Hoi, ik ben Sharifa en bijna 21 jaar oud. Ik woon al 19 jaar in een pleeggezin, omdat mijn ouders vroeger veel foute keuzes hebben gemaakt. Ik zoek eigenlijk iemand waarmee ik dit soort ervaringen mee kan bespreken. Hoe ouder ik word hoe moeilijker ik met alles kan omgaan.

Ik probeer mijn vaders vriendin te accepteren, ik probeer het zo hard maar het is zo lastig als zij mij niet accepteert. Ik en mijn broertje worden echt helemaal gek bij mijn vader, je kan namelijk niks goed doen bij zijn vriendin. Ze zijn nu 3 jaar samen, hebben samen een kind en een heel huis gebouwd. Ja dat lijkt mij ook heel vermoeiend, maar het was niet mijn idee. Mijn vaders vriendin heeft mijn broertje en mij nooit geaccepteerd, ze is altijd chagrijnig naar ons, ze beledigd mijn moeder tussen de regels door (alsof we dat niet merken) en ze claimt mijn vader het hele weekend als wij er zijn. Tegelijkertijd maakt ze constant ruzie met mijn vader, dat probeert ze dan te doen als wij niet in de zelfde kamer zijn (alsof we het dan niet horen) en grotendeels gaan die ruzies dan over ons en onze opvoeding, om gek van te worden. Ik en mijn broertje hebben al twee brieven naar mijn vader en haar gestuurd en al drie keer met ze gepraat, het werkt allemaal niet. Aangezien dit alles en mezelf zijn niet werkt om haar aardig te laten doen, heb ik een paar weken geleden een nieuwe tactiek bedacht: Ik probeer alles goed te doen, ik dek de tafel, ik ruim de tafel af, ik kook zo af en toe, ik probeer extreem aardig te doen en ik speel met en zorg voor mijn kleine baby broertje. Dit heb ik nu 4 weekenden volgehouden en mijn vaders vriendin is niks verandert, er kan geen lachje van af, ik heb nog geen bedankje gehoord, alleen maar dezelfde chagrijnigheid en boosheid. Ik trek het niet meer, wat moet ik doen? Ik hou heel veel van mijn vader en wil wel graag bij hem zijn in het weekend maar met zijn vriendin hou ik het geen dag meer mee vol, over anderhalf jaar kan ik het huis uit om te gaan studeren, maar ik weet niet hoe ik het in de tussentijd aan moet pakken, iemand tips?

Hallo, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 1 jaar Was, ik woon bij mijn moeder en ga om het weekend naar Mijn vader met de trein (hij is in een andere stad gaan wonen). Mijn moeder is hertrouwd en ik heb twee half broertjes. Mijn vader heeft een vriendin en nog een meisje mijn halfzusje. Ik heb ook een broer en zus, mijn broer woont bij mijn vader. Mijn zus gaat niet meer naar mijn vader en ik ben zelf nu aan het twijfelen of ik nog wil gaan. Mijn vader zei vaker slechte dingen over mijn moeder, ik heb gezegd dat ik dat niet wou, daar is hij ook mee gestopt. Ik vind het niet echt fijn om bij mijn vader te zijn het is er erg rommelig en ongeregeld. Maar het meest vervelende is hij alleen maar aan zichzelf denkt als ik zeg dat ik bijvoorbeeld een dagje later kom omdat ik wil logeren met een vriendin begint hij meteen zielig over zichzelf te doen, dat vind ik echt heel vervelend. Hij doet gewoon alsof hij heel zielig is. Ik heb ook heel vaak dat ik denk van hou toch eens op! Ik zie er de laatste tijd erg tegenop om naar mn vader te gaan, ik zit veel op mn kamer (zelfs mijn kamer is een rommel er liggen allemaal spullen die niet van mij zijn). Ik slaap heel slecht ik lig heel lang wakker(vooral als ik bijna naar mijn vader ga of als ik bij mijn vader ben) , omdat ik niet weet wat ik moet doen. Moet ik het eerlijk zeggen? (ik weet niet echt wat ik moet zeggen) moet ik gewoon zeggen dat ik niet meer wil komen, of niks zeggen (dat ga ik waarschijnlijk niet volhouden) dit is dezelfde reden dat mijn zus geen contact meer met mijn vader wou. Ik weet het echt niet, ik heb er met andere mensen over gepraat maar die kunnen me niet echt helpen. :( kan iemand mij hiermee helpen??? Groetjes anoniempje

Hallo, Ik heb in de afgelopen kerstvakantie mijn vader vertelt dat ik niet meer naar hem toe wil. Dit vond ik erg moeilijk. Ik heb er toen met mijn oom en tante over gepraat en hun wouden mij graag helpen om het te zeggen. Ik durfde mijn vader niet zelf te bellen en had gevraagd aan mijn oom als hij dat misschien voor mij wou doen. Toen kreeg ik te horen van mijn vader dat hij niet naar mij toe wou komen voor een gesprek (hij woont 2 uur van mij vandaan). Ik was echt hartstikke boos op hem en tegelijk verdrietig dat hij niet wou komen. Toen heb ik hem een mail gestuurd met wat ik anders in het gesprek wou zetten. Daar kwam na 3 dagen reactie op. Hij was positiever dan ik had verwacht. Ik had verwacht dat hij harstikke zielig of boos zou reageren. Dit was dus gelukkig niet het geval. Alleen nu heb ik er dus een keer met een maatschappelijk werkster over gepraat en nu moet ik helemaal naar een speciale groep waar ik mijn verhaal kwijt kan. Ik weet nu niet wat ik moet doen omdat ik het nu allemaal juist probeer 'af te sluiten'. Wie weet misschien wat ik het beste kan doen? Xxx Muriël

Hallo Allemaal, Mijn ouders gaan scheiden en ik wil graag weten wat ik er over te zeggen heb. Ik en mijn broer en zus vinden namnlijk allemaal dat mijn moeder minder geld moet krijgen. Terwijl ze nu juist meer zal gaan krijgen... Iemand enig idee>?

Hee Ik zeg liever niet wie ik ben dus ik zeg maar ik ben Kim dus niet mn echte naam. Ik heb gescheiden ouders en ze zijn gescheiden toen ik 12 was nu ben ik dus 14 maar mijn ouders zijn gescheiden omdat mijn moeder op iemand anders viel. voor mij was dit natuurlijk heel raar want mijn vader en moeder gingen in 1 klap uit elkaar het was gewoon zo ik hoorde geschreew mn ouders waren heel boos mn vader zei alleen je moeder is weer op ....... en toen ging die huilen dat was echt vreselijk Het is dus allemaal heel vaag gebeurt maar nou ja na 1 maand had mijn vader al een nieuwe vriendin ik was echt in de war van alles en heel verdrietig dat verdriet is trouwens nooit opgehouden want voor de scheiding waren er ook veel erge dingen gebeurt maar dat deel ik liever niet. Eerst dacht ik het word vast heel leuk want die vriendin had een dochter en ik mocht Haar erg en ze had ook nog een andere dochter en met haar had ik niet zoveel. Nu woon ik dus om de week bij mn vader en de andere week bij mijn moeder mn vader woont onderhand samen met die vriendin en mn moeder met mijn oom. Maar mijn probleem is dus dat mijn stiefmoeder alles heeft verandert ik moest op haar manier eten we kregen geen snoep alleen chips in het weekend en ik moest alles heel anders doen veel meer klusjes en ik deed heel veel fout en mocht veel minder en ik durfde er nooit wat van te zeggen maar ik vind het niet meer leuk bij mijn vader want ik zie mn stiefmoeder ook vaker als mijn vader dus ja ik wil minder naar mijn vader toe maar ik weet dus niet hoe ik dit moet zeggen want ik kan mensen niet Teleurstellen en ik weet ook niet aan wie ik het alseerst moet vertellen en ik vind het altijd heel erg om een week zonder mijn moeder te moeten ik zit hi et al 1 jaar mee dus ik hoop dat jullie kunnen helpen X kim

mijn ouders zijn al ongeveer twee jaar (onofficieel) gescheiden. Nu heeft mijn vader een nieuwe vriendin en die vind ik helemaal niet aardig. wat kan ik doen?

Dit bericht is ongeveer mijn laatste hoop om met iemand in contact te komen met hetzelfde probleem als ik. Dus als je dit leest en je herkent je er ook maar een beetje in herkent, reactie alsjeblieft! Mijn ouders zijn inmiddels al 10 jaar gescheiden. Mijn vader is simpelweg vreemdgegaan met de beste vriendin van mijn moeder (die ook nog eens 15 jaar jonger was, op dat moment was ze 26) en uiteindelijk zijn ze ook een relatie begonnen. Als 6-jarige is het niet al te leuk om je moeder zo vreselijk verdrietig te zien en steeds te horen huilen, ook al mocht in de nieuwe vriendin van mijn vader heel erg. Maar goed dat is al een tijdje geleden en ik kan er nu redelijk mee omgaan. Mijn vader is inmiddels ook niet meer samen met die vriendin. Mijn ouders gaan niet erg goed met elkaar om, dit komt denk ik omdat er nog veel woede van mijn moeders kant komt en mijn vader snapt niet dat ze nog zo boos doet. Wat nu het probleem is is eigenlijk nog wel erger dan de hele scheiding en al het gedoe eromheen. Lang verhaal kort: mijn vader heeft een nogal grote misdaad begaan omdat we in geldnood zitten. Het gaat hier om heel veel geld. Hij is aangegeven door de mensen die hij opgelicht heeft en het hele verhaal is vorig jaar uitgezonden op tv, om het nog even erger te maken). Grote kans dus nu dat hij in de gevangenis komt. Ik wacht al maanden op een vooruitgang maar niemand houdt me op de hoogte en mijn vader kan voor mijn gevoel alleen nog maar liegen, hij heeft namelijk al jaren lang gelogen over zijn zogenaamde werk. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen zonder mijn vader.. Hij mag dan veel dingen verkeerd hebben gedaan maar als vader heeft ie altijd voor me klaar gestaan. Ik vind dit echt vreselijk aangezien mijn vader altijd al mijn beste vriend is geweest, ondanks wat hij mijn moeder heeft geflikt. Mijn moeder schaamt zich verder niet om daar over te zeggen wat ze vindt. Dingen als "dan moet ik straks helemaal alleen voor jullie zorgen" (met een grote zucht erachter aan) en "hij heeft alles verpest" helpen niet echt om tegen je kind te zeggen. Ze doet alsof wij nu al een groot probleem voor haar en dat alleen maar erger wordt. Ik en mijn broertje zitten allebei op vwo en zijn verder geen moeilijke kinderen. Ik ben gewoon erg boos op mijn ouders, op mijn vader omdat hij dit gedaan heeft en op mijn moeder omdat ze alles alleen maar erger maakt. Mijn moeder heeft ook een vriend voor 8 jaar ongeveer. Hij gaat vreemd, dat weet ik, dat weet mijn broertje, en dat weet zij ook. Ze doet gewoon alsof ze het niet weet. Tot een paar weken geleden waren ze uit elkaar maar nu komt ie steeds vaker weer over de vloer. Als hij bij ons thuis komt worden ik en mijn broertje zonder schaamte de kamer of soms het huis uitgestuurd of naar mijn vader gestuurd. Met kerst is de kans dus klein dat ze met ons is omdat ze vooral meer met hem en zijn kinderen bezig is. Toen ik het nieuws van mijn vader te horen kreeg was ze er wel voor me, maar nu ze weer met die vriend is, is ze alleen nog maar met hem bezig. Elke keer als hij binnen komt voel ik me al gewoon weer een lastpost dat ik überhaupt in mijn eigen huis ben. Hij heeft 8 jaar lang totaal geen interesse in mij getoond en hij zei niet eens gedag als hij binnen kwam, mijn moeder zij hier niets van en het maakte haar ook niet echt uit dat hij niet echt een band met ons probeerde op te bouwen. Toen het uit was kwam hij ineens met sinterklaas aan met hele dure cadeaus, lekker slijmen dus. Maar als hij straks weer samen is met mijn moeder, en mijn vader gaat de gevangenis in, waar gaat ze ons dan nu droppen? Het wordt wel een erg lang verhaal zo dus ik probeer er maar een eind aan te breien. Ik kan me voorstellen dat het allemaal een beetje vaag is. Heeft iemand misschien een ervaring met een vader in de gevangenis? Laat het me weten want ik weet ook niet met wie ik kan praten aangezien niemand er ervaring mee heeft. Ik heb al vaker oproepen gedaan maar niemand leek zich te herkennen in de situatie. Ik heb wel met iemand van school gepraat maar dat helpt niet echt. En wat moet ik tegen mijn moeder zeggen dat ze eens ophoud met doen alsof ik en mijn broertje alleen maar in de weg zitten en met mijn vader af te kraken?

hoi ik ben kim, ben 18 jaar. ik woon officieel bij mijn moeder en mijn stiefvader en broertje. mijn vader woont vlak bij Belgie met mijn stiefmoeder en 2 stiefzusje. ik heb een lieve vriend en super leuke schoon ouders waar ik het heel goed mee kn vinden. ik woon al paar maande bij mijn schoonouders en vriend. en dat gaat goed. omdat ik thuis (bij mijn moeder) niet mezelf kan zijn. ik voel me buitengesloten en alleen. mijn broertjes is het (lievelings) kind thuis. daar doen ze leuke dingen mee en zo hij krijgt ook het een en ander. ook mijn stiefvader. doet hier aan mee. mijn moeder wilt de volle 100% controle over me hebben en eigelijk over alles. en ik voel of dat mijn keel woord dicht geknepen. mijn moeder is niet open ik heb al meerdere malen geprobeert te praten maar ook dat hielp niet, want het is mijn schuld... dus als ik 18 ben ga ik wonen bij mijn vriend. ik weet aleen niet hoe dat gaat met finachelen gedoe, en met contact met mijn moeder. ik zal nooit contact afbreken maar ik ga niet achter haar aan om haar gelukking te maken want dat doe ik al 8 jaar .. woord mij te veel en heeft geen zin, en bovendien ben ik dan niet gelukkig, ik kies voor me zelf.. ik vind dit echt heel moeilijk en weet soms niet wat ik er mee aan moet.... groetjes kim

heii ik heb een probleem en ik hoop dat jullie me kunnen helpen.... ik heb de laatste tijd heel erg veel ruzie met mijn moeder stiefvader en ik ben al een weggelopen het liefst spring ik voor de trein maar dat kan ik niet maken kunnen jullie me helpen?? xx