Hallo, Mijn ouders zijn nu zo een 11 jaar gescheiden. Mijn vader en moeder hebben na de scheiding nooit echt meer contact gehad, er was de hele tijd ruzie. De eerste paar jaren van de scheiding ben ik om het weekend naar mijn vader gegaan. Ik heb dit de hele tijd vol gehouden tot 2 jaar terug. Ik ben nu 18 en krijg dan ook een bijbaantje en ga ook stappen. Dus ik zie mijn vader bijna nooit meer. Ik heb ook geen behoeften meer om hem te zien, hij doet de heletijd moeilijk met het betalen van de alimentatie. Zo erg zelfs dat we een advocaat hebben moeten schakelen en dat het voor de rechter komt. Ik zit nu echt in een tweestrijd. Graag zou ik contact willen houden met mijn vader omdat het mijn vader is en als ik later kinderen zou krijgen zou ik het fijn vinden dat ze hun biologische opa kunnen zien. Maar aan de ander kant zou ik graag het contact willen verbreken vanwege dat hij (bijna) geen alimentatie meer wil gaan betalen. Waardoor ik een gevoel krijg dat ik niet echt meer belangrijk voor hem ben. Verder neemt hij het minimaal contact met ons op als hij 1x per maand iets van zich laat horen is het al veel. Wat moet ik doen?! Ik zit hier erg mee en als ik er al aan denk begin ik al te huilen! Xx

Hoi Ik ben 12 en Mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden, ik ben vaker bij mijn moeder dan vader maar mijn vader heeft steeds een andere vriendin, dat boeit me niet maar mijn moeder doet de laatste tijd steeds zo raar (ze zegt dat ze geen vriend heeft) maar vandaag zei ze van ja een "vriend" van me heeft een nieuwe auto gekocht en ik ga even een stukje met hem rijden maar ik vertrouw het niet want ik ken al haar vrienden enzo maar hem niet en als ik doorvraag verandert ze van onderwerp.... wat moet ik doen?!! Help

Ik ben Luka, en een vriend van mij (ik zeg geen naam) heeft een beetje een probleem. Hij is 14 trouwens. zijn ouders zijn al een tijdje gescheiden en hebben ook meerdere keren geprobeerd om bij elkaar te komen. Dat lukte dus niet, maar nu zou hij met zijn vader op vakantie gaan, maar dat mag dus niet meer van zijn ouders, en dat was dus blijkbaar niet afgesproken zeiden ze (was wel afgesproken, maar toch). Nu is hij bij zijn vader en moet hij ineens naar zijn moeder omdat die niet wil dat hij dat hij bij zijn vader is. Hij wil veel liever bij zijn vader zijn dan bij zijn moeder. Wat moet hij doen?

Ik woon sinds mijn geboorte bij mijn vader. Op mijn 3de gingen ze scheiden. Nu wil ik volgend jaar bij mijn moeder gaan wonen maar ik ben bang dat mijn vader boos wordt. Wat vinden Jullie dat ik moet doen. Bij hem blijven wonen of naar mijn moeder gaan.

hoi mijn ouders zijn nu ongeveer 3 jaar gescheiden, ik had een goede band met mijn vader en moeder. na de scheiding ben ik bij mijn moeder blijven wonen met mijn zusjes. ik ga soms naar mijn vader toe, 3 jaar geleden nog met plezier, maar nu word dat minder. 2 maanden na de scheiding ging hij "samenwonen" met zijn vriendin, eerst vond ik haar aardig, maar nu helemaal niet. ze is meestal hier in de weekenden want ze woont officieel in een andere stad met haar zoon. als ze hier is en haar zoon is ook mee, hangt er een gespannen sweer. met mijn zusjes kan ze heel goed opschieten blijkbaar, maar ik heb het gevoel dat ze mij niet mag. ik vind ook dat ze teveel aandacht vraagt net als die zoon van haar. mijn probleem met haar is moeilijk beschrijfbaar, maar het komt er opneer dat ik gewoon niet met haar kan opschieten en zij mij niet aardig vind (dit is ook wederzijds) dit jaar gaan we met zn 6en 2 weken op vakantie. ik heb hier geen zin in aangezien we veel ruzie hebben. mijn moeder vind dat ik gewoon mee moet gaan, maar ik kan dat echt niet opbrengen en blijf liever thuis. vorig jaar ging het ook al niet goed en ik heb liever niet dat het dit jaar ook zo gaat. mijn vader vind dat ik moet praten met haar, dit heb ik ook verschillende keren geprobeerd, maar ik ben altijd degene die alles fout doet. heeft iemand een idee hoe ik dit kan oplossen?

Hallo, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was. Ik woon bij mijn moeder en die heeft inmiddels een nieuwe vriend. Vroeger zag ik mijn vader elke zondag, als hij me kwam ophalen zei hij eigenlijk niks tegen mijn moeder. Maar nu heb ik steeds minder tijd op zondag met hem ergens heen te gaan. Eerlijk gezegd heb ik ook niet echt zin meer. Ik voel me soms niet zo lekker bij hem. Hij vloekt af en toe op mensen in de auto, en vroeger heeft hij mijn familie lichtelijk uitgescholden (nu zegt hij nog steeds af en toe negatieve dingen over mijn moeder en familie, en praat over ze met een soort walging) Ik weet wel dat hij super veel van me houdt, alleen voor hem is blijkbaar de enige manier om dat te laten merken superveel cadeaus geven waar ik meestal niks aan heb. Het voelt alsof ik het enige leuke in zijn leven ben, en dat is misschien ook wel lief maar vooral super irritant. Hij belt me heel vaak, en wil alles van me weten. Tuurlijk snap ik dat ook wel. Ik moet hem als ik thuis ben van school bellen, hij zegt dat hij daar de hele dag op zit te wachten, zelf belt hij dan ook zelfs als hij weet dat ik op school zit. Als ik dan na een tijdje niet opneem belt hij mijn oma. Hij wil geen contact met mijn moeder meer en heeft dat dan ook verbroken. Mijn moeder is tenminste een stuk professioneler en heeft zijn nummer nog wel en durft met hem te praten (niet dat dat gebeurd, dan ben ik bang dat mijn vader teleurgesteld in mij wordt, omdat ik dan iets over hem heb gezegd). Mijn moeder is superlief en wijs alleen ik durf toch met niemand hier echt over te praten hoe ik me voel, ik denk dat ze vinden dat ik overdrijf. Nog over mijn vader, soms ziet het er zo zielig uit dat hij niet echt supergelukkig is, alleen als hij mij ziet. Ik denk dat hij afleiding nodig heeft zoals een nieuwe vriendin. Maar volgens mij gelooft hij niet echt meer in de liefde en wil dat ook niet meer. En dan weet ik niet wat ik voor hem moet voelen, moet ik heel veel van hem houden? Het voelt als een soort plicht. Alsof het van mij afhankelijk is of hij zich een beetje gelukkig voelt. Dat zegt hij ook, niet letterlijk maar op een soort gelijke manier. Dus moet ik nog altijd met hem afspreken? Ookal doe ik dat met tegenzin? Ik zou dit zo echt niet tegen mijn vader durven zeggen, zijn wereld zou instorten, ik ben het enige dat zijn wereld een beetje overeind houdt. Ik ben zijn alles, zonder mij zou hij niks kunnen, hij wacht altijd tot ik bel, tot hij me kan zien, enz.... Ik weet niet echt meer wat ik moet doen. Overdrijf ik? Ik ben in ieder geval blij dat ik het van me af heb kunnen schrijven, en op een rijtje heb gezet wat ik nou eigenlijk ZELF voel. Wat misschien ook niet echt handig is, is dat in mijn familie alleen mijn (half)nicht en mijn nichtje weten hoe het is om gescheiden ouders te hebben. Met mijn (half)nicht heb ik niet echt contact. En mijn nichtje is nog maar 5, ik kan niet wachten tot ze wat ouder is, ze maakt bijna hetzelfde als ik mee, maar beseft dat nog niet.

Hoi, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik twee jaar was. Mijn zus is drie jaar ouder. Mijn vader ontmoette toen ik vier jaar was een nieuwe vrouw met een dochter die ook drie jaar ouder was dan mij. mijn zus, mijn moeder en ik hebben zijn nieuwe vrouw nooit gemogen. Om het weekend kwamen we bij hun en als we weer bij mama waren moesten we huilen omdat het daar niet leuk was en papa zei gewoon: ja alles was goed. En ging hij weg. We vonden het daar niet leuk omdat zijn nieuwe vrouw altijd een blik wierp die ons afkeurde en alles zo wat verplicht. We moesten als we daar kwamen iedereen een kus geven ook al was zij aan het roken moest dat ook. Uiteindelijk wilden ze gaan trouwen dat is drie jaar geleden. Maar dat wilden mijn zus en ik natuurlijk niet. En mijn zus was er helemaal klaar mee en wou er eigenlijk niet meer komen ik ook niet maar ik vond het anders zielig voor papa. In mei wilden ze dus gaan trouwen en in april was haar dochter jarig dus we kwamen. En toen we daar kwamen was het enigste wat ze zei tegen mijn zus: je gaat je wel gedragen op de bruiloft. Toen was de sfeer al verpest. Later op die dag zag ik dat mijn zus en de vrouw van mijn vader ruzie maakten en ik zag dat en mijn vader kwam naar mij toe zag dat en deed ook helemaal niks! Mijn zus rende huilend weg mijn (bijna) stiefmoeder liep weg en mijn vader floot mijn zus even achterna en deed niks. Sinds dat gebeurd is komt mijn zus niet meer bij mijn vader en voelde ik me meer verplich om te komen. Toen kwam de bruiloft en mijn zus haar naam werd niet genoemd. Twee jaar geleden met kerst kregen mijn vader en ik ruzie. Mijn moeder was er helemaal klaar mee en ik mocht niet meer naar mijn vader. Mijn vader komt nog wel langs en gisteren kwam ik even naar mijn vader zijn huis toe in twee jaar tijd omdat hij vandaag op vakantie zal gaan en ik had hem al een poos niet gezien en wou hem even veel plezier wensen. En mijn vader vroeg als ik zijn vrouw ook wou zien en die kwam eral aanlopen en ze vroeg of ze mij een knuffel mocht geven en ja dat mocht en ze vroeg ook als ik mijn stiefzus wou zien en dat wou ik en we gaven elkaar een dikke knuffel en ze vroegen als ik ook wel eens langs wou komen en dat ga ik zeker doen :) Ik wou dit graag delen. Groetjes

Beste ouders Wij als kinderen hebben het erg zwaar in de scheiding. Ik ga nu ook naar de middelbare school, dus voor mij is het extra moeilijk, omdat ik dan nog allemaal andere spanningen over me heen krijg. Nieuwe vrienden, alles anders, veel meer leerlingen... Gelukkig hebben jullie voor ons een kindercoach geregeld om onze gevoelens te kunnen uiten. Toch blijft het allemaal heel emotioneel. Mijn vader en moeder hebben het slechte nieuws nu ongeveer een maand geleden verteld. Zelfs mijn vader moest huilen. De kindercoach is een hele opluchting voor mij geweest, dus aan alle ouders die in een scheiding zitten: Regel een kindercoach! Het is zó lekker om even al je gevoelens eruit te gooien! Vooral als oudste kind van vier! Dan heb je het gevoel dat je je sterk moet houden. Voor die anderen, omdat je ze niet van streek wilt maken. Ook je ouders wil je niet met je gevoelens lastigvallen, omdat je dan bang bent dat ze zelf gaan huilen. Daarom is een kindercoach zo belangrijk. Je moet niet al je gevoelens opkroppen! En als je niet wilt dat de kindercoach iets tegen je ouders vertelt, vertelt hij/zij het ook niet! De kindercoach zal vaak ook iets creatiefs met je doen, ik heb bijvoorbeeld een jurkje ontworpen. Daarin zat mijn verdriet en liefde verwerkt, zonder dat ik e bewust voor koos. Ook het hout om op te bouwen was erg belangrijk in mijn jurkje. Tekenen is echt iets voor mij om me te uiten. De laatste tijd loom ik ook veel. Vandaag heb ik samen met mijn moeder een heel schattig konijntje geloomd! Dat is ook een tip voor de ouders. Doe zelf ook iets met je kind. Maar als je meerdere kinderen, zal je steeds iets anders moeten doen... Ieder kind is anders. Ik heb met m'n moeder geloomd, mijn zusje een spel gespeeld met m'n moeder en de kleinere kinderen kijken films. Een tip voor alle kinderen: luister lekkere uptempo muziek! Ik luister Katy Perry en Cher Loyd. Hun liedjes zijn uptempo en emotioneel. En zoek een hobby waarmee je je echt uiten.

Beste gescheiden ouders van Nederland, Jullie zijn de ouders die ons zo trots vast hielden toen we net geboren waren, bij ons bedje stonden ‘s nachts om te kijken of we nog wel adem haalde, ons leerde fietsen zonder zijwieltjes en ons troostte toen we bang waren voor een monster onder ons bed. Jullie zijn de ouders die zo bezorgd waren toen we voor het eerst gingen stappen en een vriendje mee namen. Jullie willen ons beschermen tegen de val op ons eerste fietsje, tegen het boze monsters onder ons bed, tegen een enorme kater en een gebroken hart.. Leg ons dan eens uit hoe het kan dat jullie dezelfde ouders zijn die ons ’s nachts wakker houden omdat jullie ruzie maken, ons laten kiezen loyaal te zijn aan onze vader of moeder? Onze alimentatie niet willen betalen en hier ruzie over maken? En ons de rug toe keren wanneer het te moeilijk wordt? Niemand heeft jullie beloofd dat het makkelijk zou zijn, het ouderschap. En wij verwachten ook niet dat jullie het perfect zullen doen. Wij accepteren het zelfs wanneer jullie niet eeuwig van elkaar blijven houden en gelukkig worden met iemand anders. Het enige wat wij van jullie vragen is liefde, liefde van onze beide ouders. Gescheiden of niet, geef ons de kans om liefde te mogen ontvangen van beide onze ouders, en geef ons ook de kans liefde te mogen geven aan beide ouders! Dit kan alleen wanneer jullie elkaar accepteren en rustig naar elkaar luisteren. Wees blij voor ons wanneer we een leuk weekend hebben gehad bij de ander, drink een kop koffie samen als je ons ophaalt, zit vredig en trots naast elkaar bij ons afzwemmen. Dit zal niet altijd makkelijk zijn, maar DIT is de bescherming die wij nodig hebben. Want wat doet het met ons als de twee personen waar we het meest van proberen te houden het ons onmogelijk maken?

Lieve Ouders, Als kind zijnde is de scheiding van je ouders het ergste wat je mee kan maken. Sommige ouders spelen de scheiding heel erg over de rug van hun kind om. Zoals mijn ouders al 12 jaar doen. Ik ben een postduif en waarom? omdat mijn moeder niet meer met mijn vader wil praten. Ik heb ADHD en ik ben heel snel gestresst. Muziek houd mij rustig. Ik merk gewoon dat meerdere kinderen steeds vaker de dupe zijn van wat ouders uithalen. Vecht het lekker samen uit. Betrek alsjeblieft je kind er niet bij! Ik doe het kappersvak en eindelijk ben ik ook geslaagd voor een diploma. Ik heb er voor moeten vechten terwijl mijn ouders zelf ook bezig waren elkaars leven zuur te maken. Kinderen hebben gauw door als er iets mis is hoor! Vooral de scherpgezinde.... Geloof me nou, ook kinderen merken het wanneer jullie weer eens lekker bezig zijn. Ik ben ontzettend kwaad geweest op allebei mijn ouders. Maar houd dit in je achterhoofd: AMOR PARA SIEMPRE De echte ouders weten dat hun kinderen heel veel van hen houden. Maar stop met vechten. Overleg dingen niet als een stel wilde dieren. Maar doe normaal!!!!