familie heeft alles al geprobeerd maar niets werkt. heeft iemand raad? alvast bedankt! Xx

Heyhey, mijn ouders gaan scheiden.. Ze hebben geen ruzie maar het is toch erg raar.. Mijn moeder is nu naar een nieuw huisje aan het zoeken en het lijkt me erg vreemd om opeens maar met z'n drieen te zijn in plaats van met z'n vieren :( Ik hoop dat iemand anders ook in deze situatie zit want eigenlijk heb ik op school ook niet echt kinderen waarvan hun ouders gescheiden zijn.. Doeidoei

Beste ouders en jongeren op villa pinedo, Ik wil mijn verhaal delen omdat ik hoop dat jongeren zich erin herkennen en er misschien iets aan hebben. Toen ik elf was gingen mijn ouders scheiden (ik ben nu vijftien). Mijn moeder wou graag scheiden maar mijn vader niet. De reden waarom mijn moeder wou scheiden was omdat ze ontdekt had dat ze op vrouwen viel. Daarnaast liep het huwelijk van mijn ouders sws al niet zo goed. Mijn vader was heel verdrietig en voor mijn moeder was dit alles natuurlijk ook niet gemakkelijk. Ik weet nog goed hoe het was om te verhuizen, ik had hiervoor nog maar in één huis gewoond. Mijn moeders nieuwe vriendin kwam bij ons in huis wonen in de eerste maanden. Ik wist dat mijn moeder haar al kende voor de scheiding maar durfde/ durf nooit te vragen of ze is vreemdgegaan. De nieuwe vriendin van mijn moeder was een ontzettend complex persoon. ze was emotioneel onstabiel of zoiets opnieuw hier wat vragen waar ik geen antwoord op heb gekregen/krijg. Mijn moeder maakte het uit met haar en dat was een opluchting. Maar nu ging mijn moeder nieuwe vrouwen daten. Ik wou dat ze iemand vond maar had aan de andere kant geen behoefte aan nieuwe aanplak. Mijn moeder zien met een vrouw was trouwens echt heel erg wennen voor mij. Mijn vader kreeg op een gegeven moment ook een nieuwe vriendin. Op dit punt in mijn verhaal zijn we nu. Met uitzondering dat mijn moeder weer naar een man opzoek is. Ik heb het verhaal misschien niet zo net opgeschreven maar het doet voor mij veel pijn om aan het geheel terug te denken. mijn tip voor ouders: Ook al doet de waarheid nog zo'n pijn, vertel hem toch aan je kind. Ik heb de pijn in kleine stukjes verwerkt over een lange tijd en dat wens ik niemand toe. Dus wees in een keer duidelijk en speel open kaart. bedankt als je dit hebt gelezen ! x