Mijn ouders zijn al 15 jaar gescheiden. Ik woon nu twee jaar op mezelf en ik vier in oktober mijn 24e verjaardag (dus voor de tweede keer in mijn eigen huis). Vorig jaar heb ik voor het eerst mijn vader uitgenodigd. Niet per se omdat ik het zo graag wilde, maar omdat ik (en mijn moeder) vond dat het moest. Ik voelde veel spanning en dat wil ik niet meer. Maar als ik 'm niet uitnodig, sluit ik 'm buiten. Ik denk er nu over om geen familiefeest te geven. Dan hoef ik namelijk niet te beslissen. Maar dat vind ik ook jammer. Verjaardagen moet je vieren, toch? Wat zouden jullie doen?

Ik ben Babette,10 jaar Mijn moeder dronk (drinkt) veel wijn en ze rookt. En ze heeft ook geen werk. Mijn vader daar in tegen is tegenovergesteld. Ik neem wel mensen in vertrouwen. Maar dan hoor ik op de achtergrond geruzie ( of eigenlijk afkrakiningen ) . Mijn. Tantes en ooms heb ik al zo vaak lief tegen elkaar zien doen (julie denken nu walgelijk) maar IK MIS DAT . Ik ben bang dat ik overdrijf . Toen ik het te horen kreeg dacht ik eerst neeee. En daarna dacht ik ik ga dan toch bij mijn vader en moeder wonen maar neeee hoor .alsof het nog niet erg genoeg was ging ik dus bij mijn vader wonen en toen dacht ik : NEEEEEE !!! . En daarna was alles een stuk minder kleurig . En nu denk ik bij elke vrouw waar mijn vader naast staat dat die verliefd is. Mijn moeder is ook al wel is opgehaald door de politie dit vind ik erg lastig . Op school (mijn klasgenoten ) zeggen dan oh jammer . Ik vind het gewoon er lastig . Sorry voor dit bericht .

Ik heb een nieuwe stiefvader en die stookt mijn moeder erg op. Ik mag helemaal niets meer en mijn moeder liegt nu overal over en doet naar tegen mijn vader. Hoe moet ik daar mee omgaan?

Hey allemaal, Ik ben Robin (meisje) en ik ben 14 jaar oud. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11/12 jaar oud was, en nog steeds voel ik me er kut over. Het begon allemaal al een hele tijd van tevoren toen mijn moeder 'ziek thuis was van dr werk'. Mijn ouders hielden mij en mijn zusje voor dat mijn moeder problemen had op dr werk ofso, en drm vaak thuis zat te huilen. Het kwam regelmatig voor dat we s' avonds zaten te eten en mijn moeder opeens begon te huilen. De sfeer bij ons in huis was heel gespannen en niet bepaald heel gezellig. Nouja in ieder geval, dit speelde al 2 maanden, tot op de dag (1 april) (had je srs geen andere datum kunnen pakken) dat mijn ouders ons vertelden dat ze niet meer van elkaar hielden (eigenlijk hield alleen mijn vader niet meer van mijn moeder). Vanaf die dag heb ik heel vaak s'avonds in mijn bed liggen huilen, luisterend naar het geruzie van mijn ouders. Mijn ouders besloten om in relatie therapie te gaan, maar ik zag de situatie eigenlijk alleen maar slechter worden. Eerst gingen ze samen naar de therapie, daarna apart omdat het samen niet meer lukte, en daarna hebben ze het maar opgegeven en besloten te gaan scheiden. In deze periode zijn mijn ouders steeds om ste beurt thuis geweest terwijl de ander bij familie sliep, en elke keer als de ander weer aan de beurt was om bij ons thuis te zijn was er weer een heleboel gehuil en geruzie. Na een tijdje is mijn moeder op zoek gegaan naar een huis en heeft er gelukkig 1 gevonden 5 minuten fietsen van mijn vaders huis. Uiteindelijk heeft de scheiding van mijn ouder me 2 jaar verdriet en onzekerheid over de situatie gekost. Nu ben ik de halve week bij mn pa en de halve week bij mn ma. Maar nogsteeds is het hartstikke klote om met al je spullen (schoolboeken, tas met kleding, hockeyspullen etc.) heen en weer te moeten fietsen, soms moet ik wel met 5 tassen op de fiets. Mijn ouders kunnen eindelijk na 3 jaar elkaar weer tegenkomen zonder gelijk weer chagerijnig te gaan doen of de ander boos aan te kijken (volwassenen zijn nog grotere kleuters dan wij). Op het moment heeft mn moeder een nieuwe vriend die ik eigenlijk echt niet aardig vind, maar daar kan ik mee leven. Nog steeds gebeuren er af en toe dingen nog als gevolg op de scheiding, maar dan is het fijn om er even over te praten. Dit geef ik dan ook als tip aan alle andere kinderen die de dupe zijn van een scheiding, "je moet er gewoon over praten!"

Hoi ik ben Adriana! Ik heb geschheiden ouders net als jullie. Ik weet het niet zo goed meer, ik was 4 of 5 jaar. Maar er is ook iets leuks gebeurt, ik heb een stiefvader en ik heb een zusje gekregen!

Hoi ik Ben Femke. Ik Ben 9 jaar. Ik heb gescheiden ouders net zoals Julie. Ik was 6 jaar toen het begon. Ik weet het niet allemaal precies meer. We warensavonds bij mijn opa in het ziekenhuis, toen we naar huis gingen mijn vader huilen omdat zijn vader ziek was zegt hij. Toen we al lagen te slapen kwam de politie en zijn we met mama en mijn andere opa meegegaan. Ik vind het niet leuk dat ik gescheiden ouders heb.ik heb echt heel veel van die naren dingen in mijn hooft hangen. Wat vinden jullie dat jullie dat je gescheiden ouders hebben? Hoe gaan jullie er mee om als een van je ouders lelijk over de andere praat? Ik vindt dit erg moeilijk. Groetjes, Femke

Hallo allemaal, mijn ouders zijn al vanaf mijn 5e gescheiden. Dit was een heftige periode in mijn leven en voor mijn ontwikkeling. Mijn ouders hebben een kinderrekening waar ze voor ons kleding van kunnen kopen en meer. Elke maand wordt er een (vast) bedrag overgemaakt. Het inkomen van mijn moeder is prima. Maar mijn vader ( en stiefmoeder hebben samen een laag inkomen. Mijn vader doet soms deze betalingen niet. Hij slaat sommige maanden over. Mijn moeder daarentegen betaald het altijd netjes. Het probleem is dat mijn excursie voor school gefinancierd moet worden, maar er stond geen geld meer op de rekening want dat had mijn vader al uitgegeven aan "de boeken van mijn zus". Maar mijn moeder had al extra geld erop gezet zodat mijn zus haar boeken kon betalen. Mijn vader zei: "Je moeder doet haar betalingen niet netjes en daarom moest IK extra geld overmaken om jou excursie te betalen." dat is niet waar. Want mijn moeder heeft het tweede termijn van de betaling helemaal alleen betaald en toen vroeg ze of mijn vader een keer extra kon overmaken op de kinderrekening zodat er weer wat geld op stond voor het zakgeld. Mijn vader vertikt het gewoon om te betalen en hij zegt dat wij op nummer 1 staan maar hij haalt zelf geld van de kinderrekening om eigen spullen voor zichzelf te kopen. Het is mijn vader maar hij is eigenlijk wel egoïstisch. Ik weet niet wat ik moet doen, want mijn ouders kunnen het niet oplossen en als er een praatpersoon langs komt kan mijn vader gewoon liegen. Bovendien steunt mijn zus mij nauwelijks. Ze zegt dat ze al problemen zelf heeft met haar relatie. Ik snap dat het zo is, maar het gaat ook over haar. Ze doet alsof het mijn probleem is, maar dat is het niet. Overigens zit ik in 4 HAVO en heb ik een zwaar jaar voor de boeg, ik stelde aan mijn moeder voor dat als er een toetsweek kwam dat ik dan bij haar zou komen leren (zus woont bij me pa) omdat het daar rustiger is omdat ik bij me vader ook nog een stiefzusje heb. Mijn moeder snapte dat ik in de rust bij haar me beter kan concentreren op het werk. Maar ik weet niet hoe ik het naar mijn vader moet informeren, want zover ik hem ken vindt hij dat niet oké en kan hij ook uit de pan flippen.... Dit is in het kort waar ik moeite mee heb.

Mijn ouders zijn nu 5 jaar uit elkaar maar mijn moeder die heeft het zo erg verknalt dat ze er nu voor heeft gezorgt dat we haar niet meer mogen zien mijn twee broertjes dus ook. Maar ik ben voor afleiding gaan zoeken het is nu 4 jaar geleden dat ik contact had met mijn moeder ik kon er niet tegen ik ben verder voor afleiding gaan zoeken tot dat ik op een idee kwam ik begin een YouTube kanaal het was uiteindelijk opgelopen tot 9000 abonnees toen ben ik gestopt voor een tijdje ik miste het wel die aflijdin dus zo 5 maanden geleden ben ik weer begonnen met yt nu heb ik pas 32 maar dat is ook leuk zo kun je je zien op groeien met YouTube . Ik word volgens jaar januari 14 en nu moet ik zelfs soms huilen dat maakt niet uit vrienden komen je helpen in zulke momenten gooi het er maar gewoon er uit dat is het beste. En het belangrijkste: blijf jezelf dat is echt het beste.

hoi, ik ben een meisje van 12 jaar. Ik heb al eerder een bericht geplaatst op het moment dat mijn ouders gingen scheiden. Ik wil wat vertellen over dat moment en verder. Ik kwam op een dag thuis (ergens in februari) en ik zag mijn zus boven aan de trap huilen met mijn ouders ernaast. Ik vroeg wat er aan de hand was (ik dacht dat mijn oma was overleden, maar (gelukkig) was dat niet zo). Mijn ouders zeiden dat we even beneden gingen praten. Beneden vroeg ik (nogmaals) wat er was en mijn ouders vertelden dat ze hadden besloten om uit elkaar te gaan. Ik was heel verdrietig en boos op mijn ouders. Na een tijdje legde ik me er wel bij neer (ik bleef wel verdrietig), maar mijn zus bleef boos. Ik werd er best wel verdrietig van als mijn ouders en mijn zus weer ruzie hadden. Mijn ouders (vooral mijn vader) waren ook heel verdrietig. ik ben niet zo iemand die veel over zijn gevoelens praat, mijn moeder was dan ook vooral bang dat ik al mijn emoties opkropte. als ik erover praatte was dat vooral met mijn fysiotherapeute. ik uitte mijn woede vooral in het boksen en drummen, wat best wel opluchtte. op school probeerde ik er zo min mogelijk aan te denken, maar dat lukte niet altijd. als ik dan verdrietig was vroegen mijn vrienden wat er was. (niet iedereen wist het) Ik wist dan moeilijk wat ik moest zeggen, en probeerde me er zo snel mogelijk over heen te zetten... Mijn moeder ging opzoek naar een huis, in de buurt, en ik zat met het probleem dat ik niet wist hoelang ik bij mijn moeder moest zijn en hoelang bij mijn vader. Mijn moeder vond een huis en wilde het gaan kopen, maar uiteindelijk (gelukkig) ging het niet door. Ik vond het niet een heel bijzonder huis. Mijn moeder legde de huizenjacht een paar weken stil. In die paar weken hebben mijn ouders veel gepraat. ze begonnen elkaar beter te begrijpen en besloten om het toch nog te proberen!!!! ze vertelden het mij en ik was aan de ene kant blij, maar aan de andere kant ook weer niet. Ze wisten niet voor hoelang het duurde, of het voor altijd is of voor maar een jaar ofzow. Ik voelde me daardoor heel onzeker (nu soms nog steeds). Ik had op een gegeven moment met mijn mentor een gesprek hierover, na dat gesprek merkte ik dat ik me best wel opgelucht voelde. de les (voorafgaand aan het gesprek) zat ik de hele tijd (45 minuten) naar mijn etui te staren. Hij vroeg of ik even wilde blijven zitten en hij vroeg wat er precies aan de hand was. Ik had hem al eerder een mail gestuurd dat mijn ouders het weer gingen proberen samen zeg maar... Aan het begin van het gesprek was ik best wel verdrietig, maar aan het eind van het gesprek voelde ik me al een stuk beter. We hadden het over smurfen! Ik bleef onzeker maar ik wist/weet niet wat ik moest/moet doen. (iemand tips?!) Ik ben bang dat ik (weer) te horen krijg dat ze TOCH uit elkaar gaan. Ik kan heel blij zijn, dat ze toch nog bij elkaar zijn (ben ik ook wel...) maar ik kan ook verdrietig blijven omdat ik niet weet hoe lang het duurt en als ze dan weer uit elkaar gaan is de opluchting niet zo groot. (ik weet niet precies hoe ik het moet zeggen, sorry) we zijn met z'n vieren op vakantie geweest en het was heel leuk! maar de laatste tijd hebben mijn ouders soms toch weer van die kleine ruzies, ik ben bang dat het straks toch weer fout gaat zeg maar! Ik weet ook niet wat ik moet doen! (tips?!) groetjes anoniempje

Hallo ik heb ook gescheiden ouders mijn ouders zijn goed gescheiden ze vonden elkaar niet meer leuk en ze hadden vaak ruzie