Heei, Weet iemand hoeveel dagen je verplicht bent om naar je vader (Of moeder) toe te gaan? Graag van alle leeftijden tot en met 16 jaar.

Hallo iedereen! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 jaar oud was. Op z'n zachtst uitgedrukt was het een vechtscheiding die nu helaas nog steeds doorloopt. Het gaat zelf zo slecht dat binnenkort de eerste rechtszaak tussen mijn ouders komt. Door alle gebeurtenissen praat ik erg slecht over mijn gevoelens. Ik was vooral in het begin een 'boodschapper' ik bracht dus alle brieven heen en weer en ik zag dat mijn ouders hem opende en er kwaad of verdrietig van werden. Hierdoor voelde ik me steeds meer schuldig. Ik voelde me schuldig omdat ik het slechte nieuws heen en weer moest brengen. En het is zo erg dat ik soms het gevoel heb dat de scheiding mijn schuld is. Ook al weet ik dat het niet zo is. Ook door dit ging ik steeds slechter mijn gevoelens uiten naar mijn ouders. En ik kan nu nog steeds niet goed mijn gevoelens uiten naar mijn ouders. Als ik weer een brief van mijn vader of moeder in mijn hand kreeg gedrukt kreeg ik ook erge buikpijn van de stress. Maar ook dit vertelde ik natuurlijk nooit. Dit vind ik een van de ergste dingen van de scheiding. Je ouders zijn al uit elkaar en dan zeggen ze tegen je dat ze je er niet mee gaan betrekken maar ze gebruiken je (onbewust?) als boodschapper. Als boodschapper word je juist erg betrokken bij de scheiding op een manier dat je niet betrokken wilt worden. Als ik ouders een tip mag geven: zorg dat je kind geen boodschapper word. Het bespaard ze een hoop stress, huilbuien en je houd hierdoor een betere band met ze

echt ik haat mijn stiefvader altijd streng en bemoeid zich overal mee en hij heeft altijd ruzie met mn moeder en daar door reageert ze het op mij af en mag ik echt helemaal niks eigelijk haat ik ze allebij ps. ik wou bijna weglopen maar me stiefvader kwam achter me aan en sloeg me bijna ik haat hem

Toen onze ouders gingen scheiden zat ik op de middelbare school. Ik was toen rond de 12 jaar. Een hele periode daarvoor ging gepaard met bijna dagelijks ruzie tussen onze ouders. Mijn school prestaties gingen vanaf 2 mavo achteruit. Ik kon me niet meer goed concentreren op school en het kon me ook niet meer schelen. Onze ouders waren meer met hun eigen problemen bezig dan met ons. Waarom zou ik mijn best doen als er toch niemand laat zien hoe trots ze zijn, dacht ik toen. Na de scheiding zei mijn moeder altijd dat ik altijd mijn vader mocht opzoeken. En mijn vader zei dat ik altijd mocht langskomen. Maar telkens weer hoorde ik de ene ouder klagen over de andere. Dat neem je als kind ook mee in de omgang met je ouders. Omdat je je ouders niet wil afvallen praat je gewoon mee zonder de andere ouder te verdedigen. Je hebt immers nog niet genoeg levenservaring om je ouders tegen te spreken. Ik heb mijn middelbare school niet afgemaakt en heb altijd mijn ouders de schuld gegeven. Nu weet ik dat IK de verkeerde keuze heb gemaakt. Om mijn school af te maken is voor mijzelf, voor mijn toekomst en voor de toekomst van mijn kinderen. Om mijn ouders trots te maken is de kers op de taart. Tot op heden, ruim 30 jaar verder, heb ik hier soms nog problemen mee. Mijn ouders kunnen wel door 1 deur, maar zullen nooit iets positief over elkaar te zeggen hebben. Dit is nog steeds heel vervelend voor mij als jongste kind van het gebroken gezin. Vaak weet ik niet hoe ik ermee moet omgaan terwijl ik al 42 jaar ben. Met mijn vader heb ik een hele goeie band. Hij is meerdere keren getrouwd geweest en nu weer alleen. Hij is nu een man die, in vergelijking met de strenge opvoeding van toen, zo vergevensgezind is en altijd laat merken hoe trots hij is op zijn kinderen. Mijn moeder in principe ook maar laat dat op een andere manier merken. Maar ik heb zo vaak ruzie met haar dat ik haar soms maanden niet zie. Zij heeft na mijn vader nooit meer een relatie gehad. Zij zegt altijd dat ze geen man in haar leven nodig heeft. Maar ik denk toch anders. Ik denk dat die onstabiliteit in het leven van mijn ouders nog steeds effect heeft op mijn leven. Ik moet echt heel hard mijn best doen om er iets van te maken. Voor mij, mijn vrouw en voor mij twee lieve kinderen. Ik weet dat een scheiding soms onvermijdelijk is. Maar denk alsjeblieft aan de kinderen. Want die zullen er altijd onder lijden. Je kan alleen de pijn bij hun enigszins verlichten door na de scheiding de strijdbijl te begraven en je te focussen op de toekomst van je kinderen.

Hoi ik moet binnenkort naar het ziekenhuis en mn moeder gaat altijd mee maar nu had mn vader gevraagd om mee te gaan en ik vind dat goed maar dan krijgenweer problemen met rijden enzo en mn moeder wil liever alleen en ik wil niet dat ze dadelijk gaan ruzieen waar ik bij ben dus wat moet ik doen tegen mn moeder zeggen dat mn vader mee gaat en dan n boze reactie krijgen van mn moeder en stiefvader of tegen mnvader xeggen dat ik niet wil dat hij mee gaat maar dat vind ik ook niet leuk voor hem het zou wel handiger zijn maar ik ziu niet weten hoe uk m dat moet vertellen. Ik heb t gevoek alsof ik moet kiezen en dat wil en kan ik niet wat moet ik doen?

hey, op dit moment woon ik bij mn moeder en zie ik mn vader 3 dagen per maand. daar zouden we graag meer van willen maken. hij is ten slotte mn enigste vader die ik heb. maar als ik over mijn vader begin bij mn moeder zegt ze bijna meteen dat ik er maar meteen moet gaan wonen als ik het er zo fijn vind. kort om, ze wil niet dat ik vaker ga. op dat moment gaat mijn vader dus naar de rechtbank en start een rechtzaak. er zou kinderjustitie bij komen en veel psychologen. al die shit wil ik niet maar het zit er aan een keertje aan te komen. ik weet niet wat ik moet doen en kan er bijna niet onderuit. help!!!

Ik wil graag voor en nadelen waarom en waarom niet ik bij mijn vader of moeder zou gaan wonen... Xx

Hallo, ik woon momenteel doordeweeks bij mijn moeder en om het weekend bij mijn vader. Ik ben doordat zij toen ik in groep acht zat overspannen was depressief. Ik heb geleerd om mijn gevoelens niet te uiten. Ondertussen zit ik in klas en ben ik nog steeds depressief en mijn psycholoog stelde voor om doordeweeks bij mijn vader te gaan wonen.. Nu moet ik voor mijn moeder voor en nadelen daarvan op gaan schrijven en ik heb geen idee wat.. Kun jij me helpen?? Met voor en nadelen op te noemen.. XXX Eva

Hoi, Ik zit echt met een probleem. Mijn ouders zijn 3 jaar geleden uit elkaar gegaan. ik was toen 10 jaar. Best wel jong. Het lukt mij nog niet om het goed te verwerken. Voor de zomervakantie voelde ik mij niet goed. Dat was ongeveer een half jaar geleden. Ik zat niet lekker in mijn vel. Ik wilde niks meer en kon mij niet meer concentreren op mijn huiswerk. Ik wou niet laten merken dat ik daar last van had en daarom lachte ik maar en zei niks over mijn gevoelens. Mijn de 2 beste vriendinnen wouden afstand met mij. Want ik was stil, zei niks en was chagrijnig. Ze deden dat op whatsapp. Het werd mij toen ze veel en ik huilde en huilde. Ik was alleen thuis. Ik ging in mijn raam zitten. Mijn kamer zit op zolder. Ik wilde mij afzetten en toen kwam mijn zus binnen. Ze rende meteen naar mij toe en legde mij op mijn bed. Ik huilde en huilde. Na een tijd kwam mijn moeder thuis. Ik ben toen een weekje naar mijn oma gegaan. Want ik heb gewoon een serieuze zelfmoordpoging gedaan. Toen ik alles aan mijn vader vertelde over mijn zelfmoordpoging en dat ik depressief ben geweest. Zei hij alleen "Dat is niet zo goed" zonder emotie. Dat heeft mij veel pijn gedaan en nu zijn we een half jaar verder en ik ben nog steeds depressief. Die vriendinnen hebben me laten vallen. Juist op het moment dat ik ze nodig had. In de klas heb ik wel vriendinnen maar dat gaat nog moeilijk. Ik heb wel 1 beste vriendin alleen die heeft ook wel andere en laat mij een beetje vallen. Dat doet mij dan nog meer pijn. Ik kan gewoon de hele tijd huilen, janken. Het liefste wil ik nu echt zelfmoord plegen. Maar dat is fout. Dat weet ik. Ik denk er ook wel is over dat ik mijzelf kan snijden. Ik wil niet meer naar school. Ik wil weg van mijn vader. Weg van dit leven wat ik nu heb. Maar ik weet dat dat niet kan. Dit komt allemaal door de scheiding. Die ik niet goed heb verwerkt. Dat is mijn tip. Verwerk dingen goed. Zelf weet ik niet meer wat ik moet. Aan de ene kant wil ik weg maar ik begrijp dat dat niet kan. Ik probeer aan zoveel leuke dingen te denken maar dat lukt mij ook niet meer. Mijn moeder vind dat ik naar de dokter moet. Maar we hebben het niet breed thuis nu en dat kost veel geld om met iemand te gaan praten. Ik wil niet dat mijn moeder zoveel geld aan mij uit geeft. Ik ben dat niet waard. Wat kan ik het beste doen? Ik weet het niet meer.... kunnen jullie mij helpen?

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden. Het was niet zo van "sorry, we gaan scheiden" maar het was zo op een zondagmiddag zei mijn vader 'ik ga weg'. Toen is hij vertrokken en nooit meer terug gekomen. We hebben eerst 2 jaar inspanning gezeten want misschien kwam hij nog terug. Maar hij heeft mij en mijn zusjes verteld in een wegrestaurant dat hij niet meer terug zou komen. Het heeft veel pijn gedaan aan het begin. Ik wilde mijn verdriet niet laten zien. Nu 3 jaar verder zit er teveel verdriet in mij. Het lukt mij niet meer te concentreren op mijn school en ik kan niet meer blij zijn. Dus praat er gewoon over en verstop het niet. Ik eet iedere maandagavond bij mijn vader en ik ga om de week een weekend naar hem toe. Hij woont in een klein flatje, ik heb 1 zus en 1 zusje en we hebben maar 2 bedden. En mijn vader heeft zijn tweepersoonsbed. Ik ben al 13 en mijn zus al 16. Wij willen niet meer bij mijn vader slapen. Mijn zusje van 11 ook niet meer. Daarom hebben we nu 2 eenpersoonbedden en een luchtbed. Mijn zus is niet zo vaak meer bij mijn vader. Dat scheelt wel. Ik heb niet meer echt een band met mijn vader. Daar baal ik van. Maar ik mis hem niet ofzo. Dat is niet echt aardig.