hi mijn ouders zijn 2,5 jaar gescheiden en dat vind ik echt niet cool.:'( in het begin ging dat wel ok. wij bleven in ons eigen huis en mijn ouders verhuisde elke keer. ik vond het prima, zo zag ik mijn ouders nog een beetje bij elkaar. maar helaas pindakaas ging het niet langer zo. mijn vader bleef in het huis en mijn moeder en haar vriend moesten een nieuw huis zoeken. die was gelukkig (en ook jammer genoeg) snel gevonden. het was alleen een klein huurhuisje en ik moest een kamer delen met mijn zusje. mijn moeder zei dat het maar voor even was maar inmiddels wonen we er al 1,5 jaar... dat ging maar echter een jaar goed.... toen kregen mijn ouders knetterende ruzie.... zou knijterhard dat je ze aan t eind van de straat hoorde. en die ruzie is nog steeds niet goed :'( nu zit ik in de brugklas en zie ik mijn bff niet zo vaak meer. en dat was echt een schat want die luisterde altijd. op mijn school heb ik wel vriendinnen maar die weten het ook ziet zo goed of die luisteren maar half. mijn vader is heeft sinds kort een vriendin en daar is ie stapelgek op... ze zitten alleen maar te plakken... die vriendin heeft 2 kinderen en 1 meisje is van mijn leeftijd. we mogen elkaar echt. ik ben er altijd voor dr maar nu ik morgen een toneelvoorstelling heb komen ze niet kijken en ik weet niet waarom... ook gaan zij mee op vakantie en mijn zusje is daar nog lang niet klaar voor.... ik voel me echt ontzettend rot en puberig. ik weet gewoon niet wat ik hiermee moet... ik wil weg uit deze diaree puree xoxo zaartje

hey allemaal ik word egt hellemaal gek van die scheiding. ik lig altijd maar te dubben over dit en dat en ik kom nauwelijks in slaap dan denk ik wat moet ik nauw doen om hun te helpen als ze ruzie maken? en het is ook heel moeilijk als je ouders gaan scheiden want soms komt er dan een nieuwe partner bij maar soms ook niet. ik heb dat wel mijn ouders hebben er allebei een nieuwe partner bij. soms is dat best lastig bijvoorbeeld je moet later naar bed (wat normaliter niet hoeft) of je eet heel anders, bah. ik word soms geslagen als ik iets fout doe. mijn best vriendin heeft het zelfde alleen word die niet geslagen gelukkig maar! -xxx- nikita

hi allemaal ik voel mij egt super rot dat mijn ouders gescheiden zijn, ze hebben er ook allebei een nieuwe partner bij dat is ook heel erg wennen er is ook netnet een nieuw huis bij gekomen. gelukkig is het wel een mooi huis ik allebei de nieuwe printers wel aardig maar toch is er een verschil tussen die twee partners, de een vind ik veel aardiger dan de ander en ik denk dat dat komt door de tijd komt de een ken ik langer dan de andere. ik word soms ook geslagen mijn vriendin heeft het zelfde probleem, alleen wordt die niet geslagen gelukkig maar en ik word ook hellemaal gek aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah.

What the F*****! Oke, we zijn er dus net achtergekomen dat mijn vader vreemd is gegaan, en hij heeft al duidelijk gemaakt dat hij met die vrouw doorwil en wil scheiden van mijn moeder. Lekker dan. Nu blijft mijn moeder maar tegen me aanpraten over hem, gelukkig zit ik op kamers dus hoef ik er niet de hele tijd bij te zijn, maar mijn twee jongere zusjes wel. Ik word er helemaal gek van, dat getrek van beide kanten de hele tijd. Ik wil gewoon met rust gelaten worden. 'Nee, ik weet niet of ik mijn vader vandaag wil zien', 'Nee, ik weet niet bij wie ik in het weekend wil zijn'. Aaaghhrr, heeft iemand tips? Ze zijn meer dan welkom

hallo ik heb dit jaar nog een moeilijke piriode had , ik heb adha en ik schaam me er supper erg voor ik heb dit een paarweken geleden aan mijn beste vriendin verteld ze begreep me goed . en ze helpt me heel goed , ik heb een hele tijd gehad dat alles goed ging maar ik kreeg weer verdriet om de scheiding van mijn ouders. maar ook dat is weer weg ik kan goed met mijn vader praten maar soms is het wel druk als ik bij mijn vader ben zijn we met zeven mensen . maar nu heb ik wel soms dat ik niet altijd lekker in mijn vel zit . kunnen jullie mij helpen ? liefs,'' Nicole

Hoi, mijn ouders zijn onderhand 5 jaar gescheiden. Ik was er onderhand wel aan gewend en dacht er niet zoveel over, maar de laatste tijd zitten al mijn vriendinnen te zeuren dat ze bang zijn dat hun ouders gaan scheiden alleen omdat ze een keer ruzie maken. Doordat mijn vriendinnen het er de laatste tijd zoveel over hebben voel ik me best verdrietig. De scheiding van mijn ouders was de verveldste periode ever en nu moet ik daar de hele tijd aan denken..... iemand tips???

Ik zit in flinke verdriet. En daarbij nog eens burenruzie. De buren hebben een Ultrasonic Animalchaser laten neerzetten. Ik kan nu niet meer slapen 's nachts en daarbij ook niet meer buiten zijn. Het is een verschrikkelijke herrie wat dat apparaat produceert. Het lijkt een zachte pieptoon maar het drukt heel hard op je oren en je krijgt er giga hoofdpijn van..... )-:

hoi ik heet Emma. mijn moeder en vader zijn gescheiden toen ik 2 was en bijna 3. toen ze waren gescheiden was mijn vader heel boos op mama. hij heeft toen mijn zus en mij vertelt dat hij mijn moeder ging vermoorden. nu heb ik daar steeds nachtmeries over. hij schrijft mijn moeder ook mails en daar dooor mag ik niet meer naar mijn therapeut. daarom heeft mijn moeder me over deze website vertelt zodat ik hier mij kan uiten. en daar ben ik heel blij mee.

Het is een lang verhaal, maar het moet er gewoon even uit. Daarnaast kunnen er betere tips gegeven worden als mensen het hele verhaal kennen. Ik ben 16 jaar oud, mijn broertje is bijna 14 en mijn grote broer 20. Onze ouders zijn al zo'n 3,5 jaar gescheiden. Zo'n 5 jaar geleden begon het met ruzie tussen mijn ouders. Mijn vader had een drankprobleem, en kon plotseling agressief worden. In 2010 is mijn vader opgenomen in een kliniek nadat de ziekte borderline bij hem was vastgesteld. In dit zelfde jaar heeft mijn grote broer een niertransplantie ondergaan, omdat mijn broer chronisch ziek is aan zijn nieren. Mijn vader woonde daarvoor al een tijdje niet meer thuis. Ik kan en wil me niet te veel herinneren van wat er in die tijd gebeurd is, maar de meest traumatische ervaring zal me altijd bij blijven. Ik en mijn broer (die nu 20 is) vonden hem na een mislukte zelfmoordpoging. We wisten al wel langer dat het niet goed met hem ging, en waren al vaker bang geweest voor zulke acties. Omdat hij ook vele malen 'officieel' afscheid had genomen van ons. Ik heb het hier soms nog steeds wel moeilijk mee. Mijn vader heeft in de kliniek waar hij geweest is zijn huidige vriendin ontmoet, hier wisten wij (mijn moeder, ik en mijn broers) eerst niets van, tot de kliniek contact had opgenomen om te laten weten dat relaties tussen de patiënten niet toegestaan was. De laatste hoop die ik en mijn broers hadden werd op deze manier kapot gemaakt. Nog voordat mijn ouders officieel gescheiden waren woonden ze al samen. Mijn ouders hebben nog vaak ruzie gehad maar wij raakten er sindsdien verder niet meer bij betrokken. Toch is mijn en mijn grote broers relatie met mijn vader momenteel niet goed, eigenlijk slecht te noemen. Dit komt vooral omdat mijn vader nooit heeft willen praten over wat er allemaal gebeurd is, waar wij natuurlijk wel behoefte aan hadden. Mijn vader heeft dingen vaak juist ontkent of werd boos als het ter sprake kwam. In die tijd heb ik nog een keer een stoel naar mijn hoofd gekregen, en er werd vaak door hem en zijn vriendin naar mij geschreeuwd. De dochters van zijn vriendin kwamen nog niet eens een paar maanden na de scheiding van mijn ouders ook bij hem en zijn vriendin te wonen. (Wij woonden al deze tijd al bij onze moeder.) Dit vond ik persoonlijk denk ik het lastigste, omdat ik altijd het papa's kindje ben geweest. En dat was natuurlijk al compleet veranderd, maar nu had hij ook nog eens veel meer aandacht voor haar kinderen dan voor zijn eigen kinderen. Tijdens de scheiding is ook het oneindige gezeur over geld begonnen, dit oneindige gezeur was normaal altijd iets tussen mijn ouders. Tot mijn vader nu hij geen contact meer met mijn moeder had alles via ons moest laten weten. Zo liet hij ook eens weten dat mijn (Tweetalig Vwo) opleiding niet meer te betalen was omdat hij nu twee extra monden te voeden had (de kinderen van zijn vriendin) en zijn vriendin had schulden van het huis. Dus er was geen geld meer over voor mijn opleiding, terwijl hiervoor in het ouderschapsplan dus al geregeld was dat ik kon blijven doen wat ik graag wilde doen. Hier was ik natuurlijk best boos om. En dit is maar 1 van de tientallen voorvallen. Uiteindelijk kon ik mijn tweetalige onderwijs inderdaad doen omdat mijn vader de afspraken moest nakomen. Mijn moeder heeft mij en mijn grote broer door dit soort voorvallen vaak huilend op moeten halen bij onze vader, die natuurlijk even boos op ons was als wij op hem. Want volgens mijn vader ben ik een vervelend manipulatief kutkind (dit verzin ik niet, is letterlijk tegen mij gezegd). Het gezanik over geld en over 'onuitgesproken dingen' zoals mijn vader ze noemt ging vele jaren door en er leek geen eind aan te komen. In deze jaren heeft mijn grote broer ook veel gezondheidsproblemen gehad, zoals een afstoting van zijn donornier vervolgens het verwijderen van de donornier, en het moeten beginnen met intensieve dialyse 4 dagen in de week (dit ook allemaal niet vlekkeloos). Maar om terug te komen op de situatie met mijn vader (die mijn broer overigens bijna niet bezocht heeft in het ziekenhuis), het was voor ons een uitzichtloze situatie. De geldproblemen die hij had konden wij tenslotte toch niet oplossen, en de 'onuitgesproken dingen' hielden toch vaak verdraaide vormen van de werkelijkheid in waarover de meningen dus ook altijd zouden verschillen. En ik als vervelend manipulatief kutkind zal uiteindelijk ook niet ontkennen dat ik dingen heb gezegd waar ik niet trots op ben, ik probeer mezelf ook totaal niet voor te doen alsof ik altijd goed gehandeld heb. Maar het verschil zal altijd zijn dat ik een kind was, en mijn vader een volwassen man. Uiteindelijk heb ik het contact met mijn vader verbroken voor momenteel iets meer dan een half jaar, maar dit was vooral omdat ik heel ongelukkig van de eindeloze discussies en ruzies werd. Zonder contact gaat het nu dus ook heel goed, ik ben gelukkiger dan ik in de afgelopen 5 jaar geweest ben. Maar toch blijft het knagen dat ik geen contact heb met mijn vader, mijn broer zit in een zelfde soort situatie (Mijn broertje heeft nog wel regelmatig contact met hem). En ik weet dat mijn broer ook nog niet geheel tevreden is met de situatie, maar de situatie verbeteren is lastig omdat we niet terug willen vallen in het oude geruzie. Heeft er iemand tips over hoe ik en mijn broer weer een beetje contact op kunnen bouwen met mijn vader? Hij weet momenteel niet eens welke vakken ik leuk vind, eventuele studiekeuzes of zelfs hobby's (kortom alles wat een vader van zijn kind hoort te weten). Ik ken hem andersom eigenlijk ook niet meer wat ik ook lastig vind. En echt elke reactie is welkom.. Ik weet tenslotte ook niet meer wat ik moet doen.

Mijn ouders zijn nu 6 jaar gescheiden. veel ruzie's zelfs nu nog. Mijn vader heeft nooit contact met me opgenomen helemaal niks alsof ik niet besta .ik wrodt er echt gek van en het doet me pijn. volgens mij heeft hij nooit om me gegeven