lastige situaties bij ouders

Hoi Famke, Dankjewel voor je berichtje op ons forum. Jeetje, wat een heftig verhaal..! Heb je al eens geprobeerd om met je moeder in gesprek te gaan over hoe ze jou behandeld. In je berichtje lees ik dat je haar mist zoals ze vroeger was. Ik denk dat dat een mooie ingang is om met je moeder in gesprek te gaan. Je kan bijvoorbeeld benoemen welke dingen je altijd zo fijn vond aan haar en daarbij vertellen hoeveel pijn het je doet dat dat nu anders is. Ik denk dat jouw moeder uiteindelijk ook het beste voor jou wil, dus hopelijk is ze daardoor bereid om naar jou te luisteren en er iets aan te gaan doen. Misschien begint je moeder uit zichzelf wel over de situatie met betrekking tot haar vriend en zijn zoon. Zo niet dan kun je proberen om dat tijdens dit gesprek, of een andere keer, ter sprake te laten komen als je dat graag wilt. Als ik jou zo hoor is het namelijk niet echt normaal hoe zij momenteel met jou en met de regels binnen jullie huis omgaan. Wat betreft je vader, ik kan mezelf heel goed voorstellen dat je je aan bepaalde dingen enorm irriteert. Ik zou hetzelfde hebben denk ik! Daarnaast hoop ik dat je voor jezelf in de gaten houd dat je de moederrol niet teveel op je neemt. Je blijft uiteindelijk het kind, ook als je 19 bent. Jouw vader moet ook begrijpen dat jij niet alles op je kan nemen, zeker niet als je studeert en ook nog eens ouders hebben die in scheiding liggen! Met de ''genante'' dingen van je vader heb ik geen ervaring. Hem daarmee confronteren lijkt mij inderdaad behoorlijk ongemakkelijk maar zoals het nu gaat kan natuurlijk ook niet meer. Misschien een heel simpele tip maar is het een idee om 's avonds een briefje op de tv te hangen met: ''Vergeet je niet de tv op een andere zender te zetten straks? ;) ''. Geen idee of je iets met deze tip kan of wil maar hoe je het anders aan zou kunnen pakken weet ik zo snel ook even niet als ik heel eerlijk ben. Tot slot wil ik je aanraden om je ouders de open brief ''Aan alle gescheiden ouders'' van Villa Pinedo te laten lezen. Hierin staan heel veel dingen die jij benoemt in je bericht op ons forum. Bijvoorbeeld het op verschillende plaatsen wonen of het verdriet van jou waar niet altijd naar geluisterd wordt. In de brief staat alles heel helder beschreven. Soms is het gemakkelijker om op deze manier aan je ouders te laten zien hoe je je voelt in plaats van dat je alles zelf moet verwoorden. De open brief kan je op onze website vinden onder het kopje ''webshop'' boven aan de pagina. Je kunt hem gratis en gemakkelijk downloaden. Famke, ik hoop dat je iets met mijn tips kan :) Heel veel sterkte de komende tijd! Groetjes, Nina

Hey Famke, Pfoe, wat een heftig bericht zeg! Echt super rot om te lezen, ik kan me helemaal inleven hoe jij je voelt. Wat me opvalt aan jouw verhaal is dat jouw ouders inderdaad zo met zichzelf bezig zijn. Altijd maar 'ikke, ikke, ikke' en nooit eens beseffen dat jij nog maar 'een kind' bent (je bent al negentien, maar ik bedoel: je bent wel hun kind en geen mede-volwassene met wie je alles kunt delen en tegen wie je altijd alles kunt zeuren). Ik herken er wel dingen van toen mijn ouders gingen scheiden. Toen mijn moeder een nieuwe vriend kreeg, wilde ik hem absoluut niet ontmoeten. In tegenstelling tot jouw situatie gebeurde dat dus ook niet de eerste weken, maar voor mijn gevoel toch wel veel te snel. Hij bleef ineens stiekem bij ons slapen (ik rook gewoon 's ochtends in de badkamer dat hij er was geweest) en ik hoorde ze door de telefoon ruzie maken (!) of las e-mails die nog openstonden met allemaal geruzie erin. Ik snapte er niks van en ik snapte al helemaal niet dat ze bij hem bleef en mij steeds afsnauwde of aan de kant zette (ze is zelfs een keer niet op mijn verjaardag geweest, omdat ik niet wilde dat hij kwam). Wat ik eigenlijk met dit verhaal wil zeggen: ik vind het super rot om te lezen dat jouw moeder ook zo snel gaat, terwijl ze helemaal niet naar jou om lijkt te kijken. Waarschijnlijk denkt ze zelf van wel enzo, zal ze uiteindelijk zeggen dat ze wel veel om je geeft en zich interesseert in jou, maar zo komt het nu voor ons, kinderen, niet over. Ik ben zelf op kamers gegaan toen ik negentien was, omdat ik het niet meer trok. Ik was helemaal klaar met de vriend van mijn moeder (en de vriendin van mijn vader) en met mijn ouders zelf. Ik miste hoe ze normaal waren. Ik miste dat mijn broertjes en ik op nummer 1 voor ze stonden. Toen ik afstand nam door op mezelf te gaan wonen, ging het vervolgens een stuk beter! Ik zat niet steeds middenin de situatie en in de ruzies, maar ik kon gewoon doordeweeks mijn eigen ding doen. Niemand kon mij vertellen wat ik moest doen, want ik kon alles zelf bepalen en ik hoefde alleen voor mezelf te zorgen. Geen kinderachtige vriend van mama, geen beschuldigingen over de was en ook belangrijk: niet zo vaak heen en weer verhuizen. Dat betekent: meer energie voor jezelf. Over je vader: wat ontzettend awkward dat je merkt dat hij vieze filmpjes kijkt. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik het niet heel gek vind dat veel mannen dat doen, maar wel dat hij weinig moeite lijkt te doen om het te verbergen. Misschien is het inderdaad wel goed om aan te geven dat je het kunt zien en dat je aangeeft: als je dat doet, zorg dan dat wij er niets van merken. Wie weet heeft hij het gewoon niet door en beseft hij niet dat jullie die kleine hints oppakken. Wat ik vervelend vind om te lezen is dat je zegt dat ze steeds maar over hun eigen verdriet beginnen als ze met je praten. Frustrerend! Je wil juist dat ze jou horen, dat ze zich in jou verplaatsen en dat ze willen weten hoe het met jou gaat. Is het een idee om ze ook door te sturen naar Villa Pinedo? Er is een online workshop en daarin worden ouders attent gemaakt op hoe kinderen denken en welke acties welke gevolgen op jongeren hebben en dat soort dingen. Ik weet zeker dat het ze wakker zou schudden als ze die workshop zouden doen! Misschien kun je ze het in een brief vertellen: welke gevoelens je hebt, dat je graag wilt dat ze er voor je zijn en dat je graag iets van ze zou willen: dat ze de workshop volgen met oprechte aandacht. Ze leren dan dat er bijna niets erger is dan communiceren en ruzie maken via de kinderen. Dat is misschien wel het belangrijkste in jouw geval: dat ze aan zichzelf gaan werken in plaats van die gekke problemen op jou projecteren. Om een lang verhaal kort te maken: mijn belangrijkste tip is om na te denken om eventueel uit huis te gaan en daarna was de belangrijkste tip om je ouders iets voor jullie te laten doen: de workshop volgen bij Villa Pinedo. Dan voel jij misschien minder de druk om te zorgen dat je ouders weer normaler gaan doen. Veel succes en sterkte. Je kunt hier altijd je verhaal kwijt! Liefs, Femke

Beste Femke en Nina, Erg bedankt voor de reacties! Soms is het erg fijn om even bevestiging te krijgen in dat iemand echt even naar jouw verhaal luistert, wat een verademing om zulke begripvolle reacties te lezen! Ik ben erg blij met de tips. Uit huis gaan heb ik over nagedacht maar financieel kijk ik er best zwaar tegen op. Over twee jaar ben ik klaar met studeren en mijn vriend en ik hebben de deal gesloten om dan sowieso samen te lopen(of al tijdens mijn lio stage in jaar 4). Ik denk dat ik me maar minder verantwoordelijk moet gedragen in huis(dus niet teveel moederen) en dat ik me op den duur dan ook minder verantwoordelijk ga voelen en meer om mezelf, studie, vriend en vriendinnen ga denken. Die luchtige tip van dat briefje sprak me erg aan! Ga ik eens proberen want dan lijkt me minder awkward dan op de man af gaan! Ik zal ook even informeren over pinedo. Als dat goed gaat hoop ik dat mijn ouders er wat mee willen doen en enigszinds de noodzaak zien. Nogmaals bedankt voor het begrip en de reacties!

Heey Famke, Wat een vreselijk verhaal.. Jammer genoeg komt het vaker voor dan je zou denken.. Ouders horen voor de kinderen te zorgen. Ze horen jou en je broertje te steunen. Jij bent bezig met een voltijd studie en je gedraagt je (zoals ik het nu begrijp) als de volwassen vrouw in huis. Je broertje zal er ook wel last van hebben, ik weet niet hoe oud hij is maar een scheiding is nooit makkelijk.. Al helemaal niet als het op deze manier gaat. Heb je het er al een keer met je broertje over gehad? Ik neem aan dat hij minderjarig is dus als je wilt kun je jeugdzorg een keertje opbellen om in ieder geval aan te kaarten hoe het thuis gaat. Dat kan geen leuke omgeving zijn om in op te groeien. Je zou eigenlijk moeten proberen met je ouders erover te praten, ook al heb je dat waarschijnlijk al meerdere keren geprobeerd... Ik zou je graag nog meer adviezen geven maar ouders opvoeden is niet makkelijk.. Wel wil ik zeggen dat je niet de enige bent.. Ik weet dat het moeilijk te geloven is als iemand dit zegt.. Maar ik weet hoe je je voelt.. Heel veel sterkte! Ik hoop dat het snel beter gaat! Liefs, Luna